บทที่ 391 ดื่มกับฉันสักแก้ว

เด็กสาวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา เรียกพ่ออย่างออดอ้อน

จงจิ่งห้าวทำอะไรไม่ได้พร้อมทั้งยังเอ็นดูท่าทางออดอ้อนของเธอ

หลินซีเฉินยืนอยู่หน้าประตู มองพ่อและน้องสาวตัวเอง ลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร หมุนตัวเข้าห้องไป

ฐานลับหลายพันชิ้นของเขาต่อเสร็จแล้ว เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งวันกว่าๆ เดิมทีอยากเรียกพวกเขามาดู สุดท้ายก็ไม่ได้เรียก

“พี่ชาย ฐานลับของพี่ต่อเสร็จแล้วหรือยังคะ” หลินลุ่ยซีมองเห็นท่าทางผิดหวังของพี่ชาย เธอจึงตะโกนเรียก

หลินซีเฉินครางในลำคอตอบกลับด้วยความรู้สึกเศร้าใจ

“หนูกับคุณพ่อดูได้ไหมคะ”

ร่างของหลินซีเฉินชะงักไปเล็กน้อย ร่างเล็กยืดตัวตรง “ได้อยู่แล้ว”

หลินลุ่ยซีลากจงจิ่งห้าวมาด้วย ‘ฐานลับ’ ที่ต่อเสร็จแล้วกินพื้นที่ว่างในห้องไปมากทีเดียว

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ล้วนทำออกมาจากความตั้งใจ

“ว้าว” ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้าง เธอไม่คิดเลยว่าเมื่อต่อเสร็จแล้วมันจะออกอัศจรรย์ขนาดนี้

ชิ้นส่วนเล็กๆ น้อยๆ สามารถต่อออกมาได้งดงามราวกับภาพในโทรทัศน์

อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นน้องสาวดูตื่นตาตื่นใจขนาดนี้ หลินซีเฉินก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิใจ เขารู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเอง

“พี่ชายยอดเยี่ยมมาก” หลินลุ่ยซีกอดหลินซีเฉินเอาไว้และจุ๊บเขาไปหนึ่งที “พี่ชาย ทำไมพี่ถึงได้เก่งขนาดนี้นะ”

เห็นแววตานับถือจากน้องสาว หลินซีเฉินก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “ความจริงมันง่ายมากเลย เดี๋ยวครั้งนี้พี่จะสอนเธอเอง”

“ขอบคุณค่ะพี่ชาย” หลินลุ่ยซียิ้มจนตาหยี หันกลับไปดูฐานลับอีกครั้ง ยื่นมีออกไปจับตรงนี้ มองดูตรงนั้น รู้สึกว่าพี่ชายเธอเก่งมากๆ

สามารถต่อชิ้นส่วนมากมายพวกนี้ได้รวดเร็วและแม่นยำ

จงจิ่งห้าวยืนอยู่ตรงหน้าฐานลับ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า มีอีกข้างยกขึ้นมาลูบฐานลับของลูกชาย ชิ้นส่วนจำนวนเท่านี้ถ้าเป็นผู้ใหญ่อย่างเร็วก็ต้องใช้เวลาประมาณสองวัน ความเร็วของลูกชายน่าตกใจมากเลยทีเดียว

เขามองใบหน้าของลูกชาย มุมปากยกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ความภูมิใจที่ถูกส่งออกมาจากหัวใจ ลูกชายของเขาฉลาดขนาดนี้ ไม่ให้ภูมิใจได้อย่างไรกัน

อีกด้าน หลินซินเหยียนส่งจวงจื่อจิ่นกลับไป ถ้าป่วยจริงๆ ถึงตอนนั้นก็สามารถออกมารักษาตัวได้ แต่ไม่สามารถยืนยันได้ว่า เมื่อก่อนอยู่ด้านนอกได้หรือไม่ และออกมานานเกินไปคงไม่เป็นผลดีต่อเสิ่นเผยซวน ยังไงคนก็เขาพาออกมา

“แม่คะ ต่อไปหนูจะมาเยี่ยมบ่อยๆ นะคะ” หลินซินเหยียนเสียงแหบแห้ง

เธอนึกว่าตัวเองจะเข้มแข็งมากพอ คงไม่แสดงความรู้สึกออกมาต่อหน้าจวงจื่อจิ่น แต่เธอคิดผิดแล้ว

ความรู้สึกบางอย่างก็ไม่สามารถซ่อนมันเอาไว้ได้

เหมือนในตอนนี้ มองเห็นแม่เดินเข้าห้องขังไป

หัวใจของเธอหนักอึ้ง

ซ่อนความโศกเศร้าที่อยู่ในใจเอาไว้ไม่มิด

จวงจื่อจิ่นลูบผมของลูกสาว น้ำเสียงอ่อนโยนบอก “เห็นว่าลูกมีความสุข แม่ก็ดีใจแล้ว ไม่ต้องเศร้าเพราะแม่ ทางที่แม่เลือก แน่นอนว่าคิดถึงผลที่ตามมาอยู่แล้ว แม่รู้ว่าทำแบบนี้มันคงจะดูเห็นแก่ตัว เพราะแม่ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของลูก ให้อภัยกับความเห็นแก่ตัวของแม่ด้วย ให้อภัยที่แม่ทำให้ลูกต้องเสียใจ”

หลินซินเหยียนเบนหน้าหนีไม่กล้ามองเธอ เธอกลัวว่าน้ำตาของเธอจะไหลออกมา

“เหยียนเหยียน รับปากแม่สักเรื่องจะได้ไหม”

หลินซินเหยียนก้มหน้าเช็ดน้ำตาออกจากหางตา เงยหน้าขึ้นมา “ค่ะ”

“อยู่กับจงจิ่งห้าวอย่างมีความสุข เลี้ยงเด็กๆ ทั้งสองให้เติบใหญ่ แม่เห็นแล้วว่าเขาดีกับลูกมาก แม่ก็วางใจแล้ว”

หลินซินเหยียนสูดน้ำมูก “ค่ะ”

ใช่ จงจิ่งห้าวดีกับเธอมาก ชีวิตในตอนนี้ เป็นชีวิตที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยคาดคิด

เธอไม่เคยคิดเลยว่า เธอจะใจเต้นแรงกับผู้ชายคนไหนได้ขนาดนี้

ความตื่นตาตื่นใจของชีวิต อยู่ที่ คุณไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะมีคนแบบไหนที่รอคุณอยู่

“ถ้าคุณอยากมา โทรหาผมได้ตลอด” เสิ่นเผยซวนบอก

ประเทศมีกฎของประเทศ บ้านมีกฎของบ้าน เธอจะฝ่าฝืนเพราะเห็นแก่ตัวไม่ได้

สิ่งที่เขาทำได้คือการดูแลจวงจื่อจิ่นให้ดี และความสะดวกของหลินซินเหยียน