บทที่ 380 ใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับผม 24 ชั่วโมง

ไม่เจอกันมาตั้งนานงั้นเหรอ

หลินซินเหยียนถาม " เมื่อกี้คุณพูดกับฉันเหรอ "

" ในรถมีคนอื่นไหมล่ะ " หลี่จ้านฉีกยิ้ม ริมฝีปากแดงก่ำกับฟันที่ขาวสะอาด ขนาดนี้ใบหน้าของเขาแสดงอารมณ์ที่เหมือนจะเริ่มสนใจอะไรบางอย่าง

หลินซินเหยียนใช้สมองคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกที ว่าจริงๆ แล้วตัวเองเคยเจอคนหน้าตาแบบนี้หรือเปล่า

เขาจำคนผิด หรือเธอจำไม่ได้กันแน่

" พวกเราเคยเจอกันเหรอ " หลินซินเหยียนถาม

หลี่จ้านทำหน้านิ่ง ก่อนจะถามหยั่งเชิง " คุณไม่รู้จักผมจริงเหรอ "

หลินซินเหยียนหันกลับไปมอง พินิจพิจารณาใบหน้านั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง หล่อก็จริง แต่ไม่มีภาพจำอะไรในหัวเลย ถ้าพูดตามหลักแล้ว ถ้าเธอเคยเจอเขาจริงแล้วล่ะก็ หน้าตาหล่อแบบนี้เธอไม่มีทางลืมได้แน่

เวลานี้รถก็ขับมาถึงใจกลางเมืองห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของที่นั่นได้แขวนภาพและป้ายเต็มไปหมด ซึ่งแน่นอนทั้งหมดนั้นเกี่ยวกับตัวหลี่จ้าน

" งานมีตติ้งแฟนคลับ ที่นี่ใช่ไหม " หลินซินเหยียนถาม

หลี่จ้านพยักหน้าก่อน จะหยิบหน้ากากและแว่นตาขึ้นมาใส่ " คุณก็เข้าไปข้างในกับผมสิ "

หลินซินเหยียนคิดอยู่พักหนึ่ง ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอจะเชิญคนคนนี้ไปเป็นตัวแทนของเธอ ถ้าทำความคุ้นเคยกับเขาไม่แน่อาจจะตีสนิทได้ พอถึงเวลาที่เธอส่งคำเชิญให้เขา เขาจะได้ไม่ปฏิเสธ

เธอรีบตอบรับโดยพลัน " ได้สิ "

หลี่จ้านเชยตาขึ้นมามองเธอ เพราะเขาถอดหน้ากากออกมาก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปาก " เดี๋ยวผมโทรศัพท์แป๊บนึง "

ที่นี่มีพนักงานรับเขาเข้าไป

เขารีบลงจากรถ ไม่แน่ว่าจะถูกแฟนขับที่บ้าข้างปิดทางเขาอีกก็เป็นได้

หลินซินเหยียนรู้ว่าสถานะของเขานั้นพิเศษ ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันจะแปลกตรงไหน

หลี่จ้านหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก บอกว่าเขาถึงแล้ว

" คุณอยู่ตรงไหน "

" ประตูทางเข้า "

" ...... "

" คุณนั่งรถอะไรมา ทางเราส่งคนไปรับคุณ แต่บอกว่าหาคุณไม่เจอ "

หลี่จ้านเงยหน้ามองหลินซินเหยียน ตอนที่เค้าขึ้นรถมาไม่ได้สังเกตป้ายทะเบียน

" ป้ายทะเบียนรถคุณเลขอะไร "

" A88066 "

