บทที่ 434 ฟังเธอหมดเลย

หลินซินเหยียนพิงไว้ที่อกของเขา ส่ายหน้า “ฉันแค่ไม่อยากให้นายฟังที่ไป๋ยิ่นหนิงพูดเหลวไหล เขาคิดแต่จะแก้แค้นให้พ่อบุญธรของเขา เห็นว่าตอนนี้พวกเรามีปัญหากับเหวินชิง ก็เลยอยากจะหลอกใช้พวกเรา แล้วได้ผลประโยชน์”

ซูจ้านสตาร์ทรถ ในใจก็ยังสงสัยคำพูดที่ไป๋ยิ่นหนิงพูดไว้ 30ปีก่อน จงฉีเฟิงพาผู้หญิงคนหนึ่งไปทำคลอดที่คลินิกแห่งหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร？นอกจากเฉิงยู่ซิ่ว จงฉีเฟิงยังมีผู้หญิงคนอื่นอยู่หรอ？หรือว่าจิ่งห้าวจะมีน้องชายหรือน้องสาวนอกสมรสอยู่ข้างนอกจริงๆ ？

เพราะเฉิงยู่ซิ่วบอกกับคนนอกว่าแต่งงานกับจงฉีเฟิงไม่สามารถมีลูกได้ตลอดชีวิต ดังนั้นเขาจึงแยกเฉิงยู่ซิ่วไว้ข้างนอก

แต่ว่าพอได้ยินที่หลินซินเหยียนพูดแล้ว ก็คิดซะว่าไป๋ยิ่นหนิงมีเป้าหมาย ก็เลยไม่ได้ถามมาก

จงจิ่งห้าวบีบมุมปาก แขนอ้อมไปที่คอเขาเธอแล้วโอบเธอเข้าอ้อมกอด นิ้วมือถูไปมาบนหน้าของเธอเบาๆ “ไม่เชื่อใจฉันขนาดนี้เลย？ฉันจะดูลูกไม้ตื้นๆ ของเขาไม่ออกหรอ？”

หลินซินเหยียนกอดเอวของเขาไว้ แล้วนอนบนอกของเขา ขนตางอนเล็กน้อยเพื่อซ้อนความคิด “ฉันเป็นห่วงมากไป นายต้องดูแผนลูกไม้ตื้นๆ ของเขาได้อยู่แล้ว”

ไม่ว่ายังไงตอนนี้ก็ให้จงจิ่งห้าวได้ยินที่ไป๋ยิ่นหนิงพูดต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นความลับที่ปกปิดมาตลอด30ปี ก็จะถูกเปิดออกแล้ว

ถ้าไปเข้าหูของเหวินชิงขึ้นมา ผลที่ตามมาเรื่องจะน่ากลัวมาก

เธอแค่ใกล้ชิดกับเฉิงยู่ซิ่วเท่านั้น แต่ก็บ้าคลั่งขึ้นมาขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าจงจิ่งห้าวไม่ใช่หลานชายของตัวเอง ไม่ใช่ลูกที่น้องสาวสุดที่รักคลอด แต่เป็นลูกของเฉิงยู่ซิ่ว

ความภาคภูมิใจที่มีในหลายปีมานี้ ครอบครัวที่ปฏิบัติต่อการอย่างจริงใจ เป็นลูกชายของเฉิงยู่ซิ่วกันทั้งนั้น เขาจะทำอะไร？

จะแก้แค้นโดยที่ไม่คิดผลที่ตามหลังมาว่าจะเป็นยังไง？

ใช่ จงจิ่งห้าวเองก็ใช่ว่าจะแพ้ แต่เป็นการทำสงครามที่ใหญ่ ใครก็อย่าคิดที่จะถอยไปเลย พอถึงเวลาก็จะมีแค่ต่อสู้กันจนตายไปทั้งสองฝ่าย บนผืนแผ่นดินเมืองBนี้ เป็นแหล่งรวมของเหล่าเศรษฐีและชนชั้นสูง มีกี่ตระกูลที่อยากจะแทนที่ตระกูลจงและตระกูลเหวิน ขอแค่ตระกูลทั้งนี้ไม่แตกแยก ใครก็ทำอะไรไม่ได้ แต่รอให้พวกเขาสู้กันจนบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย ใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้ ทำให้พังพินาศก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

และเธอก็เป็นแบบนี้ ไม่สามารถช่วยเขาแบ่งเบาภาระได้เลย จะทำให้เขาเพิ่มภาระขึ้นมาก เขาจะเหนื่อยมาก

ถ้ารู้ในไม่เร็วก็ช้านี้ เธอหวังว่าช้าหน่อย อย่างน้อยก็รอให้เธอคลอดลูกลงมาก่อน หรือมั่นคงพอที่จะสามารถดูแลตัวเองได้ เมื่อไม่เป็นภาระของเขา

และยิ่งทำให้เธอเป็นห่วงคือ เขาจะไปรับความเป็นจริงนี้ได้ยังไง

คนที่เกลียดมาตลอด 20 ปี เป็นแม่แท้ๆ ของตัวเอง เขาจะไปเผชิญหน้ายังไง？

ยิ่งเป็นห่วงเขา ก็ยิ่งกลัวที่เขาจะรู้

บนเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ เธอยอมรับว่าตัวเองเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่ไม่อยากให้เขาต้องไปเผชิญหน้ากับเรื่องต่างๆ