บทที่ 346 พวกเรามาตายด้วยกัน

ฉินยาไม่เคยที่จะรู้สึกคลื่นไส้ขนาดนี้มาก่อน เธอก็กัดฟันแน่น ถึงได้ทนได้

คุณท่านหญิงรู้สึกได้ถึงอาการสั่นของฉินยาที่อยู่ข้างๆ แต่ไม่ว่ายังไงก็พูดไม่ออกมา ก็เลยทำได้แค่ร้อนรน

“ทำไมนายไม่อยากตกลง” หลิวเฟยเฟยก็ได้ซบไปที่อกของเขา “อย่าลืมไปล่ะ คุณย่าของนายและผู้หญิงคนนั้นอยู่ในมือของฉัน”

สีหน้าของซูจ้านไม่ดี ก็ได้บีบคอของเธอ “เธอหาเรื่องตาย”

เจ็บ

หลิวเฟยเฟยหายใจไม่ได้ เหมือนว่าคอนั้นจะถูกบีบจนหักแบบนั้น หน้าของเธอก็ได้ตึง ก็ได้พยายามส่งเสียงพูดออกมาอย่างติดๆ ขัดๆ “แน่จริงนายก็บีบคอฉันให้ตาย”

ซูจ้านไม่ได้อ่อนมือเลยสักนิด เวลานี้ เขาก็ได้มีความคิดที่จะอยากฆ่าผู้หญิงคนนี้จริงๆ เขาก็ได้แย่งรีโมตในมือของเธอ พูดอย่างเย็นชา “หลิวเฟยเฟย เธอรู้ว่าเธอนั้นทำให้คนรู้สึกขยะแขยงขนาดไหนไหม?”

หลิวเฟยเฟยหัวเราะ เสียงก็ได้แหบ ก็เหมือนเครื่องเป่าลมเก่าได้ส่งเสียง แสบหูไม่น่าฟัง “นายคิดว่าฉันจะโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ จะไม่มีแผนสำรอง? นายลองดูก็ได้ นายบีบคอฉันให้ตาย พวกเธอจะตายไปตายฉันหรือเปล่า!”

หลิวเฟยเฟยมั่นใจมากๆ

ซูจ้านลังเลไปเลย เขาไม่กล้าเอาชีวิตของคุณย่าและก็ฉินยามาเสี่ยง ถึงแม้ไม่พอใจ เขาก็ได้สะบัดฉินยาออก

หลิวเฟยเฟยก็ได้ล้มไปที่พื้นได้ส่งเสียงออกมา ข้างนอกก็ได้มีชายสองคนพุ่งเข้ามา พวกเขามีจุดชนวนอยู่ในมือ แล้วก็มีดสับ เป็นหลิวเฟยเฟยที่ได้เตรียมตัวไว้ก่อนตั้งแต่แรก ถ้าเกิดเธอเป็นอันตราย ถ้างั้นก็ให้พวกเขาจุดชนวนทำให้เรือระเบิด

หลิวเฟยเฟยล้มอยู่ที่พื้นแล้วก็ได้ลูบอก สูดหายใจเข้าไปหนักๆ อากาศก็ได้เข้าไปยังปอดอีกครั้ง เธอถึงได้รู้สึกสบายไปหน่อย

พอเธอปรับตัวได้ก็ได้เงยหน้าไปมองซูจ้าน หัวเราะเหอะๆ “นายแคร์พวกเธอจริงๆ ด้วย”

แต่ซูจ้านก็ได้จ้องมองชายสองคนที่เข้ามา

หลิวเฟยเฟยก็ได้ลุกขึ้นยืน ยืนอยู่ตรงหน้าซูจ้าน “นายอยากจะช่วยพวกเธอ?”

ซูจ้านเย็นชามาก บ้าคลั่งจนอยากจะฆ่าคน แน่นอนว่าเขาอยากจะพาตัวออกไป

หลิวเฟยเฟยก็ได้จัดผมที่ได้ยุ่ง ถึงได้เงยหน้ามองซูจ้าน “อยากจะช่วยคน ได้”

เธอก็ได้สองสายตาให้ชายสองคน ชายสองคนก็รับรู้ทันที พวกเขาก็ได้เอามีดไปวางบนคอของฉินยากับคุณท่านหญิง

“พวกเธอสองคนนายสามารถที่จะเลือกช่วยคนหนึ่ง ฉันก็จะปล่อยเธอไป” หลิวเฟยเฟยก็ได้หัวเราะได้ใจ

เธอรู้ถึงความสัมพันธ์ของซูจ้านกับคุณท่านหญิง ต่อให้เขาชอบฉินยา ก็ไม่มีทางทอดทิ้งคุณท่านหญิง

ประสาทของซูจ้านก็ได้ตึง “สองคน ฉันก็จะพากลับ!”

“ฉันรู้ ผ่านวันนี้ ฉันไม่อาจจะไม่มีชีวิตอยู่ ต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนฉัน ไม่อย่างนั้น ระหว่างทางไปนรกฉันต้องเหงามากแน่”

เธอได้ใช้เงินเก็บไปทั้งหมด แล้วก็ยังมีความบาดหมางกับลู่ยวนแล้วก็ทำให้ซูจ้านโมโห ต่อให้เธอสามารถรอดไปได้ สองคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยเธอไป เธอก็ได้เตรียมใจกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้ว

ซูจ้านโมโหเอามากๆ กัดฟัน “หลิวเฟยเฟย!”

หลิวเฟยเฟยก็ได้ถอยไปอย่างหวาดกลัว นี่เป็นครั้งแรกที่ซูจ้านคลั่งขนาดนี้

แต่ว่าไม่นานเธอก็ปรับอารมณ์มาเป็นปกติ ยังไงซะตอนนี้อำนาจได้มีในมือของเธอ ขอแค่เขาเป็นห่วงผู้หญิงสองคนนั้น เขาต้องยอมแน่

“เลือกสิ” หลิวเฟยเฟยก็ได้พูดอย่างได้ใจ ตอนนี้เธอเป็นคนถือหมาก เธอเป็นผู้ชนะ

คุณท่านหญิงก็ได้อยากจะพูดกับซูจ้านอย่างร้อนใจ ให้เขาเลือกฉินยา เธอได้แก่แล้ว มีชีวิตมากไปหนึ่งวันน้อยไปหนึ่งวันก็ไม่เป็นไร แต่ว่าฉินยาไม่เหมือนกัน เธอยังอายุน้อยขนาดนั้น อีกอย่างในท้องก็อาจยังท้องลูกอยู่

คิดยังไง ช่วยฉินยานั้นคุ้มค่ากว่า