บทที่ 333 ฉันอยากสืบเรื่องแฟนเก่าเขา

หลิวเฟยเฟยก้มหน้า ใช้หางตาเพื่อสำรวจสีหน้าของซูจ้าน

ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะไม่ได้มีอาการหวั่นไหวมาก แต่หลิวเฟยเฟยรู้ ครั้งนี้เขาไม่ได้รังเกียจตัวเอง ก่อนหน้านี้เธอรีบร้อนเกินไป ถึงทำให้เขารู้สึกไม่ชอบเธอ

เธอลืมไปเรื่องหนึ่ง เธอจากไปนานมากแล้ว ความรู้สึกมันจางหายไปนานแล้ว จนอาจจะหมดสิ้นไปแล้ว

อยากได้เขากลับคืนมาใหม่ ต้องเริ่มที่ใจ

ทำให้เขารู้สึกดีใจที่ได้อยู่กับเธอ พวกเขามีอดีตร่วมกันมากมาย เรื่องเหล่านี้ฉินยาทดแทนไม่ได้แน่นอน

เธอยิ้มจางๆ “คุณโทษฉันไหม?”

ไม่รอซูจ้านตอบ เธอก็พูดเองเออเองขึ้นมา “โทษฉันก็ไม่เป็นไร เพราะว่ามันเป็นความผิดของฉัน”

ซูจ้านก็พูดอะไรไม่ได้แล้ว

เดินไปถึงหน้ารถ ซูจ้านหยิบกุญแจออกมาปลดล็อก เปิดประตูรถ “ขึ้นรถเถอะ ผมส่งคุณกลับบ้าน”

หลิวเฟยเฟยพูดยิ้มแย้ม “คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ฉันนั่งรถก็ได้ ไม่รบกวนคุณดีกว่า”

พูดจบเธอก็หมุนตัวจะเดินไป ซูจ้านดึงเธอไว้ “ขาของคุณบาดเจ็บ ผมส่งคุณกลับดีกว่า”

หลิวเฟยๆยังคงปฏิเสธ “ไม่ต้องจริง เพราะว่าคุณแต่งงานแล้ว ฉันใกล้ชิดกับคุณเกินไป มันไม่ดี ความผิดก่อนหน้านี้ จะทำผิดอีกครั้งไม่ได้”

พูดจบ หลิวเฟยเฟยก็เดินกะเผลกไปทางถนน

ซูจ้านยืนอยู่กับที่ มองดูหลังเธอ

“อยากไปก็รีบไป ลังเลอะไร?” น้ำเสียงพูดจาเสียดสีดังขึ้นข้างหลังเขา ซูจ้านหันไปมอง เห็นหลินซินเหยียนยืนอยู่ข้างหลังเขา

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง หรือว่าเมื่อกี้เธอเห็นหมดแล้ว

เขาอธิบายโดยสัญชาตญาณ “พวกเราเจอกันโดยบังเอิญ เธอถูกโรคจิตคนหนึ่งรังควาน ผมไม่ช่วยก็ไม่ดีมั้ง?”

หลินซินเหยียนยิ้ม “ฮีโร่ช่วยสาวงาม เรื่องที่ผู้ชายทุกคนต้องทำ คุณไม่ผิด คนที่ผิดคือฉัน ฉันมันบ้าง ถึงคิดอยากจับคู่คุณกับเสี่ยวยา ตอนนี้ดูแล้ว เสี่ยวยาคิดถูกแล้ว คุณมันก็แค่คนที่ไม่ชัดเจนเท่านั้น”

ซูจ้านเดินเข้าไป “มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด......”

“เข้าใจผิดอะไร?” หลินซินเหยียนมองเขาอย่างใจเย็น “ความเห็นใจของคุณมันล้นหลามจนอยากส่งคนกลับบ้าน เป็นเรื่องเข้าใจผิด?”

“ขาของเธอบาดเจ็บ.....”

“เขาไม่มีครอบครัวไม่มีเพื่อน ต้องเป็นคุณเท่านั้น?” หลินซินเหยียนพูดตัดเขา

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเสี่ยวยา ถึงมีความคิดไม่อยากเอาลูกไว้

เขารู้ใจตัวเองหรือเปล่า?

หลินซินเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ เธอสูดอากาศเข้าลึกๆ “ซูจ้าน ถ้าคุณยังมีความรู้สึกกับแฟนเก่าอยู่ ตอบตกลงกับฉันเรื่องหนึ่ง อย่าไปหาเสี่ยวยาอีก”

ซูจ้านรู้สึกกระวนกระวาย เขากำลังอยากยื่นมือไปดึงตัวหลินซินเหยียน ก็มองเห็นสายตาอันเย็นชาของจงจิ่งห้าว เขาจึงดึงมือกลับ “ผมชอบฉินยา”

หลินซินเหยียนอยากหัวเราะ แต่เผชิญหน้ากับซูจ้านที่ยังแยกแยะสถานการณ์ไม่ถูก เธอหัวเราะไม่ออกจริงๆ

“คุณชอบเสี่ยวยา?”

“ใช่ ผมชอบเธอ” ซูจ้านตอบอย่างรวดเร็ว

“คุณเคยคิดปัญหาหนึ่งอย่างตั้งใจไหม? ถ้าหากเธอรักคุณจริง ตอนนั้นทำไมถึงจากคุณไป? อีกอย่างพอจากนั้นก็นานขนาดนี้ คุณไม่สงสัยเลยเหรอ ระหว่างนี้เธอไปไหน? เจอกับใครบ้าง? ระหว่างนี้เคยมีความสัมพันธ์อะไรไหม?” หลินซินเหยียนถามอย่างคมชัด

ตัวเองก็เป็นทนาย เขาก็ว่ากันว่าความคิดของทนายนั้นเทียบกับคนธรรมดาไม่ได้

แต่ว่าตอนนี้ซูจ้าน ไอคิวของคนธรรมดายังสู้ไม่ได้

วิธีที่ซูจ้านทำนั้น ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังมาก

ซูจ้านไม่เคยไปคิดอย่างรอบคอบจริงๆ แต่ว่าหลิวเฟยเฟยเคยบอกว่าทำไมถึงจากเขาไป

“เธอบอกว่า เธอไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ ไม่อยากให้ผมลำบากใจ ก็เลยจากผมไป”

หลินซินเหยียนรู้สึกตลก ถ้าหากว่ารักคนคนหนึ่งจริงๆ ทำไมถึงไม่พูดก็จากไป นี่คือความรักเหรอ?

ถ้าอย่างนั้น ความรักของเธอก็เห็นแก่ตัวเกินไป

เท่าที่เธอดูแล้ว นี่ไม่ใช่การเสียสละ ถ้ารักจริง เธอไม่ยอมจากไปแน่ ถึงแม้จากไปก็คงปวดใจ ถ้าหากเป็นอย่างที่ซูจ้านพูด เธอจากไปเพราะไม่สามารถตั้งครรภ์ ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจไปด้วย

อีกอย่างจากไปก็นานขนาดนี้ ตอนนี้กลับมาเพื่ออะไร?

ตอนนี้ก็ไม่กลัวทำให้เขาลำบากไปด้วยแล้วเหรอ?