ตอนที่ 39
บทที่ 39 ฉันไม่ใช่ผู้ชายเลว
October 21, 2026
คำพูดของหมอในวันนั้นยังดังก้องอยู่ข้างหู เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่ไร้หัวใจ “น้องชายของเธอไม่รอดแล้ว—“
น้ำตาที่คลอ ไหลลงมา
เธอกอดจวงจื่อจิ่นแน่น “น้องเรียนอยู่ ครั้งหน้าฉันพาเขามาหาท่าน”
ความคิดของจวงจื่อจิ่นค่อนข้างวุ่นวาย พยักหน้าอย่างประหลาดใจ แล้วไม่พูดต่อ
หลินซินเหยียนเช็ดน้ำตา พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณแม่ท่านอยากกินอะไรคะ? ฉันซื้อมาให้ท่าน”
จวงจื่อจิ่นไม่พูด มือกอดเข่า เป็นท่าทางที่รู้สึกไม่ปลอดภัย
หลินซินเหยียนคุยกับดธอ เธอเพียงแค่มองที่อื่นอย่างว่างเปล่า สายตาไม่โฟกัส กระจายเล็กน้อย
“คุณแม่—” หลินซินเหยียนจับไหล่ของเธอ แล้วเขย่า “ท่านพูดกับฉัน ดูฉัน ฉันคือเหยียนเหยียนไงคะ ลูกสาวของท่าน”
เมื่อกี้เธอยังรู้ ยังเรียกชื่อของเธอ
หลินซินเหยียนไม่สามารถยอมรับความสับสนในความทรงจำของเธอได้ เดี๋ยวจำได้ เดี๋ยวจำไม่ได้
“คุณอย่าทำแบบนี้” พยาบาลที่มาตรวจเห็นหลินซินเหยียนตื่นตระหนกเล็กน้อย เข้ามาห้าม
หลินซินเหยียนมองพยาบาล “แม่ของฉันอาการหนักอีกแล้วใช่ไหม?”
“ผู้ป่วยทางจิตเป็นแบบนี้” พยาบาลดูเวลา “ใกล้จะหมดเวลาเยี่ยมแล้ว คุณอย่าตื่นตระหนกต่อหน้าผู้ป่วย จะกระตุ้นต่อได้”
หลินซินเหยียนพยักหน้า “ฉันทราบแล้ว”
หลินซินเหยียนพูดเรื่องเมื่อก่อนกับเธอ ตกเข้าไปในความทรงจำ
พยาบาลเรียกเธอเมื่อถึงเวลา เธอถึงจะมีสติ มองจวงจื่อจิ่นอย่างไม่อยาก “คุณแม่ อีกสักสองสามวันฉันมาเยี่ยมท่านอีก”
“เหยียนเหยียน” ขณะที่หลินซินเหยียนเดินถึงหน้าประตู จู่ๆ จวงจื่อจิ่นก็มีเสียง หลินซินเหยียนหมุนตัว พบว่าจวงจื่อจิ่นไม่ได้แม้ตัวเอง
จวงจื่อจิ่นมองไปที่ใดที่หนึ่งอย่างว่างเปล่า พูดคนเดียว “ลูกสาวของฉันตั้งครรภ์แล้ว ลูกไม่มีพ่อ อนาคตเธอจะทำอย่างไร?”
เธอพูดและร้องไห้
หลินซินเหยียนรู้สึกว่าหัวใจถูกเผาไหม้แล้ว เจ็บมาก
เธอกลัวตัวเองยับยั้งอารมณ์ไม่ได้ หมุนตัวเดินออกจากห้อง
นั่งคนเดียวบนม้านั่งในทางเดิน
“เหยียนเหยียน” เหอรุ่ยเจ๋อสวมชุดกาวน์เดินมา
หลินซินเหยียนลุกขึ้น
เหอรุ่ยเจ๋อเดินมาข้างหน้าของเธอ ตบบ่าของเธอ ให้เธอนั่งลง “ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
หลินซินเหยียนนั่งลง เหอรุ่ยเจ๋อนั่งลงข้างๆ เธอ “เธอเห็นแล้วใช่ไหม?”
“อืม” มือของเธอประสานกัน ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
“เธอต้องทำใจ ยากที่จะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์จากสถานการณ์ดังกล่าว” เหอรุ่ยเจ๋อถอนหายใจ “เธอผลกระทบอย่างแรง ถ้าระเบิดขึ้นมาจะรุนแรงมาก เธอเลือกที่จะลืมเรื่องที่เจ็บปวด ความจำเกิดการสับสน”
หลินซินเหยียนกัดริมฝีปาก “เธอลืมความจริงที่ว่าซินฉีไม่อยู่แล้ว ถามฉันทำไมไม่พาเขามาเยี่ยมเธอ”
เหอรุ่ยเจ๋อเอื้อมมือไปโอบเธอ บีบแขนของเธอ “อย่าร้องไห้ มีพี่อยู่ เธอวางใจได้ แม่เธอฉันดูแลให้”
หลินซินเหยียนก้มหน้าแล้วพูด “ขอบคุณ”
“ยังเกรงใจกับฉัยอีก?” เหอรุ่ยเจ๋อหลุบตาลง คิดดีๆ แล้วพูดความคิดของตัวเอง “เหยียนเหยียน รอสัญญาระหว่างเธอกับจงจิ่งห้าวสิ้นสุดลง ให้ฉันดูแลเธอดีไหม?”
หลินซินเหยียนมองเหอรุ่ยเจ๋ออย่างตะลึง “พี่—“
“ฉันรู้ว่าเธออาจจะรับได้ยากในทันที เธอไม่ได้รู้จักแค่วันสองวัน ฉันไม่ใช่ผู้ชายเลว ฉันแค่อยากดูแลเธอ เธอไม่คิดเผื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเผื่อลูกในท้อง ลูกต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์ ถึงจะดีต่อการเจริญเติบโต ฉันมีความสามารถนี้”
เหอรุ่ยเจ๋อพูดขนาดนี้ เธอไม่เข้าใจก็โง่แล้ว
สำหรับเหอรุ่ยเจ๋อ เธอก็ทำกับเขาเหมือนครอบครัว
“เธอวางใจได้ ฉันจะดูแลเขาเหมือนลูกแท้ๆ” เหอรุ่ยเจ๋อจริงจังมาก
หลินซินเหยียนไม่รู้ควรตอบอย่างไร “พี่ ฉัน ฉันไม่เคยคิด—“