บทที่ 335 โชคชะตาแกล้งคน

เกาหยวนส่งเธอกลับไป พอถึงบ้าน จงจิ่งห้าวยังไม่กลับมา ลูกทั้งสองอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังจะเข้านอน

พอเห็นหลินซินเหยียนเข้ามา หลินลุ่ยซีก็วิ่งไปหา กอดขาของเธอไว้ “หม่ามี๊กลับมาแล้วเหรอ?”

หลินซินเหยียนอุ้มเธอขึ้นมา หอมแก้มเล็กๆของเธอ “ทำไมยังไม่นอนอีก?”

สาวน้อยคิดไปมาก็พูดว่า “หนูรอหม่ามี๊อยู่”

“รอใคร ดื่มนมอยู่ชัดๆ” หลินซีเฉินเปิดโปงเธออย่างไม่เกรงใจ

สาวน้อยขึงตาใส่พี่ชาย “ไม่รักพี่ชายแล้ว”

หลินซีเฉินใส่ชุดนอนขนฟู วางแก้วนมในมือ เหล่ตามองน้องสาว “พูดความจริงก็ไม่รักแล้ว?”

สาวน้อยมุดตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลินซินเหยียน พูดออดอ้อน “หม่ามี๊ดูพี่รังแกหนู”

หลินซินเหยียนตบหลังเธอ พูดปลอบว่า “พอแล้ว พี่ไม่ได้ว่าหนูหรอก”

หลินซีเฉินรู้สึกว่าน้องสาวไม่รู้จักโต ทำเป็นแต่อ้อนแม่

เขากลับห้องไปนอน

ตอนนี้เขานอนคนเดียว หลินลุ่ยซีนอนกับเฉิงยู่ซิ่ว

เธอไม่ยอมนอนคนเดียว บอกว่ากลัว

หลินซีเฉินคิด มีอะไรน่ากลัว?

เฉินยู่ซิ่วนำแก้วนมที่เด็กทั้งสองคนดื่มไปล้างแล้วเดินกลับมา ถามหลินซินเหยียนว่า “หนูกลับมาคนเดียวเหรอ?”

เพราะว่าเธอไม่เห็นจงจิ่งห้าว

หลินซีเหยียนวางลูกสาวลง “ไปเล่นกับพี่ชายก่อนนะ”

“หนูอยากให้หม่ามี๊อุ้ม” หลินลุ่ยซีกอดเธอไว้ไม่ปล่อย ไม่ยอมลงมา

หลินซินเหยียนปลอบเธอ “เสี่ยวลุ่ยน่ารักที่สุด รอวันหยุด หม่ามี๊พาหนูกับพี่ไปเที่ยว”

“จริงเหรอ?” สาวน้อยตื่นเต้น

ความจริงเธอปลอบง่ายมาก ให้กินเล่นเที่ยวก็พอแล้ว

หลินซินเหยียนจับหัวของเธอ บอกว่าจริง สาวน้อยถึงยอมไปเล่นกับหลินซีเฉิน

“มีเรื่องจะพูดกับฉัน?” เฉินยู่ซิ่วถาม

ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงให้เด็กออกไป

หลินซินเหยียนพูด “ไปพูดที่ห้องนอน”

“ไปห้องฉัน” หลังจากที่เธอพาหลินลุ่ยซีนอนด้วย ก็แยกห้องกับจงฉีเฟิง ตอนนี้ในห้องไม่มีคน

หลินซินเหยียนพยักหน้า

เมื่อเข้าไปในห้องนอนแล้ว หลินซินเหยียนก็ปิดประตู เฉิงยู่ซิ่วยื่นมือเรียกเธอ “มานั่ง”

หลินซินเหยียนนั่งที่ขอบเตียง เธอรวบรวมคำพูดในใจ “เหวินชิงเกิดอุบัติเหตุ”

“อาการหนักไหม?” เฉิงยู่ซิ่วถาม

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “หนูไม่รู้ จิ่งห้าวไปดูแล้ว”​

เฉิงยู่ซิ่วถอนหายใจ “คนเรานี่ก็คาดการณ์ไม่ได้เลยว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น.......”

“นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ” ความจริงหลินซินเหยียนก็อยากรู้ว่าเฉิงยู่ซิ่วเกลียดเหวินชิงหรือเปล่า

เฉิงยู่ซิ่วเบิกตากว้าง รู้สึกไม่อยากเชื่อ ไม่ใช่อุบัติเหตุ นั่นก็คือคนทำ ใครกล้าทำแบบนี้?

“ลูกบุญธรรมของไป๋หงเฟย ไป๋ยิ่นหนิงมาเมืองBแล้ว เรื่องนี้เขาเป็นคนทำ เพื่อแก้แค้นให้ไป๋หงเฟย”

เฉิงยู่ซิ่วก้มหน้า คิดอะไรหนักใจ “เรื่องก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไปเพื่ออะไร?”

“ผ่านไปนานแค่ไหน บาดแผลที่เคยสร้างไว้ยังคงอยู่ แม่ไม่โกรธเหรอ?” หลินซินเหยียนถามความในใจ

เฉิงยู่ซิ่วลุกขึ้น เดินไปข้างหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก

“ความผิดถูกเอาอะไรไปวัดล่ะ? ตอนนั้นฉันรับปากเหวินเสียนเอง ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา แต่ว่า สิ่งที่เกิดขึ้น มันเกินความคาดการณ์ของฉัน คิดอย่างละเอียดแล้ว เหวินชิงจะทำผิดมากขนาดไหน? ถ้าหากว่าฉันเป็นมือที่สามที่ไปทำลายชีวิตคู่ของเหวินเสียนจริง เขาทำแบบนี้ ก็คงทำให้มีคนปรบมือเห็นด้วย?”

“แต่ว่าคุณแม่ไม่ใช่” หลินซินเหยียนมองเธอ