บทที่ 468 มีแค่เรายังไม่พออีกหรอ

หลินซินเหยียนเอี้ยวตัวมาดูข้อความในกระดาษ หลินซีเฉินกับหลินลุ่ยซีเปลี่ยนแค่นามสกุลเป็นจง ส่วนชื่อยังเหมือนเดิมเพียงแค่ตรงกลางเปลี่ยนเป็นเหยียน สรุปแล้วได้ออกมาว่าจงเหยียนเฉินกับจงเหยียนซี

เธอเอียงหัวมองเขา ขนตาของเขามีเส้นหนาและยาวมาก ส่วนใบหน้าด้านข้างของเขาก็ดูขาวเนียนนุ่มละมุมและอ่อนโยนราวกับหยกเลย

จงจิ่งห้าวก้มลงมาหอมแก้มเธอเบาๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้น“แบบนี้ดีไหม มีทั้งผมและคุณอยู่ด้วยกัน”

หลินซินเหยียนพูดเออออไปตามเขา“ดีค่ะ”

โคมไฟคริสตัลที่ห้อยอยู่บนเพดานส่องแสงสีเหลืองอ่อนออกมา มันให้บรรยากาศที่เงียบสงบและอบอุ่นมาก

ทั้งสองต่างก็เงียบ ได้แต่กอดกันกลม ทว่าหลินซินเหยียนกลับทำลายบรรยากาศความเงียบนี้โดยการเอ่ยพูดขึ้นก่อน“พรุ่งนี้คุณยุ่งไหม？”

“หืม？”เขาก้มมองเธอ

หลินซินเหยียนเงยหน้าขึ้น พร้อมกับเอาปลายจมูกถุไปมาตรงบริเวณใต้คางของเขาแล้วมองเขาด้วยท่าทีออดอ้อน“ฉันอยากให้คุณอยู่กับฉัน ฉันรู้สึกไม่ยุติธรรมเลยตั้งแต่แต่งงานกับคุณ ฉันได้แต่มีลูกให้คุณ พวกเราแทบไม่เคยไปเดินช้อปปิ้งด้วยกัน และไม่เคยไปเที่ยวสองต่อสองด้วยกัน แม้แต่ดูหนังด้วยกันก็ยังไม่เคยทำเลย ฉันมาคิดดูแล้วฉันเป็นคนเสียเปรียบอยู่ตลอดเลยนี่นา”

รอยยิ้มที่ไม่อาจเห็นได้บ่อยผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขา เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ“มีแค่ผมกับคุณมันยังไม่พออีกหรอ？”

“ถ้าคุณไม่มีเวลา ฉันจะออกไปหาผู้ชายหล่อๆแล้วกัน โอ๊ย……”

เธอยังไม่ทันพูดจบ จงจิ่งห้าวก็กัดเข้าที่ไหล่ของเธออย่างแรงราวกับว่านี่เป็นการตักเตือนและลงโทษ บนไหล่ของเธอเกิดเป็นรอยฟันของเขาทันที“ลองไปหาดูสิ？”

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วขึ้นด้วยความเจ็บ ขนาดเธอไม่เห็นเธอยังรู้เลยว่าที่ไหล่เธอต้องมีรอยกัดของเขาเป็นรอยลึกแน่ๆ เธอโอบคอของเขาลงมา“นี่คุณโกรธฉันมากขนาดไหนเนี่ย อยากจะกัดฉันให้ตายเลยรึเปล่า？”

เขาไม่ได้ขัดขืนหรือผละออกทว่ากลับพูดขึ้นอย่างเคืองๆ“ไม่ต้องห่วง คุณจะไม่ตายก่อนผมหรอก เพราะถ้าต้องตายล่ะก็ผมขอตายก่อน ผมจะได้ไปสำรวจเส้นทาง จากนั้นก็ค่อยดึงคุณไปอยู่ด้วย ไม่งั้นผมตกนรกคนเดียวคงจะเหงาแย่เลย”

หลินซินเหยียน“……”

ก๊อกก๊อก***

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูห้องหนังสือก็ดังขึ้น

เสียงป้าหยูดังลอดเข้ามา“ถึงเวลาทานอาหารเย็นแล้วค่ะ”

หลินซินเหยียนเงยหน้ามองเขาแล้วพูดขึ้น“ฉันหิวแล้ว”

