บทที่ 256 ครอบครองอย่างล้นหลาม

ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่านใจกลางหัวใจของเหยาชิงชิง เธอชะงักอยู่ตรงนั้น มือที่จับมือไป๋ยิ่นหนิงค่อยๆ คลายออก เธอไม่เหมาะสมกับเขา เธอสกปรกแล้ว ร่างกายเธอสกปรกแล้ว

ไม่เหมาะสมกับเขา ไม่เหมาะสมกับเขาแล้ว

เธอหวาดกลัว สูญเสีย เธอถอยหลังไม่หยุด กลัวว่าความสกปรกบนร่างกายตัวเอง จะไปแปดเปื้อนบนร่างกายเขา

เธอเกลียด เธอแค้น คนที่ทำลายเธอ เกลียดโชคชะตาที่ไม่ยุติธรรม

“กลับตัวตอนนี้ยังทันนะ” ไป๋ยิ่นหนิงใช้ความใจเย็นเฮือกสุดท้ายโน้มน้าวเธอ หวังว่าเธอจะเข้าใจ ก้มหน้ายอมรับความผิด เขาคิดว่าด้วยความจิตใจดีของหลินซินเหยียน เธอจะต้องยอมให้โอกาสเธอแน่นอน

“เหอะ เหอะๆ ...” เหยาชิงชิงหัวเราะ เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเธอแดงก่ำ จ้องมองไป๋ยิ่นหนิงด้วยความผิดหวังอย่างเปิดเผย “คนที่ควรกลับตัวกลับใจคือคุณต่างหาก คือคุณ ไป๋ยิ่นหนิง”

ไป๋ยิ่นหนิงหลับตาลง รู้อยู่แก่ใจ เหยาชิงชิงหมดทางช่วยแล้วจริงๆ

สิ่งที่เขาทำได้เขาก็ทำแล้ว ไม่รู้สึกละอายใจแล้ว ตอนนี้เธอบีบให้ตัวเองมาถึงจุดจบ ใครก็ช่วยเธอไม่ได้แล้ว

“สิ่งที่ผมทำได้ผมก็ทำแล้ว หลังจากนี้ อย่ามาโทษผม และหวังว่าอนาคตคุณจะไม่เสียใจ” ไป๋ยิ่นหนิงหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายหาเกาหยวน

ไม่นานก็มีเขาก็รับสาย เขาไม่เงยหน้าขึ้นมา ไม่มองเหยาชิงชิงเลยสักนิด “ส่งตัวเธอไปเถอะ”

ดวงตาเหยาชิงชิงเบิกกว้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมาด้วยซ้ำ ท่าทางไม่สงบ “คุณ คุณจะส่งฉันให้ใคร”

ไป๋ยิ่นหนิงไม่ตอบ ไม่อยากมองเธอด้วยซ้ำ

“ฉันถามคุณอีกครั้ง คุณจะส่งฉันให้ใคร” เหยาชิงชิงพุ่งเข้ามาจับเขาอีกครั้ง มือผอมบาง เส้นเลือดเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “คุณจะส่งฉันไปให้พวกเขาจัดการเหรอ”

ไป๋ยิ่นหนิงยังคงไม่พูด แม้ว่าแขนของเขาถูกเธอจับแน่นจนรู้สึกเจ็บ ก็ไม่เผยความรู้สึกใดๆ ให้เธอได้เห็น

เธอไม่คู่ควร

เธอทำให้เขาผิดหวังมาก

เขาเห็นแก่มิตรภาพที่มีต่อกัน แต่ว่าเธอกลับทำลายมันด้วยมือของเธอเอง

เขาไร้ความสามารถ

“เพื่อเอาใจผู้หญิงคนนั้น คุณถึงกับต้องส่งฉันไปให้พวกเขาจัดการเลยเหรอ” เหยาชิงชิงตกใจ อยากได้คำตอบจากเขา คำตอบที่เธอไม่อยากยอมรับ แต่มันเป็นเรื่องจริง

“คุณลืมไปแล้วเหรอ ฤดูหนาวตอนนั้น หิมะตกหนัก ผ้าห่มของเราบางมาก คุณม้วนตัวอยู่หัวเตียง เป็นฉันไง ที่เอาผ้าห่มไปแบ่งให้คุณห่มด้วยเราถึงได้ไม่หนาวตาย ตอนนี้คุณทำเพื่อเอาใจผู้หญิงคนเดียว จะส่งฉันไป เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก สู้ไม่ได้กับผู้หญิงเพียงคนเดียวเลยเหรอ”

เธอรู้สึกสิ้นหวัง เธอตั้งใจอยากให้เขาได้ดี แต่เขากลับส่งเธอไปโดยไร้ความรู้สึก เพื่อเอาใจผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ

ฮ่า ฮ่าๆ ...

