บทที่ 284 หน้าด้าน

เพราะว่าท่านย่ากับเหอรุ่ยเจ๋อไม่เป็นไร พวกเราเลยตัดสินใจที่กลับไปเมืองBในเช้าวันรุ่งขึ้น

การเดินทางกลับในครั้งนี้ถือว่าเรียบร้อยเป็นอย่างดี ไม่มีเรื่องผิดปกติที่เหนี่ยวรั้งการเดินทางของพวกเขาเอาไว้

เวลาที่มีให้สำหรับพวกเขาไม่มากนัก เพราะว่าใกล้จะเข้าตรุษจีนแล้ว

เสิ่นเผยซวนต้องคอยสอดส่องดูแลเหอรุ่ยเจ๋อ รถของเขาเดินทางเป็นคันสุดท้าย ซูจ้านกับฉินยานั่งอยู่รถคันเดียวกับท่านย่า ส่วนครอบครัวของจงจิ่งห้าวทั้งสี่คนนั่งอยู่ในรถบ้าน

วิวทิวทัศน์ข้างทางมันดูหดหู่ ไม่ได้มีชีวิตชีวาดั่งฤดูใบไม้ผลิ ความเขียวขจีในฤดูร้อน ผลหมากรากไม้ในฤดูใบไม้ร่วง มีแค่ความหนาวเหน็บของสายลม

ตลอดการเดินทางช่างเงียบสงบ เพิ่งมาถึงครึ่งวันพวกเขาก็เดินทางได้ครึ่งทางแล้ว เร็วกว่าตอนขามาอยู่มาก

กลางวันพวกเขาก็พักผ่อนในจุดพักรถ จากนั้นก็รับประทานอาหาร

ด้วยสาเหตุใกล้จะตรุษจีนแล้ว คนในบริเวณจุพักรถเยอะมาก ที่จอดรถมีรถจอดไว้เต็ม ต่างมีคนยืนคลาคล่ำไปทั่ว

หลินลุ่ยซีอยากจะเข้าห้องน้ำ หลินซินเหยียนพาเธอไป ส่วนจงจิ่งห้าวพาหลินซีเฉินไปที่ร้านอาหาร ซูจ้านกับฉินยาคอยประคองท่านย่าเข้าไปด้านใน

เหอรุ่ยเจ๋อฟื้นแล้ว ข้างกายย่อมมีคนอยู่ ไม่ใช่เพื่อให้ดูแลเขา แต่เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ฆ่าตัวตายหรือหลบหนี

เสิ่นเผยซวนจัดคนคอยจับตาดูเขา จากนั้นก็ไปห้องน้ำ และไปหาพวกเขาที่ร้านอาหารท่านย่า หน้าตาสดใสแดงระเรื่อ การพักผ่อนเพียงพอ ประเด็นหลักคืออารมณ์ดี การแต่งงานของซูจ้านถือว่าเป็นเรื่องที่อยู่ในใจของเธอ

วันนี้ซูจ้านแต่งงาน เธอไม่มีอะไรอยู่ในใจ อารมณ์ก็เลยดีเป็นไปตามธรรมชาติ

“คุณย่าเด็กขึ้นนะเนี่ย” เสิ่นเผยซวนนั่งพูด

“เอาใจผู้หญิงแก่อย่างฉันให้สบายใจได้ด้วยนะ” ท่านย่าทำท่าโมโห แต่สีหน้ามีความสุขมาก

“นี่ผมพูดความจริงทั้งหมดนะเนี่ย” เสิ่นเผยซวนเอาใจท่านย่าจนยิ้มไม่หยุด

อาหารที่จุดพักรถก็ไม่ได้อร่อยมากนัก เสิ่นเผยซวนยัดอาหารเข้าไปคำหนึ่งก็พูดว่า “มือนี้ก็กินๆ กันไปก่อน พอถึงเมืองBแล้ว ค่อยไปกินอีกรอบ”

ซูจ้านลุกขึ้นยืน “ผมขอไปซื้อของหน่อย ฉินยาดูแลคุณย่าด้วยหน่อยนะ”

ฉินยาพยักหน้า

“อาซูจ้านครับ ผมเห็นว่ามีขนุนขายด้วย ตอนอาเดินเข้ามาซื้อมาด้วยหนึ่งกล่องนะ” หลินซีเฉินพูด

ซูจ้านหันกลับมาจ้องเขา “หนูชอบกินเหรอ?”

