บทที่ 377 กลุ้มใจไปเสียเปล่าๆ

ลูกสาวตัวน้อยฉีกยิ้มกว้าง จนเห็นฟันขาวสะอาดน้อยๆ นั้นเรียงรายออกมา มันกำลังอิ่มอกอิ่มใจกับการที่จงจิ่งห้าวเช็ดน้ำลายให้เธอ

หลินซินเหยียนที่ใส่ชุดนรเสร็จสรรพแล้วก็ออกมา เตียงที่ดูกว้างขวาง จงจิ่งห้าวที่นอนอยู่คนเดียวก็กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหนึ่ง ตอนนี้หลินซีเฉินราวกับกลายร่างเป็นหนอนตัวน้อยที่น่าสงสาร ที่หมกตัวอยู่ตรงหัวเตียงเฝ้ามองดูจงจิ่งห้าวกับหลินลุ่ยซีเล่นกันอย่างสนุกสนาน

เธอเดินเข้าไปแล้วอุ้มลูกชายขึ้นมา จากนั้นก็เอาแท็บเล็ตในมือของลูกชายไปวางไว้บนโต๊ะ " ควรจะนอนได้แล้วนะลูก "

หลินซีเฉินถอนหายใจออกมาเนือยๆ ตอนแรกก็คิดว่าจะได้นอนกับแม่สองคนทั้งคืน แต่กลายเป็นว่าหลินลุ่ยซีก็อยากตามมาด้วย แถมตอนนี้จงจิ่งห้าวก็ยังมาสมทบอีก เตียงใหญ่แค่นี้ จะนอนยังไง

" ผมกับน้องสาวก็นอนตรงกลาง " หลินซีเฉินแสดงเจตจำนงออกมา

เด็กน้อยมีความคิดในหัวไว้แล้ว เขาและน้องสาวจะนอนตรงกลาง แค่นี้จงจิ่งห้าวก็จะไม่ได้อยู่กับหลินซินเหยียนแล้ว

หลินลุ่ยซีไม่ได้มีความคิดแบบเดียวกับหลินซีเฉินเลย แค่ได้นอนเตียงเดียวกับพ่อแม่จะนอนยังไงพอใจแล้ว ไม่มีความเห็นอะไรนอกจากนี้

จงจิ่งห้าวเหลือบตามองลูกชาย ไม่ได้ตั้งใจจะอ่านใจดวงน้อยๆ ของเขา ตัวเองก็อุ้มลูกสาวนอนลงไป

เด็กทั้งสองคนนอนตรงกลาง แน่นอนว่าจงจิ่งห้าวกับหลินซินเหยียนต้องนอนขนาบลูกๆ คนละข้าง

หลินลุ่ยซีนอนไม่หลับ มือน้อยๆ นั้นยังคงลูบไล้อยู่บนร่างกายของจงจิ่งห้าวไปมา เมื่อก่อนที่เด็กน้อยนอนหลับก็มักจะจับหน้าอกของหลินซินเหยียนเป็นความคุ้นชินไปเสียแล้ว ต่อมาก็นอนกับเฉิงยู่ซิ่วก็ควรจะทิ้งนิสัยไม่ดีนี้ไป

เด็กน้อยไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ในตอนที่หลับ แต่มือเจ้ากรรมก็ดันอยู่ไม่สุข

มือน้อยของเธอ มีเนื้อที่นุ่มนิ่ม เมื่อจับนู่นนิดนี่หน่อยบนตัวของจงจิ่งห้าวก็ทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนภายในใจ เขาจับมือลูกสาวไว้ " อยู่นิ่งๆ สิลูก "

ลูกสาวกะพริบตาปริบๆ " เนื้อพ่อแข็งจัง "

ไม่ว่าเด็กน้อยจะจับของหลินซินเหยียนหรือเฉิงยู่ซิ่วตอนนี้นิ่มทั้งนั้น มีแค่คุณพ่อคนเดียวที่รู้สึกไม่นิ่มเลยสักนิด

จงจิ่งห้าวหมดคำพูดที่จะเอ่ยบอกลูกสาวของตัวเอง

" รีบนอนได้แล้ว อย่าพูดแต่เรื่องไร้สาระน่า " หลินซีเฉินตบหลังน้องสาวเบาๆ

หลินลุ่ยซีเบะปาก " หนูไม่ได้พูดกับพี่ซะหน่อย หนูพูดกับคุณพ่อต่างหาก "

" พอได้แล้ว ไม่อนุญาตให้คุยกันแล้ว นอนซะ "หลินซินเหยียนปรามขึ้นมา

กับคำพูดของหลินซินเหยียนนั้น ลูกๆ ทั้งสองมักจะเชื่อฟังอยู่เสมอ ทั้งคู่จึงเงียบปากไม่พูดอะไร

แต่ก็ไม่ได้หลับเร็วขนาดนั้น พอผ่านไปชั่วโมงกว่าก็ค่อยๆ หลับกันไป

หลินซินเหยียนยังไม่ได้นอน ในใจมีเรื่องให้ต้องคิดเต็มไปหมด

มีทั้งเรื่องที่หลินซีเฉินก่อเอาไว้ เธอไม่รู้ว่าจงจิ่งห้าวรู้เรื่องนี้หรือเปล่า เขากลับบ้านช้า เธอเลยไม่ค่อยมีเวลาได้คุยกับเขา

เมื่อผ่านไปสักพัก เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองหลับสนิทแล้ว เธอก็เรียกเบาๆ " คุณหลับหรือยัง "

ประจวบเหมาะกับที่จงจิ่งห้าวยังไม่หลับ ก็เลยขานรับเธอ

หลินซินเหยียนค่อยๆ พลิกผ้าห่มออกอย่างเบามือ แล้วลงจากเตียง " ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ เราไปคุยกันข้างนอก "

ศีรษะน้อยๆ ของหลินลุ่ยซีหนุนอยู่บนแขนของเขา จงจิ่งห้าวจึงจับศีรษะของลูกสาววางลงบนหมอนอย่างเบามือ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วตามหลินซินเหยียนออกจากห้องนอนไป

หลินซินเหยียนมาถึงห้องรับแขกแล้วก็เทน้ำใส่แก้ว " คุณจะเอาด้วยไหม "

" ไม่ล่ะ " จงจิ่งห้าวที่ใส่ชุดนอนอยู่กำลังพิงไว้ที่โซฟา แล้วมองเธอ " อยากคุยอะไรกับผมเหรอ "

" วันนี้ตอนที่ฉันกำลังจะกลับบ้าน ก็เจอเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง " เธอนั่งลงข้างๆ จงจิ่งห้าว

จงจิ่งห้าวหรี่ตา เหมือนเขาจะรู้ว่าคนที่มาหาเธอคนนั้นคือใคร

หลินซินเหยียนเมื่อเห็นสีหน้าของเขาก็พูดต่อว่า " คุณรู้เหรอว่าคือใคร "

เรื่องที่ลูกชายทำ ทำไมเขาถึงไม่เก็บมาใส่ใจเลยนะ

เขาตอบอืมสั้นๆ " อย่ากังวลใจไปเลย "

ข้างบนได้ให้คนจำนวนไม่น้อยตามหาผู้หญิงคนนั้นแล้ว ตอนนี้แม้กระทั่งออกจากเมืองBก็ทำไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วก็คงจะได้ยินข่าวว่าจับตัวเธอไว้ได้