บทที่ 341 ให้โอกาสเธอ ให้ฉันรู้สึกขยะแขยงเหรอ

หลิวเฟยเฟยมองเขา “ในฐานะอะไร?”

ลู่ยวนหัวเราะ “เธอยังมีอะไร? นอกจากเป็นนางบำเรอ? เธอไม่สามารถมีลูก ไม่ได้อายุน้อย เธอยังอยากจะทำอะไร?”

หลิวเฟยเฟยถูกลู่ยวนถามกลับชุดใหญ่ ทำเอาพูดอะไรไม่ออก

ใช่ เธออายุไม่น้อยแล้ว ไม่ซิง ยังมีประโยชน์อะไร?

เธอก็ได้จ้องลู่ยวน “งั้นนายมาหาฉันทำไม?”

ลู่ยวนก็ได้มองไปขวาบนอีกครั้ง ก็ได้ยกคาง “ทางนั้นมีคนอยากจะเห็นความสัมพันธ์ของฉันกับเธอ”

หลิวเฟยเฟยเงยหน้ามองไป ก็เห็นบนขวาในที่ที่ไม่สะดุดตานัก มีกล้องตั้งอยู่ ตาของเธอก็ได้เปิดโตกว่าเดิม เธอใช้สายตาที่ค้นหา และความหวาดกลัวมองไป ทางนั้นจะเป็นใคร?

ใจของเธอก็ได้เต้นแรงมากๆ “นายวางกับดักฉัน?”

สองมือลู่ยวนล้วงในกางเกง ทางท่าเหมือนคนเกเรแบบนั้น “วางกับดักเธอ? ดูพูดเข้าสิ ตอนแรกเธอก็มีท่าทางที่เต็มใจให้กันไม่ใช่เหรอ? ใครกันแน่ที่เข้ามา แล้วนั่งบนตักของฉัน? ใคร ต่อให้เป็นนางบำเรอก็จะอยู่กับฉัน? วางกับดัก? เธอมีค่าพอเหรอ? เธอต้องรู้สึกโชคดี ถึงตอนนี้ก็ยังมีคุณค่าในการใช้งานอยู่ ถึงตอนที่เธอไม่มีค่าอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวนั้น นั่นสิถึงจะเป็นอะไรที่น่าเศร้าที่สุด”

สองมือของหลิวเฟยเฟยไม่รู้ว่าจะวางที่ไหน ในมือก็ได้มีเหงื่อเย็นไหลอยู่ ทำยังไงดี? ตอนนี้เธอควรทำยังไงดี?

เธออยากหนี

ลู่ยวนมองผู้หญิงที่มีท่าทางน่าสมเพชสักพัก ไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าผู้หญิงคนนี้ได้อยู่กับเขานานถึงสิบปีก็ตาม

ในสายตาของเขา ผู้หญิงน่ะ ก็แค่เอามาเล่นเท่านั้น เขาออกเงิน ผู้หญิงออกร่างกาย

อยู่ๆ หลิวเฟยเฟยก็ได้พุ่งออกจากห้อง ก็ได้เปิดประตูทีละห้อง จนกระทั่งเธอได้เปิดห้องเบอร์สอง ก็ได้เห็นซูจ้านนั่งอยู่ตรงนั้น กำแพงก็ได้มีจอใหญ่ๆ แขวนอยู่ ยังโชว์ภาพห้องที่เธออยู่เมื่อกี้

ตัวเธอได้สั่น ขนาดเสียงของเธอก็ได้เริ่มแหบเล็กน้อย “ซูจ้าน นายฟังที่ฉันอธิบาย......”

