บทที่ 328 อันนี้ให้หนูหรอ

“ฉันไม่เสียใจทีหลัง” แม้จนถึงตอนนี้ จวงจื่อจิ่นก็ไม่คิดว่าตัวเองผิด ตอนนี้หลินกั๋วอันตายแล้ว ในใจเธอกลับมีความสุข

หลินซินเหยียนมองจวงจื่อจิ่นเนิ่นนาน ถึงจะพูดว่า “แม่เคยคิดไหมว่า นี่มันผิดกฎหมาย เคยคิดไหมว่าหนูจะทำอย่างไร?”

“เคยคิดสิ” จวงจื่อจิ่นคิดในตอนนั้นว่า ถ้าหากไม่โดนตรวจพบ เธอก็จะช่วยเธอดูแลเด็กๆ แต่ถ้าหากถูกพบ เธอก็ต้องยอมรับโทษตามกฎหมาย ก็จะไม่สามารถช่วยเธอดูแลเด็กๆได้แล้ว “ต่อให้ไม่มีฉัน เธอเองก็สามารถมีชีวิตต่อไปได้ ฉันดูจงจิ่งห้าวก็ไม่เลวอะไร อีกทั้งเธอเองก็คลอดลูกให้เขาตั้งสองคน เห็นแก่หน้าเด็กๆ เขาก็จะดูแลเธออย่างดี”

หลินซินเหยียนกำหมัดแน่น “เพราะงั้น แม่เลยคิดแทนหนูไปแล้วใช่มั้ย?”

“ขอโทษ” นอกจากคำนี้ จวงจื่อจิ่นเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร

หลินซินเหยียนในใจรู้สึกสับสน เธออดทนอย่างถึงที่สุด ถึงไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าจวงจื่อจิ่น “สองวันก่อน เสี่ยวเฉินและเสี่ยวลุ่ยยังพูดอยู่เลยว่าคิดถึงแม่ ต่อไปแม่จะให้ฉันบอกกับพวกเขาว่าอะไร? บอกพวกเขา ว่าคุณยายของพวกเขาเป็นนักโทษฆ่าคนอย่างนั้นหรอ?”

นักโทษฆ่าคน สี่คำนี้ทำให้จวงจื่อจิ่นหน้าเปลี่ยนสี

หลินซินเหยียนรู้สึกว่าตัวเองพูดผิดไป แต่ว่าคำที่พูดออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ตัวเธอเองก็เสียใจมากเช่นกัน

“หลังจากนี้ขอให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”จวงจื่อจิ่นพูดแล้วก็ลุกขึ้น เธอเดินไปที่ประตู เอามือแตะไปที่ลูกบิดประตูแต่ไม่ได้เปิดออกทันที เพียงแต่ยืนเงียบๆอยู่ตรงนั้น ผ่านไปสักพัก ถึงจะพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเรื่องมาถึงตรงนี้ คงหวนกลับไปไม่ได้แล้ว เธออย่าโทษฉันเลย ฉันเคยสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดี แต่ฉันก็ทำไม่ได้ ฉันขอโทษจริงๆ”

หลินซินเหยียนไม่รับรู้ถึงความหมายในคำพูดของเธอ ได้แต่โทษตัวเองสุ่มสี่สุ่มห้า

ถ้าหากว่าเธอใส่ใจจวงจื่อจิ่นมากกว่านี้ ก็คงสังเกตเห็นถึงความคิดของเธอ ก็คงไม่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่แบบนี้

เดิมที เธอมีโอกาสที่จะเกลี้ยกล่อมเธอ แต่ว่าตอนนี้…...

หลินซินเหยียนปิดหน้าและร้องไห้ ไม่ว่าจะตัดสินออกมาอย่างไร เธอจะต้องติดคุกอย่างแน่นอน

เดิมที่เธออาจจะได้มีบั้นปลายชีวิตที่ดี แต่เพราะว่าแก้แค้นหลินกั๋วอัน ถึงกับทำลายบั้นปลายชีวิตที่มีความสุขของตัวเองทิ้ง

คุ้มค่าไหม?

ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆของหลินซินเหยียน หัวใจของจวงจื่อจิ่นราวกับถูกบีบไว้แน่น “อย่าเสียใจไปเลย ในเมื่อฉันเลือกที่จะทำแล้ว ก็คิดถึงผลที่จะตามมาไว้แล้ว ถ้ามีสิ่งที่จะไม่ได้คิดไว้เลยก็คือความรู้สึกของเธอและเด็กทั้งสองคน บอก…...” ดวงตาของจวงจื่อจิ่นเองก็แดงก่ำ เสียงแหบพร่า “บอกเด็กทั้งสองคนด้วย ว่าคุณยายของพวกเขาไปอยู่ในที่ที่ไกลมาก ขออย่าพาพวกเขามาหาฉันที่นี่เด็ดขาด และอย่าบอกพวกเขาในเรื่องที่ฉันทำ ฉันไม่ใช่แบบอย่างที่ดี”

จวงจื่อจิ่นดึงประตูเปิดออก “หลังจากนี้ เธอเองก็อย่ามาหาฉันอีก”

พูดจบเธอก็รีบเดินออกไป กลัวจะได้ยินเสียงร้องไห้ของหลินซินเหยียน กลัวว่าหากตัวเองยังคงอยู่ตรงนั้นต่อ คงจะรู้สึกเสียใจกับทุกอย่างที่ตัวเองตัดสินใจทำลงไป

เสิ่นเผยซวนและจงจิ่งห้าวยืนอยู่ที่ระเบียง พอได้ยินเสียงเปิดประตู สายตาก็หันไปมองพร้อมกัน

“ฉันขอคุยอะไรกับคุณตามลำพังได้ไหม?” จวงจื่อจิ่นมองจงจิ่งห้าว

จงจิ่งห้าวเม้มปากเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไร แต่ว่าเสิ่นเผยซวนอ่านความหมายของเขาออก “พวกคุณคุยกันเถอะ”

เสิ่นเผยซวนเดินออกไป

จวงจื่อจิ่นเดินเข้ามา เธอกุมมือทั้งสองข้างของเธอ นิ่งอยู่สักพัก “ฉันอยากขอร้องเธอเรื่องหนึ่งได้ไหม?”

น้ำเสียงของจงจิ่งห้าวเบามาก จนฟังไม่ออกว่าอารมณ์ไหน “คุณพูด”

“เหยียนเหยียนกับฉันได้รับความลำบากมาก็มาก เป็นฉันเองที่ไม่ได้ดูแลเธอให้ดี ตอนนี้ ฉันยังทำให้เธอเสียใจอีก สำหรับเธอ ฉันรู้สึกเสียใจและเจ็บปวดใจมาก หลังจากนี้ ฉันกลัวว่าจะไม่ได้ดูแลเธอและเด็กสองคนนั้นอีก คงต้องฝากนายด้วย”

“พวกเขาเป็นลูกเมียผม ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเขาแน่” ไม่ใช่คำสัญญา แต่ตอนนี้ กลับเป็นน้ำเสียงที่จริงจัง

“ฉันเชื่อเธอ” จวงจื่อจิ่นหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้จงจิ่งห้าว “รบกวนนายเอาสิ่งนี้ให้เธอด้วย บอกเธอ นี่เป็นของที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้เธอ”

จงจิ่งห้าวไม่รับ

จวงจื่อจิ่นรีบอธิบาย “ตอนนี้จิตใจเธอน่าจะกำลังหวั่นไหว เพราะงั้น…”

จงจิ่งห้าวเข้าใจ แล้วรับของมา

สร้อยแพลตตินั่มเส้นหนึ่ง เส้นบาง ไม่มีจี้ เขามองสร้อยเส้นนี้ แล้วพิจารณาถึงคำพูดของจวงจื่อจิ่น รู้สึกมีบางอย่างที่ไม่ปกติ ลองถามออกมา “นี่เป็นสิ่งที่คุณทิ้งไว้ให้เธอหรอ?”

จวงจื่อจิ่นเงียบไปสักพักจึงพูดว่า “ใช่” เธอนิ่งไปพักหนึ่ง “ตอนนี้เธอยังอยู่ในห้อง ยังอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ปลอบเธอหน่อยนะ”

พูดจบจวงจื่อจิ่นก็เดินไปที่ประตูแล้วเรียกเสิ่นเผยซวน