หลี่จ้านก็บอกปลายสายอีกครั้ง ก่อนจะวางโทรศัพท์

" ตอนนี้เราก็แค่รอให้พนักงานมารับเราไป " หลี่จ้านพูดอย่างเบื่อหน่าย

เขาชินกับเรื่องพวกนี้ไปแล้ว

หลินซินเหยียนยิ้มเหมือนเป็นเชิงบอกว่าเข้าใจ

ไม่นานกระจกรถก็ถูกใครบางคนเคาะ คนที่มารับหลี่จ้านมาถึงแล้ว

ประตูหลังก็ไม่มีทางเข้าได้ เพราะถูกคนรุมขวางไว้หมดแล้ว ก็เลยเข้าได้แค่ประตูหน้า

พนักงานรักษาความปลอดภัยและพนักงานของห้างก็มีจำนวนมาก พวกเขาช่วยกันขวางตัวแฟนคลับที่บ้าคลั่งเอาไว้ แต่ก็ยังมีทางเหลือให้เดินเข้าไปได้

" หลี่จ้าน!หลี่จ้าน! "

หลินซินเหยียนเดินอยู่ข้างๆ หลี่จ้าน แฟนคลับที่อยู่ห่างจากหลี่จ้านไม่ไกลมาก ก็ยังคงแสดงความคลั่งไคล้ออกมาอย่างหนักหน่วง จนไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้

หลี่จ้านหน้าตารอเราขนาดนี้ ชุดนี้เธอจำเป็นต้องยอมรับ แต่ว่าไม่จำเป็นต้องบ้าคลั่งกันขนาดนี้ก็ได้ไหม

ถ้าไม่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยกับพนักงานทั่วไปที่คอยรั้งเอาไว้ พวกเธอคงจะพุ่งตัวเข้ามาแน่

การที่หลี่จ้านมาปรากฏตัวที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ก็ต้องมีการเซ็นสัญญากับผู้ที่รับผิดชอบห้างเช่นกัน ทางห้างจะต้องออกค่าใช้จ่ายในการออกงานกับเขา เค้าถึงจะยอมจัดงานมีตติ้งแฟนคลับที่นี่

ทางห้างก็คงคำนวณไว้แล้วว่า หลี่จ้านเป็นดาราเนื้อหอมอยู่แล้ว ความนิยมก็ไม่น้อย เขามาที่นี่ก็เป็นการประกาศไปในตัว และยังทำให้ตัวห้างมีรายรับเข้ามาอีก วันนี้คนที่มาก็มีจำนวนมาก อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องจับจ่ายใช้ซอยอะไรบางอย่างในห้างบ้างแหละ

เมื่อก่อนฮอลล์ใหญ่ของห้างมักจะวางสิ่งของที่จัดเรียงจัดแสดงเอาไว้ แต่ตอนนี้ถูกเอาออกไปหมดแล้ว ถูกเปลี่ยนเป็นเวทีแทน แน่นอนว่าตัวเด่นของงานก็คือหลี่จ้าน

หลี่จ้านเดินเข้ามาในฮอลล์ท่ามกลางเสียงเรียกของแฟนคลับอย่างบ้าคลั่ง ขอขึ้นมายืนกลางเวที ก่อนจะถอดแว่นและผ้าปิดปากออก เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมด ทำให้เสียงตะโกนเรียกนั้นดังมากกว่าเดิม

หลินซินเหยียนก็เป็นคนที่ยืนอยู่ในนั้นเช่นกัน เมื่อเห็นหลินซินเหยียนที่ยืนอยู่บนเวที จริงๆ แล้วเขาก็มีต้นทุนที่จะสามารถทำให้แฟนคลับต้องตะโกนเรียกเขาเสียงแหลมแบบนี้ได้อยู่แล้ว ทางรูปร่างที่สูงโปร่ง ใบหน้ารูปไข่ที่หล่อเหลา เมื่อยืนอยู่บนเวทีทั้งตัวของเขาถูกสาดด้วยแสงสปอร์ไลท์ แน่นอนว่าเขาคือตัวเองหนึ่งเดียว ในสายตาของคน ณ ที่นี้

ไม่มีอะไรที่จะสามารถบดบังรังสีและออร่าในตัวของเขาได้

" ผมขอบคุณจริงๆ ที่ทุกคนชอบผม และมางานมีตติ้งของผมในวันนี้ " หลี่จ้านโค้งตัวลงไปทางกลุ่มแฟนคลับข้างล่าง " ขอบคุณจริงๆ "