บทที่ 447 ความคิดไม่อยู่ช่องเดียวกัน

ตำแหน่งยศของเฉินชิงสูง แต่คนที่มีอำนาจจริงๆ คือเหวินชิง ตัวเองมีลูกมือ

“ฉันคิดดูอีกที” จงจิ่งห้าวยังไม่ได้คิดวิธีที่สามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างสมบูรณ์

ท้ายที่สุดเรื่องนี้เหวินชิงเป็นคนยั่วยุ จัดการฝั่งเฉินชิง หากเหวินชิงไม่ยอมปล่อย ยังไม่สามารถจบเรื่องนี้ได้อย่างสมบูรณ์

เขาไม่อยากลีลา ไม่สามารถสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เขาจะไม่ลงมือโดยพลั้งเผลอ

เสิ่นเผยซวนคิดสักพัก “ฉันคิดว่าจัดการเฉินชิงได้ง่าย ในมือมีจุดอ่อนของเขาอยู่ แต่ฝั่งเหวินชิง……” เขาชะงักไป “อย่างไรก็ตามพี่สะใภ้คลอดลูกให้นายสองคน ตอนนี้ก็ตั้งครรภ์ แต่กลับมีคดีฆาตกรรมล้อมรอบ---อันที่จริงก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป”

จริงๆ แล้วเขาอยากบอกว่าไม่ต้องใจอ่อนกับเหวินชิง

อย่างไรก็ตามเหวินชิงไม่ใช่อาแท้ๆ ของเขา

เหวินเสียนก็ไม่ใช่แม่ที่ให้กำเนิดเขา

สายตาจงจิ่งห้าวนิ่งไม่ขยับ แม้แต่สีหน้าก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเสิ่นเผยซวน

จริงๆ เขาได้ยินหมดแล้ว เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมา ไม่ใช่เขาเห็นแก่ความสัมพันธ์ ครั้งก่อนที่ชิงเหวินมาหาเขาที่บริษัท เขาพูดชัดเจนแล้ว

แต่คือ จุดอ่อนที่อยู่ในมือเป็นของเฉินชิง ไม่ใช่ของเหวินชิง เขาไม่หลุดปากเรื่องนี้ไม่มีทางจบ

เว้นแต่เรื่องที่เฉินชิงสั่งให้ฆ่าคน เกี่ยวข้องกับเหวินชิง

เขาหรี่ตา……เหมือนกำลังคิดอะไร

เสิ่นเผยซวนรู้ เรื่องนี้พูดง่ายแต่ทำยาก

อย่างไรก็ตามจงจิ่งห้าวเป็นคน มีเนื้อมีเลือด มีความคิด มีความรู้สึก ‘ใช้กำลังแก้ปัญหา’ กับผู้ที่เคยเรียกว่าอา เกรงว่าก็ต้องพิจารณาสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเหวินชิงไม่ใช่อาของเขา ต้องมีการทะเลาะกันในใจแน่ๆ

เสิ่นเผยซวนคิดในใจเงียบๆ

ความคิดไม่อยู่ช่องเดียวกันกับจงจิ่งห้าวแม้แต่น้อย

“นายไปพบเหอเหวินหวย” จู่ๆ จงจิ่งห้าวก็พูดออกมา

เสิ่นเผยซวนเบิกตากว้าง “นายคิดแผนการรับมือได้แล้ว?”

“อย่าเปิดเผยสาเหตุการเสียชีวิตที่แท้จริงของเหอรุ่ยหลิน ลองเนียนถามการเสียชีวิตของเหอรุ่ยเจ๋อ เป็นข้อตกลงระหว่างเขากับเฉินชิง หรือเหวินชิง”

ในใจเขามีแผนการรับมือแล้ว ไม่ว่าเกี่ยวข้องกับใครโดยตรง เขาต้องแน่ใจว่าเหอเหวินหวยมีบทบาทอะไรกับการเสียชีวิตของเหอรุ่ยเจ๋อ

แต่ว่าเขาเดา เหอเหวินหวยไม่รู้ เขาเป็นเพียงหมากลูกหนึ่งของเฉินชิง

เพราะต่อให้เราโหดเหี้ยมแค่ไหนก็ไม่มีทางทำร้ายลูกตัวเอง เว้นแต่จะไม่มีความเป็นคน หรืออาจจะเพราะเฉินชิงให้ผลประโยชน์มากพอ แต่ตระกูลเหอทำธุรกิจ เกรงว่าเฉินชิงก็ช่วยอะไรมากไม่ได้

และต้องมีผลประโยชน์มากขนาดไหน? ถึงทำให้เหอเหวินหวยยอมเสียสละชีวิตถึงสองชีวิต?

เกรงว่าในนี้ยังมีหลายเรื่องที่เหวินชิงยังไม่รู้

“ได้ จอดให้ฉันลงที่นี่ก็พอ” เสิ่นเผยซวนพูด

จงจิ่งห้าวจอดรถไว้ข้างทาง “มีข่าวอะไรก็โทรหาฉัน”

เสิ่นเผยซวนเปิดประตูลงจากรถ ปิดประตูแล้วบอกว่าได้ “นายไปเถอะ ฉันโบกรถเอา”

จงจิ่งห้าวมองเขาหนึ่งทีแล้วขับรถออกไป

เขายกมือดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาเย็น ไม่ตัดสินใจไปบริษัทแล้ว ขับรถกลับวิลล่าโดยตรง

ประตูใหญ่ หลี่จ้านนั่งอยู่บนรั้วข้างบ่อดอกไม้ เห็นรถที่ขับมา เขายืนขึ้น จงจิ่งห้าวจอดรถ

“นายมาได้ยังไง” เขาเดินลงจากรถ

หลี่จ้านพูด “มีของจะให้นาย”