บทที่ 350 หนูก็ได้เด็กผู้หญิง

“ไม่อย่างนั้นอะไร?” หลินซินเหยียนก็ได้มองผู้หญิงที่ท่าทางก้าวร้าว นี่เดิมทีก็เป็นเรื่องเล็ก ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้กลับทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องที่ยุ่งยาก

ผู้หญิงก็ได้หัวเราะอย่างเย็นชา “แกล้งโง่เหรอ?”

หลินซินเหยียนขมวดคิ้ว “ต่อให้สามีของคุณมีฐานะทางสังคม มีอำนาจ หรือว่าเพราะแค่เรื่องแค่นี้ จะทำอะไรพวกเราคะ?”

ผู้หญิงรู้สึกว่าหลินซินเหยียนไม่ใช่คนบนโลก โลกนี้ ก็เป็นแบบนี้ ไม่มีความยุติธรรมที่เชื่อถือได้ นี่ไม่ใช่สมัยก่อนจริง ที่ไม่ได้ชนชั้นตำแหน่ง แต่ว่าไม่ได้แบ่งจริงเหรอ?

ผู้หญิงที่ได้มองหลินซินเหยียนอย่างดูถูก หน้าตาก็ดีอยู่หรอก รูปร่างก็ได้บางไปหน่อย เธอก็ได้ขนาดยื่นอกที่น่าภูมิใจ “สามีเธอทำธุรกิจอะไร? ฉันให้สามีของฉันไปดูแลโดยเฉพาะหน่อย”

เธอก็ได้เน้น ‘ดูแลโดยเฉพาะ’ คำนี้

สามารถที่จะเข้าโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ได้ ก็เป็นคนมีเงิน เพราะงั้น ผู้หญิงก็ได้ถามแบบนั้น

หลินซินเหยียนก็ได้อ่านการข่มขู่ของเธอออก สีหน้าก็ไม่ดีเอามากๆ

เอาอำนาจมากดดันคนเหรอ?

เวลานี้ผอก็ได้เดินมา คนอื่นไม่รู้ฐานะของหลินลุ่ยซีกับหลินซีเฉิน แต่ว่าผอรู้ จงฉีเฟิงสั่งไว้ว่าไม่ให้บอกฐานะของเด็กออกไป เพราะงั้นในโรงเรียนอนุบาล นอกจากผอแล้ว ไม่มีคนรู้ฐานะของพวกเขา

“เรื่องนี้ผมก็ได้รู้ความเป็นไปเป็นมาทั้งหมดแล้วครับ ที่จริงเด็กอยู่ด้วยกัน ก็ได้จับมือกอดนั้นก็มีบ้าง พวกเขาก็เป็นเพราะว่า ‘ชอบ’ ชอบในที่นี้ไม่ใช้ความชอบที่ผู้ใหญ่อย่างพวกเราเข้าใจ ทั้งเรียบง่าย บริสุทธิ์ ผมทำงานการสอนเด็กอนุบาลสามสิบปี เหตุการณ์แบบนี้ก็เจอมาไม่น้อย ผู้ปกครองหลายทั้งก็เข้าใจอยู่ เพราะงั้น เพื่อที่จะให้เด็กนั้นยังสามารถอยู่เด็กด้วยกันได้ ผมอยากให้ทั้งสองครอบครัวใจเย็นหน่อยครับ จับมือให้อภัย เป็นยังไงครับ?”

ผ.อ.ออกมาโน้มน้าว

ผู้หญิงก็ได้หัวเราะอย่างเย็นชา “ลูกสาวของฉันเป็นสุดที่รักของพ่อแก ฉันก็ไม่อยากที่จะตื้อเหรอ แต่ว่ารองนายกเทศมนตรี อาจจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป”

เห็นได้ชัดมาใช้อำนาจกดดัน

“คุณเป็นภรรยาของรองนายกเทศมนตรีเหรอครับ?” ผอไม่ใช่คนที่ไม่เจอสังคม อีกอย่างรองนายกเทศมนตรีใกล้หกสิบแล้ว ภรรยาอายุน้อยขนาดนี้? เด็กเล็กขนาดนี้?

