บทที่ 223 เสียใจมาก เงียบเหงามาก

เฉิงยู่ซิ่วถูกส่งไปที่ห้องทำคลอด

จงฉีเฟิงก็ได้เดินไปมาอย่างรีบร้อนอยู่หน้าประตู ก็ได้มองไปข้างในเป็นพักๆ แต่ว่านอกจากเสียงที่ร้องอย่างเจ็บปวดของเฉิงยู่ซิ่ว ก็ไม่มีเสียงอื่นแล้ว

เหวินเสียนก็ได้เดินมา พูดปลอบว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง”

จงฉีเฟิงหันหน้าไป มองเธอ อยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เขาอย่างจะสูบบุหรี่มาผ่อนคลายความกังวลของเขา แต่ว่าบนกำแพงนั้นก็ได้ติดป้ายห้ามสูบบุหรี่ ก็ได้หยุดความคิดที่สูบบุหรี่ไปเลย

ความยากลำบากนี้ก็ได้ดำเนินไปถึงเจ็ดชั่วโมง เพราะว่านี่เป็นการคลอดครั้งแรกของเฉิงยู่ซิ่ว เพราะงั้นช่องคลอดลูกคนแรกนั้นจะเปิดช้าหน่อย

“อ๊า...”

อยู่ๆ ในห้องคลอดมีเสียงดังขึ้น จากนั้นก็ได้มีเสียงอุ๊แว๊ดัง เสียงเด็กร้องไห้ได้ดังขึ้นมา

สายตาของจงฉีเฟิงได้เป็นประกาย พูดอย่างดีใจว่า “เธอคลอดแล้ว?”

เหวินเสียนก็ได้โล่งอกไปที พูดว่า “น่าจะ”

ผ่านไปสิบนาที ประตูห้องคลอดก็ได้เปิดออก นางพยาบาลก็ได้อุ้มทารกที่พึ่งคลอดออกมา “คนท้องได้คลอดแล้วค่ะ เป็นเด็กผู้ชาย วันที่ยี่สิบเอ็ดเดือนธันวาเวลาเจ็ดโมงยี่สิบนาทีเช้า น้ำหนักสามพันห้าสิบกรัม”

จงฉีเฟิงลุ้นมากๆ แต่ว่าเวลานี้ เขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองยังไง ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเลย

เหวินเสียนก็ได้รับเด็กมา พูด “ขอบคุณค่ะ”

“นี่เป็นเรื่องที่พวกเราควรทำค่ะ คนท้องสักพักก็ออกมา” พูดจบนางพยาบาลก็ได้กลับเข้าไปในห้องทำคลอดอีกครั้ง จากนั้นก็ปิดประตู

เหวินเสียนมองเด็กทารกที่ได้ห่ออยู่ สายตาก็ได้มีความอ่อนโยน เขาตัวเล็กจริงๆ อ่อนนุ่มมากๆ เหมือนว่าถ้าเธอออกแรงเล็กน้อย ก็สามารถที่จะทำให้เอาชีวิตเขาได้

นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธออุ้มเด็กทารก ระวังมากๆ และรู้สึกอัศจรรย์มากๆ เธอเดินไปหน้าจงฉีเฟิง “นายดูสิ เขาเป็นลูกของนาย”

เขายังเล็กมากๆ มองหน้าตาไม่ออก ใบหน้าเล็กๆ ก็ได้มุ่ยเล็กน้อย แต่ว่าผมดำและดกมาก

จงฉีเฟิงก้มหน้า เพราะว่าตื่นเต้น ใบหน้าของเขาตึง สองมือได้สั่นเล็กน้อย “ให้ฉันอุ้ม”

เหวินเสียนก็ได้เอาทารกที่อยู่ในอ้อมกอดส่งให้อย่างระวัง แล้วก็พูดย้ำว่า “นายเบาหน่อย เขาเปราะบางมาก”

เดิมจงฉีเฟิงก็ได้ตื่นเต้นอยู่แล้ว พอเธอพูด จงฉีเฟิงก็ได้ตื่นเต้นกว่าเดิม

เขาก็ได้อุ้มทารกมา ใจเต้นแรงอย่างยากที่จะควบคุม เขามีลูกชายแล้ว เขาได้เป็นพ่อแล้ว ก็เหมือนกับความฝันอย่างงั้น ล่องลอยไปไปมา แต่ก็เหมือนเป็นความจริงมากๆ

“เขาเป็นลูกของฉัน”

เหวินเสียนยิ้มพร้อมพยักหน้า “ใช่ เขาเป็นลูกของนาย บนตัวได้ไหลเลือดที่เหมือนกับนาย พวกนายมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด พวกนายเป็นพ่อลูกกัน”

จงฉีเฟิงเงยหน้า มองเหวินเสียน “ที่ฉันสามารถเป็นพ่อคนได้เร็วขนาดนี้ ต้องขอบคุณเธอด้วย”

ไม่ได้ประชด ไม่ได้บ่น เป็นการขอบคุณจริงๆ

ทั้งหมดนี้ ก็เทียบไม่ได้กับการมาของเด็กคนนี้ มาปลอบใจความไม่อยากยอมรับเพียงเล็กน้อยของเขา

ณ เวลานี้ เขาได้รู้สึกว่าตัวเองได้ปล่อยวางแล้ว

เขาได้มองทารกที่ถูกห่ออยู่ แต่กลับพูดกับเหวินเสียน “ฉันปล่อยเธอเป็นอิสระแล้ว พรุ่งนี้พวกเราก็ไปเซ็นใบหย่าเถอะ”

เหวินเสียนใจคิด เวลานี้ เขาได้คิดดีแล้ว แล้วก็ได้มองหัวใจของตัวเองชัดเจนแล้วล่ะมั้ง?

“ดีใจจนโง่ไปเลยเหรอ?” เหวินเสียนก็ได้จ้องแบบจะควักเขา “ลูกพึ่งคลอดออกมา ก็หย่ากันเลย พี่ชายฉันต้องฆ่านายแน่ๆ”

จงฉีเฟิงก็ได้หัวเราะ ใช่ เขาดีใจเกินไปแล้ว

เวลานี้ ประตูห้องทำคลอดก็ได้เปิดออก เฉิงยู่ซิ่วได้ถูกดันออกมา หมอทำคลอดก็ได้เดินมาด้วยพร้อมกัน ยิ้ม “เป็นไปได้อย่างราบรื่นครับ ตอนนี้คนท้องเหนื่อยแล้ว ต้องการพักผ่อน ไปที่ห้องพักเถอะครับ”

“พวกเราได้ติดต่อโรงพยาบาลอื่นแล้ว ไปที่นั่นเถอะ” เหวินเสียนก็ได้ไปอุ้มทารกที่อยู่ในอ้อมกอดของจงฉีเฟิง “พวกเรามีเวลาไม่มาก”

จงฉีเฟิงเข้าใจ ก็ได้ส่งทารกให้เธอ จากนั้นก็ได้ก้มตัวลงอุ้มเฉิงยู่ซิ่วที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ เธอเจ็บมาทั้งคืน ตอนนี้เหนื่อยแล้ว

ร่างทั้งร่างก็ได้อ่อนไปหมด

โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นที่ที่เฉิงยู่ซิ่วมาตรวจครรภ์ตลอด ตำแหน่งไกลเล็กน้อย ป้องกันไม่ให้คนมาเจอเข้าถึงได้มาที่นี่