ตอนที่ 280
บทที่ 280 คิดบัญชี
October 21, 2026
ฉินยาลังเลไปนิดหน่อย “เอ่อคือ ฉัน......”
“คุณได้ยินที่พวกเราคุยกันแล้ว?” สีหน้าซูจ้านไม่ค่อยดี สำหรับอดีตของเขา เขาไม่อยากให้คนอื่นรู้
ตอนแรกฉินยาอยากพูดว่า เธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่พอเห็นสีหน้าไม่ดีของซูจ้าน เธอก็ขี้ขลาดไปทันที ไม่รู้เพราะอะไร เธอกลัวซูจ้านโกรธ “ฉันเพิ่งกลับมา พวกคุณพูดเรื่องอะไร? คุณย่าตั้งใจให้ฉันออกไป เพื่อจะคุยกับคุณเรื่องฉันเหรอ?”
สีหน้าซูจ้านดีขึ้นบ้าง “อืม บอกให้ผมดีกับคุณ ใช่แล้ว ทำไมคุณไม่ซื้ออะไรเลยก็กลับมาแล้ว?”
“ฉันรีบออกไป ไม่ได้เอาอะไรไปเลย ไม่มีเงิน” ฉินยาหลบสายตาของเขาเล็กน้อย ไม่สบายใจและละอายใจที่ตัวเองพูดโกหกเมื่อกี้
แต่ในสายตาของซูจ้าน คิดว่าเธอคงรู้สึกเขิน จึงยิ้มแล้วหยิบกระเป๋าตังค์จากกระเป๋าให้เธอ “ให้”
ฉินยาเงยหน้ามองเขา “คุณเอาหนึ่งร้อยให้ฉันก็พอ ไม่ต้องเอากระเป๋าให้ฉัน”
ซูจ้านจับมือเธอขึ้นมายัดกระเป๋าตังค์ให้เธอ “พวกเราเป็นผัวเมียกัน ของผมก็คือของคุณ”
ฉินยามองเขา ดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ
ซูจ้านยิ้ม “แค่นี้ก็ตื้นตันแล้ว? ผมยังไม่ได้เอาสมบัติทั้งหมดให้คุณเลย คุณจะเอาใจง่ายเกินไปไหม”
ฉินยาขึงตาใส่เขา “ฉันไปแล้ว”
“อืม”
ซูจ้านมองเธอเดินจากไป ปิดประตูเดินเข้าห้องผู้ป่วย เวลาเดียวกัน มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาหยิบมือถือออกมา คนที่โทรมาคือเสิ่นเผยซวน เขากดรับสาย ไม่รอเสิ่นเผยซวนพูด ซูจ้านก็ถามก่อน “ไอ้สารเลวนั่นตายหรือยัง?”
“คิดว่าคงตายยาก อยู่ในห้องผ่าตัด คุณย่าเป็นยังไงบ้าง?” เสิ่นเผยซวนโทรมาเพื่อจะถามว่าคุณย่ามีอันตรายไหม
ซูจ้านดึงเก้าอี้ข้างเตียงมานั่ง “ไม่เป็นไรแล้ว แค่บาดเจ็บเล็กน้อย หมอบอกให้นอนดูอาการหนึ่งคืนก็กลับได้”
“อืม” เสิ่นเผยซวนพูดจบก็ไม่วางสาย มีอะไรอยากพูดแต่พูดไม่ออก
“นายอยากพูดอะไรก็พูด ยังมาอ้ำๆอึ้งๆ?”
“คือว่า โทรศัพท์นี้พี่สะใภ้ให้ฉันโทร” คิดไปครู่หนึ่ง เสิ่นเผยซวนก็คิดว่าต้องพูดให้ซูจ้านฟัง “พี่สะใภ้คงคิดว่าเรื่องนี้เธอเป็นต้นเหตุ กลัวคุณย่าเป็นอะไร ก็เลยให้ฉันโทรศัพท์ให้นายเพื่อถามสถานการณ์ดู”
ซูจ้านเข้าใจ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับหลินซินเหยียน
คุณย่าเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ เพราะอุบัติเหตุ ถูกเหอรุ่ยเจ๋อจับตัวก็เป็นอุบัติเหตุ อีกอย่าง หลินซินเหยียนก็เพราะว่าคุณย่าถึงเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในอันตราย
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ฉันรู้จักแยกแยะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ไว้ดึกหน่อย ฉันจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ ค่อยไปเยี่ยมคุณย่า......”
“ไม่ต้องแล้ว ทุกคนก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว มีเวลานายก็นอนพักสักหน่อย พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องไปแล้ว นี่ก็ปลายปีแล้ว นายก็ออกมาตั้งนานแล้ว ทางหน่วยงานกลับไปแล้วนายก็ต้องไปรายงาน”
เสิ่นเผยซวนตอบเสียงอืมแล้วก็วางสาย
ซูจ้านวางสายแล้วเก็บมือถือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง คุณย่ามองเขาแล้วถาม “ใครโทรมาเหรอ?”
“เสิ่นเผยซวน โทรมาถามอาการย่า ผมบอกเขาแล้วว่าย่าไม่เป็นไร” ซูจ้านห่มผ้าให้คุณย่า “เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้ว เรื่องของพ่อกับแม่ ย่าอย่าเล่าให้ฉินยาฟังนะ”
“เธอไม่ใช่คนนอก” คุณย่าคิดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบัง
“ผมรู้สึกขายหน้า ไม่อยากให้เธอรู้” ซูจ้านสีหน้าไม่ค่อยดี
ขอแค่พูดถึงเรื่องในอดีต เขาก็จะเป็นแบบนี้
คุณย่าคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ไม่ใช่ความผิดของเขา “ถ้าอย่างนั้น เราคิดจะปิดแบบนี้ตลอดชีวิตเหรอ? เธอเป็นภรรยาที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกันตลอดชีวิตนะ เราต้องเชื่อใจเธอ ไม่ว่าเธอจะเชื่อใจเราหรือไม่ เราก็ต้องแสดงทัศนคติก่อน ชีวิตคู่ กลัวอะไรที่สุด? กลัวความไม่เชื่อใจ”
คุณย่าอายุมากแล้ว แต่สมองก็ยังชัดเจน มีชีวิตอยู่นาน ก็มองทุกอย่างจนชัดเจนแล้ว
“ไว้ค่อยคุยกัน รอผมเตรียมพร้อมก่อน” ซูจ้านไม่อยากพูดอะไรอีก ตั้งใจเปลี่ยนเรื่อง “ย่าเหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนเถอะ”
คุณย่ารู้สึกไม่วางใจในทัศนคติของเขา “เราก็แต่งงานแล้วนะ ยังมีอะไรที่ไม่พร้อมอีก? ทำไม หรือว่าในใจเรายังคิดถึงหลิวเฟยเฟยคนนั้นอยู่?”
“ผมเปล่า ทำไมย่าถึงพูดถึงเธอ?” ซูจ้านรู้สึกว่าวันนี้คุณย่าผิดปกติ พูดถึงเรื่องพ่อแม่ก่อน ตอนนี้ก็พูดถึงเรื่องรักแรกของเขา นี่อยากทำอะไร?