นี่มันไม่ตรงหลักการ

สายตาของผู้หญิงที่ได้สั่นไหวเล็กหน่อย จากนั้นก็ได้นิ่ง “พวกคุณรู้ว่าเป็นลูกสาวของเทศมนตรีก็พอแล้ว”

หลินซีเฉินก็ได้บันทึกคลิปที่พึ่งถ่ายเสร็จ ก่อนที่ผอมา หลินซีเฉินก็ได้เริ่มถ่ายคลิปผู้หญิงคนนี้แล้ว ตอนแรก เขาก็เห็นอยากให้ผู้หญิงที่โอ้อวดคนนี้ ดังในเน็ต แต่ว่าตอนนั้นได้ยินที่ผอพูด เขาคิด เรื่องนี้......เกรงว่าไม่ง่ายขนาดนั้น

เห็นได้ชัดว่าในนี้มีอะไรแปลก

เขาก็ได้ลากมือน้องสาวตัวเอง “น้องขอโทษเธอไปเถอะ”

หลินลุ่ยซีไม่เต็มใจ “แต่ว่าเธอจุ๊บพี่ พี่เป็นพี่ชายของหนูนะมีแค่หนูหม่ามี๊แด๊ดดี้ที่สามารถจุ๊บได้ เธอเป็นใครล่ะ มีสิทธิ์อะไร?”

อาการหวงของหลินลุ่ยซีถือว่าหนักพอควร

หลินซีเฉินก็ได้กะพริบตาให้น้องสาว “เด็กดี น้องไม่เห็นว่าพ่อของเธอเป็นคนเก่งเหรอ? เพราะงั้นพวกเราทำได้แค่ขอโทษ”

“แต่ว่า......”

“น้องไม่เชื่อใจพี่เหรอ?”

หลินซีเฉินก็ได้ขัดคำพูดน้องตน

หลินซินเหยียนก็ได้นั่งยองๆ ตรงหน้าลูกสาว ไม่ว่าผู้หญิงมีท่าทางยังไง แต่ว่าลูกสาวเป็นคนผิดที่ลงมือก่อนจริง “เสี่ยวลุ่ย พวกเราเจอกับเหตุการณ์อะไรก็ต้องพูดเหตุผลไปก่อนจริงไหมคะ? ที่ว่ากันว่า สุภาพบุรุษตกลงกันด้วยวาจาไม่ใช่ด้วยกำลังจริงไหม”

“แต่ว่าหนูสุภาพบุรุษนี่คะ? หนูก็แค่เด็กผู้หญิง” หลินลุ่ยซีก็ได้กะพริบตาดวงโตแล้วก็พูด

หลินซินเหยียน “......”

ตอนที่เธอกำลังจะพยายามคิดหาวิธีมาพูดกล่อมลูกสาวตัวเองนั้น อยู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ได้สั่นขึ้น เธอก็ได้เอาโทรศัพท์ออกมาแล้วก็กดรับ ไม่นานเสียงของจงจิ่งห้าวก็ได้ส่งมา “คุณอยู่ที่ไหน?”

หลินซินเหยียนก็ได้ก้มหน้ามองลูกสองคน พูด “ฉันอยู่ข้างนอกค่ะ มีอะไรเหรอ?”

จงจิ่งห้าวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะงั้นก็ไม่ได้พูดไปตรงๆ แต่เป็นการพูด “บอกที่อยู่ผมมา เดี๋ยวผมไปรับ”

หลินซินเหยียนก็ได้สูดหายใจเข้าไป พูด “ฉันอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลค่ะ”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มหน้ามองเวลา นี่ไม่ได้เป็นเวลาเลิกเรียนของพวกเด็กๆ ตอนนี้เธอไปที่โรงเรียนอนุบาลทำไม?

เขาก็ได้กลับรถบนถนน ขับไปทางโรงเรียนอนุบาล

ระยะทางไม่ไกลมาก เพราะงั้นไม่นานจงจิ่งห้าวก็ได้มาถึง เวลานี้หลินซินเหยียนก็ได้พาลูกสองคนออกมา