บทที่ 32 ความสัมพันธ์ในคืนนั้น

“หุบปาก!” ชิวหยีที่กำลังจะพูดนั้นก็ถูกไป๋จวู่เวยขัดขึ้น“ทุกคนทำงานในบริษัทเดียวกันก็ควรที่จะอยู่ด้วยกันแบบสมานฉันท์ แค่ไม่ได้ตั้งใจทำน้ำหกใส่เธอหน่อย ก็ไม่ยอมลดละแบบนี้ มันถูกแล้วเหรอ?”

ชิวหยีอ้าปากไม่รู้จะพูดอะไร เธอกลัว กลัวว่าเรื่องจะถูกเปิดโปง แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะต่อต้านไป๋จวู่เวยในเมื่อสถานะของนางก็อยู่อย่างนั้น การที่เธอใจเย็นลงตอนนี้อาจจะช่วยตัวเธอได้

หลินซินเหยียนมองการสนทนาระหว่างชิวหยีกับไป๋จวู่เวยอย่างไม่ทิ้งร่องรอยแล้ว

รู้สึกหนาว

ใช่ว่าหนาวตัว

แต่เป็นหนาวเหน็บใจ

เพราะการที่เธอแต่งงานกับจงจิ่งห้าว ทำให้มีคนเกลียดชังเธอมากขนาดนี้

เดิมที่คิดว่าเป็นผลประโยชน์ทางธุรกิจ มาตอนนี้กลับกลายมาเป็นปัญหามากมายขนาดนี้

เธอไม่รู้ และคิดไม่ตก ทั้งที่รู้ว่าการแต่งงานของเธอกับจงจิ่งห้าวนั้นเป็นธุรกิจอย่างหนึ่ง แล้วทำไมถึงยังเกลียดเธอขนาดนี้

ชิวหยีจ้องหลินซินเหยียนเขม็ง

เธอทำเป็นมองไม่เห็น

สงสัยมีแค่นางนั่นแหละที่ไม่รู้ว่ากำลังโดนคนอื่นหลอกใช้อยู่

จากนั้นกวนจิ้งเดินเข้ามา แล้วมองไปที่ชิวหยี “คุณถูกไล่ออกแล้ว”

ชิวหยีนิ่งไปชั่วขณะ “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

“คุณทำอะไรไว้ ย่อมรู้ตัวเอง” กวนจิ้งหันไปมองไปรอบๆ คนที่มุงอยู่นั้นก็ยืดหน้าเข้ามาใกล้ อยากฟังให้ชัดว่ากวนจิ้งนั้นพูดอะไร

“อยากรู้ก็ไปดูกล้องวงจรปิดที่ห้องควบคุม ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่ตลาดนัด เราไม่ต้องการพนักงานที่ไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หวังว่าทุกคนจะไม่ทำตาม”พูดจบกวนจิ้งก็บอกให้ทุกคนแยกย้าย“มีอะไรทำก็ไปทำซะ”

ทุกคนกลับไปที่ตำแหน่งของตัวเอง หลินซินเหยียนก็เช่นเดียวกัน จงจิ่งห้าวเดินออกมาจากห้องทำงานแล้วไปเดินไปที่ห้องประชุม ชิวหยีที่เห็นจงจิ่งห้าวนั้นก็วิ่งไปหา

“ท่านประธานจงคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

จงจิ่งห้าวไม่อยากที่จะฟังในสิ่งที่เธอพูด จึงเดินผ่านเธอไป มุ่งไปทางห้องประชุม

ชิวหยียังคงจะเข้าไปหา แต่ก็ถูกกวนจิ้งดึงไว้“ทำอะไรไว้ก็รู้อยู่แก่ใจ นิสัยของท่านประธานจงเธอก็รู้อยู่ว่าเป็นยังไง”

“แต่——” ชิวหยีอ้าปากอยากที่จะอธิบาย กลับพบว่าไม่สามารถที่จะโต้เถียงอะไรได้อีก

กวนจิ้งปรามเธอผ่านทางสายตาแล้วเดินไปทางห้องประชุม

ชิวหยีไม่อยากทิ้งงานนี้ไป เธอต้องไปขอให้ไป๋จวู่เวย ด้วยความสัมพันธ์ของไป๋จวู่เวยกับจงจิ่งห้าวแล้ว แค่นางช่วยพูดให้ อาจจะพลิกแพลงสถานการณ์ได้

เธอจึงรออยู่หน้าห้องประชุม

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงการประชุมก็ได้จบลง ประตูห้องประชุมเปิดออกมา ร่างสูงใหญ่ของจงจิ่งห้าวยืนอยู่ตรงที่ประตู ข้างหลังก็เป็นกวนจิ้งกับไป๋จวู่เวย

พอเห็นเธอแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น

ชิวหยีวิ่งเข้าไปดึงแขนของไป๋จวู่เวยไว้ “พี่เวยคะ พี่ช่วยพูดให้ฉันหน่อยสิคะ ที่ฉันแกล้งหลินซินเหยียนก็เพื่อพี่นะคะ——”

“เธอพูดบ้าอะไรเนี่ย?” ไป๋จวู่เวยหน้าเครียด ผลักเธอออกทันที

“แต่พี่เป็นคนบอกเองนะคะว่าไม่ชอบนาง” ชิวหยีคิดไม่ถึงว่าเธอจะเปลี่ยนสีได้ไวขนาดนี้

“ฉันไม่ชอบนาง แล้วฉันได้บอกให้เธอแกล้งนางหรือเปล่า?” ไป๋จวู่เวยถาม

เธอไม่ชอบหน้าหลินซินเหยียน เรื่องนี้จงจิ่งห้าวรู้อยู่แล้ว

เธอไม่สามารถปฏิเสธได้

ไป๋จวู่เวยไม่ได้พูดให้แน่ชัดก็จริง แต่สิ่งที่เธอพูดก็เหมือนเป็นการบอกนัยๆไปแล้ว“แต่ว่า——”

“ทำเองก็ต้องรับผลที่ตามมาเอง” ไป๋จวู่เวยเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามา “ลากเธอออกไป”

“พี่เวยคะ ช่วยพูดให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันเสียงานนี้ไปไม่ได้จริงๆ!”

ไป๋จวู่เวยไม่ยอมพูดอะไรออกมา การที่นางพูดโดยไม่รู้ถึงความรุนแรงนั้น จะทำให้จงจิ่งห้าวคิดยังไงกับเธอ?

ไม่มีทางซะหรอก