บทที่ 419 ไม่ได้มีแค่พวกคุณที่คิดอุบายนี้ได้

แน่นอนว่าตอนที่วางแผนใส่ร้ายหลินซินเหยียนมีการเตรียมหลักฐานไว้แล้ว เพราะงั้นเมื่อต้องการขจัดข้อกล่าวหาก็ต้องมีการเตรียมหลักฐานเหมือนกัน

ขณะเกิดเหตุมีคนยืนอยู่ที่มุมห้องเพื่อถ่ายวิดีโอทุกอย่างไว้ ณ ตอนนั้นหลินซินเหยียนยิงเหอรุ่ยเจ๋อไปหนึ่งนัด นี่เป็นเพียงแค่การป้องกันตัวภายใต้สถานการณ์อันกดดันของหลินซินเหยียนเท่านั้น และอีกอย่างคือเหอรุ่ยเจ๋อไม่ได้ตายเพราะลูกปืนที่เธอยิงออกไปหนึ่งนัด เหอรุ่ยเจ๋อตายเพราะจับมือหลินซินเหยียนไว้แล้วลั่นไกใส่ตัวเองอีกสองทีต่างหาก

คลิปหลินซินเหยียนยิงเหอรุ่ยเจ๋อที่ถูกเผยแพร่ลงในอินเทอร์เน็ตเป็นคลิปที่ถูกตัดต่อ ส่วนแรกเป็นตอนที่หลินซินเหยียนลั่นไกใส่เหอรุ่ยเจ๋อหนึ่งนัด ส่วนตอนที่เหอรุ่ยเจ๋อเข้าไปยุ่งกับหลินซินเหยียนนั้นไม่มีเลย มันถูดตัดออกเหลือแค่ตอนที่เหอรุ่ยเจ๋อนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นพร้อมกับเลือดเต็มตัว

เพราะแบบนี้ใครที่เห็นคลิปจึงคิดว่าหลินซินเหยียนเป็นคนยิงเขาจนตาย

คลิปวิดีโอตัวเต็มอยู่ในมือของเหวินชิง เฉินชิงแอบก๊อปปี้จากในคอมของเหวินชิงออกมาแล้วหาคนตัดต่อคลิปเผยแพร่ลงในอินเทอร์เน็ต

ซึ่งคลิปตัวเต็มนี้จะเป็นตัวพิสูจน์ว่าหลินซินเหยียนไม่ได้ฆ่าคน เธอก็แค่ยิงเขาเพื่อป้องกันตัวเองเท่านั้น

จงจิ่งห้าวไม่ได้พอใจกับคำตอบมากนัก เขาจึงยิ้มขึ้น“พวกคุณใส่ร้ายผู้หญิงคนหนึ่งว่าเป็นฆาตกร แล้วพอมาตอนนี้กลับมาพูดง่ายๆแบบนี้ คิดว่ามันจะลบล้างความผิดได้ทั้งหมดเลยหรอ นี่มันไม่ยุติธรรมเลยนี่นา ว่าไหม？”

เหวินชิงขมวดคิ้วขึ้น ไม่นึกเลยว่าทำแบบนี้แล้วเขาจะยังไม่พอใจอีก“แล้วแกจะเอายังไง？”

จงจิ่งห้าวบิดขี้เกียจแล้วเอนหลังลง จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างเรียบเฉย“ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ให้ทุกคนที่สมรู้ร่วมคิดในเรื่องนี้ไปขอโทษเธอซะ”

เหวินชิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที เขาเป็นคนทำเรื่องนี้เอง เพราะงั้นคนที่ต้องไปขอโทษเป็นคนแรกนั่นก็คือเขา เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจงจิ่งห้าวจะเรียกร้องขอให้เขาทำแบบนี้

ให้เขาไปขอโทษหลินซินเหยียนงั้นหรอ？

เหวินชิงรับไม่ได้

ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยก้มหัวให้ใครเลย

“ไม่ได้！”เหวินชิงปฏิเสธ

เฉินชิงก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจงจิ่งห้าวจะให้เหวินชิงไปขอโทษหลินซินเหยียน

ไร้สาระน่า！

“ลุงของนายเป็นผู้อาวุโสนะ……”

“การกระทำความผิดไม่ได้แบ่งตามอายุนี่นา หรือว่ากฎหมายใช้ได้กับแค่คนหนุ่มสาวเท่านั้น ถ้าผู้ใหญ่ทำผิดก็ไม่ต้องถูกลงโทษงั้นหรอ？”จงจิ่งห้าวพูดขัดเฉินชิง พร้อมกับหัวเราะออกมา“โดยเฉพาะข้าราชการอย่างพวกคุณ คิดจะทำอะไรก็ทำตามใจได้เลยเหรอ？”

เฉินชิงหุบปากลงทันที เขายังรับราชการอยู่ เพราะงั้นจึงไม่กล้าพูดอะไรออกไปต่อหน้าจงจิ่งห้าว

ใครที่ดิ้นรนขึ้นมาอยู่ตำแหน่งนี้ได้จะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ฉะนั้นการสำรวมกิริยาท่าทางและระวังคำพูดจึงถือเป็นสิ่งที่ควรพึงระวังของผู้ที่เป็นข้าราชการ

เหวินชิงข่มอารมณ์ไว้จนหน้าแดงก่ำ เดิมเขาเป็นคนหัวโบราณอยู่แล้ว เขาคิดเสมอว่าผู้หญิงกับผู้ชายนั้นไม่เท่าเทียมกัน แต่ว่าตอนนี้จงจิ่งห้าวกลับให้เขาไปขอโทษหลินซินเหยียน

“จิ่งห้าว เพราะผู้หญิงคนเดียว แกถึงกับให้ฉันไปขอโทษเลยหรอ？”รอยย่นที่หางตาของเหวินชิงบุ๋มลึกเข้าไปอีก

จงจิ่งห้าวยังคงยิ้มอยู่ เพียงแต่ว่านั่นเป็นรอยยิ้มที่มีความรู้สึกอยู่แค่ครึ่งเดียว“เรื่องนี้คงต้องแล้วแต่ท่าน”

สีหน้าของเหวินชิงกับเฉินชิงเปลี่ยนไปทันที ทว่าเหวินชิงดูแย่กว่า“จิ่งห้าว แกหมายความว่ายังไง？”

จงจิ่งห้าวลุกขึ้นยืนพร้อมกับทำท่าปัดฝุ่นที่แขนเสื้อ จากนั้นก็พูดออกไปอย่างมีเลศนัย“ไม่ได้มีแค่พวกคุณที่คิดอุบายนี้ได้ ถ้าอยากจะสร้างปัญหาจริงๆล่ะก็ ผมกลัวว่าพวกคุณจะทำได้ไม่เท่าผมน่ะสิ”

ถึงการเป็นข้าราชการจะดูมีเกียรติดูสง่างาม มีอำนาจยิ่งใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันมันก็มีจุดอ่อนหลายที่

แค่มีอะไรมาสะกิดนิดเดียวก็อาจจะถูกนำตัวไปสอบสวนได้