หลินซีเฉินส่ายหน้าไปมา “น้องสาวของผมชอบกินครับ แต่ว่าเธอไม่ค่อยเลือกกินนะ อะไรก็อร่อยหมด”

ซูจ้านส่งเสียงตอบรับ จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปจากร้านอาหาร เมื่อมองเสิ่นเผยซวนลอดกระจก ตอนที่เขาพูดคุยกับหลินซีเฉินนั้น เมื่ออ่านจากปากแล้ว เสี่ยวเฉินรักน้องสาวมาก

เสิ่นเผยซวนไม่ได้สนใจเขา เขาถอนหายใจ พลันดึงหมวกที่ติดกับเสื้อขนเป็ดคลุมหัว พร้อมทั้งเดินมุ่งหน้าไปยังรถที่มีเหอรุ่ยเจ๋ออยู่

เมื่อเดินไปถึงข้างรถ เหลือบมองซ้ายทีขวาที เมื่อเห็นว่าไม่มีคนสังเกตเขา เขาก็ยื่นมือออกไปดึงประตูรถ ภายในมีคนสองคนที่เสิ่นเผยซวนจัดการให้คอยเฝ้าเหอรุ่ยเจ๋ออยู่

เมื่อเห็นว่าเป็นซูจ้านบอดี้การ์ดที่ยืนประกบข้างอยู่ทักทายทันที “ทนายซู”

ซูจ้านเหลือบมองเหอรุ่ยเจ๋อที่อยู่ด้านล่าง พลันหัวเราะออกมา “พวกนายไปกินข้าวไป ที่นี่ฉันดูแลเอง”

“หัวหน้าเสิ่นไม่ใช่บอกว่าเดี๋ยวเขาจะมาเปลี่ยนกับพวกเราเองหรอกเหรอ?”

“เขาให้ฉันมาเอง ทำไม ขนาดฉันพวกนายยังไม่เชื่อเหรอ?” ซูจ้านเลิกคิ้วให้ แถมพูดอย่างไม่ดีใจ

บอดี้การ์ดรีบสะบัดมือฏิเสธ “เปล่า เปล่าครับ....”

ซูจ้านพูดตัดบทเสียงดังลั่น “งั้นยังไม่รีบลงรถอีก?”

บอดี้การ์ดทั้งสองคนเดินลงมาจากรถ ซูจ้านก็ขึ้นรถทันที พร้อมทั้งพูดกำชับกับพวกเขา “รีบกินหน่อย”

“ได้ครับ”

เมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดทั้งสองคนเดินไปแล้ว ซูจ้านก็ปิดประตูรถทันที และนั่งลง พลันมองเหอรุ่ยเจ๋อที่ถูกตรึงเอาไว้แน่น พร้อมกับรอยยิ้มอันแสนสยดสยอง เขาขยับข้อมือไปมา “พวกเราเจอหน้ากันอีกแล้ว”

เหอรุ่ยเจ๋อจ้องมองเขาตาเขม็ง อยากจะขยับตัว แต่ว่าขยับไม่ได้เลย ข้อมือถูกตรึงไว้แน่นหนา เรื่องแรกคือกลัวว่าเขาจะหนี อีกเรื่องหนึ่งคือกลัวว่าเขาจะฆ่าตัวตาย ขนาดในปากยังยัดที่ง้างเอาไว้ เพื่อไม่ให้โอกาสแม้ที่เขาจะกัดลิ้นเพื่อฆ่าตัวตายได้ เสิ่นเผยซวนพูดแล้ว อยากตายก็ต้องรอให้ไปพิจารณาคดีที่เมืองB ก่อน ถึงอนุญาตให้เขาตายได้

ถึงเวลานั้นเขาไม่อยากตาย เสิ่นเผยซวนก็ไม่ให้เขาอยู่สุขสบาย

“ทำไมไม่ขยับล่ะ?” ซูจ้านจงใจถามและยิ้มให้

เหอรุ่ยเจ๋อรู้ว่าสภาพตนเองในเวลานี้แค่ความตายยังไม่มีเลย ก็เหมือนกับชิ้นเนื้อที่อยู่บนเขียง ทำได้แค่รอให้คนเขามาเชือดเฉียนเท่านั้นเอง

เขาปิดตาแน่น ไม่มองซูจ้าน

“หึ” ซูจ้านหัวเราะอย่างเย็นชา เขาควานหาโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นก็จงใจถ่ายรูป “แกว่า ถ้าฉันถ่ายรูปโป๊ของแกสักสองรูป แล้วทำเป็นป้ายไวนิล เอาไปกางไว้หน้าบริษัทตระกูลเหอกับหน้าวิลล่าตระกูลเหอ คงมันน่าสนุกดีใช่ไหม?”

เหอรุ่ยเจ๋อขมึงตาโต พร้อมทั้งจ้องมองเขาอย่างกินเลือดกินเนื้อ ถ้าตอนนี้เขาขยับได้ ต้องสู้ตายกับซูจ้าน เขาตายก็ตายไป อย่าได้ไปทำให้คนในตระกูลต้องพลอยบาปเพราะว่าเขาเลย