“ไป๋ยิ่นหนิง ฉันตาบอดเอง หรือว่าคุณลืมมิตรภาพระหว่างเราไปแล้ว”

ในที่สุดไป๋ยิ่นหนิงก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอ แต่ว่า ไม่อยากคุยกับเธออีกแล้ว

เพราะเขารู้ ถึงเขาจะโน้มน้าวเธอต่อไป เธอก็จะไม่ฟัง

ใครก็ปลุกให้คนที่แกล้งหลับตื่นไม่ได้หรอก

ผลัก ประตูห้องหนังสือถูกเปิดออก เกาหยวนพาผู้ชายสองคนเข้ามา มองเห็นว่าเหยาชิงชิงกำลังจับไป๋ยิ่นหนิงอยู่ เกาหยวนจึงสั่งให้คนจับตัวเหยาชิงชิงเอาไว้

“พวกนายอย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา...” เหยาชิงชิงหวาดกลัว เธอคุกเข่าอยู่แทบเท้าไป๋ยิ่นหนิง คว้าขากางเกงเขาเอาไว้

“ยิ่นหนิง ฉันทำเพื่อคุณนะ แต่คุณจะผลักฉันออกไปแบบนี้ใช่ไหม”

ไป๋ยิ่นหนิงมองดูเธอ เขาเกลี้ยกล่อมแล้ว ไม่เพียงไม่สามารถทำให้เธอกลับตัวได้ แถมยังมาโทษเขาอีก

เขากดอารมณ์ไว้ “นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณ หากคุณขอโทษเธอด้วยความจริงใจ ผมรับปากว่าคุณจะไม่โดนทำร้าย...”

“เลิกคิดซะเถอะ อย่าได้หวังว่าฉันจะขอโทษ” เหยาชิงชิงตะคอกออกมาจนสุดเสียง

“เกาหยวน พาตัวเธอไป” ไม่มีความลังเลสักนิด ครั้งนี้ไป๋ยิ่นหนิงตัดสินใจแล้ว เขาเองที่ไร้เดียงสาเกินไป คิดว่าจะเตือนสติเธอได้

เธอเดินเข้ากองไฟไปนานแล้ว ไม่มีใครเตือนเธอได้แล้ว

“ไม่เอา ฉันไม่ไป...” เหยาชิงชิงดิ้นรนไม่ยอมไป แต่ห้องนี้ใหญ่มาก ชายร่างใหญ่สองคนเข้ามาจับเธออย่างง่ายดาย อยากวิ่งหนีไปคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“ยิ่นหนิง ยิ่นหนิงคุณจะไร้จิตใจกับฉันแบบนี้ไม่ได้...” เหยาชิงชิงหวาดกลัว แต่ก็ไม่ยอมเชื่อและยอมรับ ไป๋ยิ่นหนิงยอมสละเธอเพื่อหลินซินเหยียน

เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองทำผิด หรือว่าผิดที่ตรงไหน

เธอคิดว่าเธอทำเพื่อไป๋ยิ่นหนิง

แต่ไป๋ยิ่นหนิงกลับไม่รับรู้ คิดถึงเพียงหลินซินเหยียน

เธอเจ็บปวด

“คุณต้องเสียใจ คุณจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน...”

สีหน้าของไป๋ยิ่นหนิงเข้มขึ้น เกาหยวนมองเห็น ส่งสัญญาณให้ชายร่างใหญ่สองคนที่จับเธอเอาไว้ “ไม่ได้ยินเหรอว่าเสียงดังเกินไป”

ชายหนุ่มมองหน้ากัน ปิดปากเธอไว้ ไม่สนใจการดิ้นรนต่อสู้ของเธอ ลากออกไปด้านนอก

ไม่นาน เสียงของเหยาชิงชิงก็หายไปจากห้อง เกาหยวนยืนอยู่หน้าประตู ถามย้ำอีกครั้ง “ส่งไปเลยเหรอครับ”

เขากลัวว่าจะเป็นการตัดสินใจด้วยความใจร้อนของไป๋ยิ่นหนิง

ไป๋ยิ่นหนิงคว้ากระดุมคอเสื้อท่าทางหงุดหงิด เขาอยากแกะกระดุมออก แต่ไม่รู้ทำไมถึงแกะไม่ออก เขาหมดความอดทน กระชากมันขาดทันที “สิ่งที่ฉันพูดนายฟังไม่รู้เรื่องเหรอ”