สายตาของซูจ้านก็ได้ค่อยๆ มองมา ไม่มีความโกรธ ไม่มีอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้อยู่ นิ่งมาก ขนาดตัวเองก็ยังรู้สึกแปลกใจ

ที่จริง ไล่ๆ ดูแล้ว เขาไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้แล้ว หลังจากที่รู้อดีตของเธอ ก็ไม่ได้โมโหอะไรมาก ที่เขาโมโหนั้นก็คือ เธอหลอกเขา

ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไร้เดียงสาในอดีต ที่จริงเปล่าเลยแม้แต่น้อย มีแผนร้ายเต็มไปหมด

เขารู้สึกว่าตัวเองน่าขำ ที่ไม่ทันสังเกตออกมาแม้แต่นิด

“เธออยากจะอธิบายอะไร? อธิบายที่เธอจากไป ไม่ได้เป็นเพราะเงินของทายาทเศรษฐีคนนั้น? อธิบายเรื่องที่เธอคลอดลูกไม่ได้ไม่ได้เป็นมาตั้งแต่เกิด แต่มีคนทำร้าย?”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ......” หลิวเฟยเฟยพุ่งเข้ามาคว้าแขนของเขา “ซูจ้านนายฟังที่ฉันพูด ฉันรักนายจริงๆ นะ......”

“รักฉัน ก็คือการไปเป็นชู้รักของคนอื่นเหรอ?!”

ซูจ้านก็ได้สะบัดออก สายตาก็ได้มองเธออย่างเย็นชา “เมื่อก่อนทำไมฉันไม่สังเกตเห็น ว่าเธอนั้นมีความคิดที่แย่เยอะขนาดนี้?”

หลิวเฟยเฟยลากเขาแล้วร้องไห้อย่างหนัก เธอได้รักซูจ้านจริงๆ แต่ว่าความรักที่มีให้กับซูจ้าน ก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าเงิน เพราะงั้นเธอก็ได้เลือกเงิน

ต่อมาเธอรู้ว่าตัวเองอยู่กับลู่ยวนก็ไม่มีอนาคต อีกอย่างตัวเองก็ได้เริ่มแก่แล้ว ลู่ยวนเบื่อเธอ เธอถึงได้อยากกลับมา

ถ้าเกิดเธอมีโอกาสเลือกคนที่สามารถให้ชีวิตที่เธอต้องการ และยังเป็นคนที่ชอบมาใช้ชีวิตกับเธอ งั้นคนคนนั้นต้องเป็นซูจ้านแน่

เรื่องมาถึงวันนี้แล้ว เธอได้เสียใจทีหลังเล็กน้อย ถ้าเกิดเธอยอมที่จะทนลำบากกับซูจ้านตอกแรก ตอนนี้เธอน่าจะเป็นคุณนายซูแล้ว มีทั้งชื่อเสียงและโชคลาภ

แต่น่าเสียดาย บนโลกนี้ไม่มียาแก้การเสียใจทีหลัง

ตอนนี้เธอไม่มีอะไรแล้ว

เธอได้กอดขาซูจ้าน น้ำตาก็ได้ทำให้เครื่องสำอางบนหน้าเลอะ “เห็นแก่ว่าพวกเรายังเคยมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม?”

ซูจ้านหัวเราะออกมา “ให้โอกาสเธอ แล้วทำให้ฉันขยะแขยงตัวเองเหรอ?”

หลิวเฟยเฟยพูดอะไรไม่ออก แต่ว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากซูจ้าน เธอยังสามารถหาใครได้อีก?

หน้าตาดีมีเงิน แล้วก็เป็นอะไรที่เธอชอบ มองๆ ดู ก็เป็นซูจ้านแล้ว

“ขอร้องนายล่ะ” หลิวเฟยเฟยกอดขาของเขาไม่ปล่อย “ซูจ้าน ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว จริงๆ นะ ขอร้องนายล่ะ ให้โอกาสฉันสักครั้ง ฉันต้องกลับตัวเป็นคนใหม่แน่ อยู่กับนายดีๆ ดูแลคุณย่าแทนนาย ซูจ้านฉันขอร้องนายล่ะ” หน้าของหลิวเฟยเฟยก็ได้แนบไปที่ขาของเขา ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหล