บทที่ 450 ความกังวลในชีวิตนี้

ช่วงเวลาแห่งอารมณ์กำลังถูกเปิดเผย เหมือนว่า มีเพียงกอดร่างที่อุ่นนี้ถึงจะทำให้ใจสงบ

ใบหน้าของเขามีวัสดุผ้าบางๆ กั้นอยู่ กำลังขยับไปมาที่ท้องน้อยของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนของผิวหนังของเธอและการเต้นของหัวใจของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยในท้องของเธออย่างชัดเจน ตอนนี้คนที่กอดเขาไม่ใช่หนึ่งคน แต่เป็นสองคน

คนหนึ่งเป็นผู้หญิงที่เขารัก อีกคนคือเลือดเนื้อของเขา

ชีวิตเขาน่าเศร้าไหม?

ตัวตนถูกปกปิด แม่แท้ๆ อยู่ตรงหน้า เขากลับโกรธแค้นมายี่สิบกว่าปี

ยี่สิบกว่าปี นานมาก นานจนเขาคิดว่านั่นก็คือผู้หญิงร้ายที่ทำร้ายชีวิตแต่งงานของพ่อแม่

แต่ว่า เวลานี้เขาก็โชคดี เขามีผู้หญิงที่รัก มีลูกสาวที่น่ารัก มีบ้านที่เหมือนครอบครัวทั่วไป

ในบ้านมีทุกอย่างที่เขาต้องการ ภรรยา ลูก……

นิ้วของหลินซินเหยียนขยับไปมาในผมของเขา “นายเป็นอะไร? บอกฉัน ฉันช่วยนายแบ่งเบา เราเป็นสามีภรรยากัน”

“ฉันทุกข์มาก” เขาหลับตา ใบหน้ายังคงแนบกับเธอแล้วถูไปมา “ตอนที่คลอดพวกเขาเธอเจ็บมากใช่ไหม?”

เจ็บจริงๆ เป็นระยะ เจ็บกว่าเก่าทุกครั้ง ถึงตอนนี้เธอยังจำความเจ็บปวดของตอนนั้นได้

แต่พวกนั้นก็ผ่านไปแล้ว

“อารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องนี้เหรอ?” หลินซินเหยียนเชยคางของเขา ก้มหน้าใช้แสงที่อ่อนมองเขา “งั้นหลังจากนี้นายดีกับฉันหน่อย?”

“ฉันยังไม่ดีกับเธอเหรอ? เหลือแค่เอาชีวิตให้เธอแล้ว” มือของเขาเลื่อนลง……

หลินซินเหยียนขมวดคิ้ว ตีมือของเขา

จงจิ่งห้าวหัวเราะเบาๆ “ลงไปกินข้าว ฉันออกไปแป๊บหนึ่ง”

“นายไม่กินหน่อย?” เธอถาม

“ฉันไปกินข้างนอก”

หลินซินเหยียนยังรู้สึกว่าเขามีเรื่องไม่บอกตัวเอง เห็นเธอไม่ขยับ จงจิ่งห้าวยืนขึ้น “ให้ฉันอุ้มเธอลงไปไหม?”

“ไม่ต้อง งั้นฉันลงไปแล้วนะ” เฉิงยู่ซิ่วและลูกๆ ยังอยู่ข้างล่าง เธออยู่นาน เกรงว่าพวกเขาจะเป็นห่วง

จงจิ่งห้าวบีบจมูกเธอ “ไปเถอะ”

หลินซินเหยียนค่อยๆ เดินลงไป จงจิ่งห้าวนั่งอยู่คนเดียวสักพัก ใกล้จะถึงเวลาแปดโมง ลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุด ขณะที่เขาถอดเสื้อ ก็มีเสียงเปียโนดังมาจากชั้นล่าง นั่นคือเพลงดัง [งานแต่งในฝัน]

ครั้งแรกที่เขาได้ยินหลินซินเหยียนเล่นเปียโน หลงใหลเล็กน้อย

เสียงเปียโนไพเราะมาก มีอารมณ์บางอย่างเล็กน้อยแต่ก็อบอุ่นหัวใจ แม้เสียงเปียโนจะฟังดูเหมือนเป็นการบ่น ตลอดเวลาที่เงียบที่สุด ความทุกข์ยากที่คนประสบ หรือรูปร่างแรกสุด ค่อยๆ ไหลกลับมา……

เขาสวมชุดสูทสีดำ เดินลงบันได ลูกทั้งสองคนนั่งอยู่ทั้งสองข้างของหลินซินเหยียน ไม่รู้ว่าจะเข้าใจแนวศิลป์ของเพลงนี้หรือเปล่า แต่กลับหลงใหล

ส่ายหัวเบาๆ ตามเพลง ไม่สังเกตเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าบันไดเลย

เฉิงยู่ซิ่วนั่งอยู่บนโซฟา น้ำตาคลอเบ้าตา

เธอเคยฟังเพลงนี้ เคยฟังเหวินเสียนเล่น

เธอมองท่าทางของหลินซินเหยียน คลับคล้ายในชั่วขณะ เหมือนย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

จบหนึ่งเพลง นิ้วของหลินซินเหยียนหยุดลง เหมือนเธอยังอยู่ในอารมณ์ เสียงปรบมือของลูกทั้งสองและเฉิงยู่ซิ่วทำให้เธอตื่น

“ไม่ได้แตะนานแล้ว นิ้วแข็งไปหมด

เฉิงยู่ซิ่วเช็ดเบ้าตา พูดด้วยรอยยิ้ม “ดีมาก เธอเล่นได้ไพเราะมาก ฉันยังหลงใหลเลย”

“ใช่แล้วค่ะ ไพเราะมากเลย หม่ามี๊เก่งจัง” หลินลุ่ยซีพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลินซินเหยียน

หลินซีเฉินวิเคราะห์โน้ตเพลงมาครึ่งวันแล้ว พูดกับหลินซินเหยียนอย่างจริงจัง “หม่ามี๊ ท่านสอบผมเถอะ”

หลินซินเหยียนตกลง เธอยื่นมือไปลูบหัวของลูกชาย เห็นจงจิ่งห้าวยืนอยู่หน้าบันได ถาม “ออกไปตอนนี้?”

เขาอืมเบาๆ “พักผ่อนเช้าๆ”