จงจิ่งห้าวเอามือประคองที่เอวของเธอไว้เพื่อช่วยเธอลุกขึ้น“ไปกันเถอะ”

เธอยิ้มร่าพลางเอามือคล้องแขนเขาเดินออกจากห้องหนังสือ หลินลุ่ยซีกำลังหยอกเล่นอย่างสนุกสนานกับซูจ้านอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ไม่รู้ว่าซูจ้านพูดอะไรออกมา เด็กสาวตัวน้อยถึงได้วิ่งไล่เขาไปทั่วห้อง

เสิ่นเผยชวนนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาด้วยความขี้เกียจ เขากอดอกมองซูจ้านที่ถูกวิ่งไล่อยู่ จากนั้นก็พูดแหย่ออกไป“นายจะหนีไปไหนได้”

ซูจ้านหยุดมองเขาแวบหนึ่ง“ที่จริงก็วิ่งหนีได้ไม่นานหรอก”

หลินซีเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจก็ได้แต่คิดว่าทำไมคุณอาซูซนเหมือนเด็กเลย

เสิ่นเผยชวนขยี้ผมเขา“เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมถึงชอบถอนหายใจนัก ไม่กลัวว่าจะกลายเป็นคนหัวล้านหรอ？”

หลินซีเฉินเงยหน้ามองเขา“ผมคงไม่แย่ไปกว่าลุงหรอก เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงผม”

เสิ่นเผยชวน“……”

เขา เขาดูแย่งั้นหรอ？

“ฉันดูแย่ตรงไหนมิทราบ？”เสิ่นเผยชวนดีดตัวขึ้นมานั่งหลังตรงทันที

“ก็ถ้าผมอายุเท่าลุง ป่านนี้ผมคงมีภรรยาไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะหัวล้านก็ตาม แต่มันก็ยังดีกว่าหาภรรยาไม่ได้ใช่ไหมล่ะ？”

เสิ่นเผยชวน“……”

นี่เขาหาเรื่องใครก็โดนหาเรื่องกลับหมดเลยหรอเนี่ย หาแฟนไม่ได้นี่มันแย่จริงๆ

ทุกคนต่างก็เอาเรื่องนี้มาล้อเขา

เป็นเขานี่มันเหนื่อยจัง

“คุณพ่อคะ”

เมื่อเห็นจงจิ่งห้าวเดินออกมาจากห้องหนังสือ หลินลุ่ยซีก็รีบวิ่งเข้าไปหา จากนั้นก็เอาหน้ามุดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเแล้วฟ้องขึ้นทันที“คุณพ่อคะ คุณอาซูรักแกหนูค่ะ”

หลินซินเหยียนเหลือบมองลูกสาวของเธอแล้วส่ายหัวออกมา เด็กคนนี้นี่ชอบอ้อนและมีเรื่องมาฟ้องจงจิ่งห้าวตลอด ไม่รู้ว่าลูกสาวของคนอื่นจะติดพ่อแบบนี้ไหมนะ เธอเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อช่วยป้าหยูยกกับข้าวและเตรียมตะเกียบกับถ้วยชามต่างๆ

จงจิ่งห้าวยื่นมือออกมาโอบลูกสาวไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ช่วยจัดผมที่สยายลงมาเอาไปทัดหูของเธอพร้อมกับเอ่ยถามออกไปเบาๆ“เขารักแกหนูยังไงคะ？”

หลินลุ่ยซีทำตาโตขึ้นมาทันที“คุณอาซูถามว่าหนูฉลาดรึเปล่า”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ？”เขาอุ้มลูกสาวเดินมาที่หน้าโต๊ะทานข้าว จากนั้นก็ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง

หลินลุ่ยซีก้มหน้าก้มตาและจับนิ้วของตัวเองไปมาทำท่าเหมือนไม่อยากพูด

หลินซีเฉินเดินเข้ามาแล้วปีนขึ้นเก้าอี้ เขาพูดสิ่งที่ซูจ้านพูดแหย่หลินลุ่ยซีออกมาอีกรอบ เดิมที่ซูจ้านพูดก็คือ“เสี่ยวซีหนูฉลาดไหม？”

หลินลุ่ยซียิ้มร่าพร้อมกับตอบออกไปด้วยความมั่นใจ“แน่นอนค่ะ”

“ถ้างั้นคุณอาซูจะถามหนูอย่างหนึ่ง ถ้าหนูตอบได้ก็แสดงว่าหนูฉลาด”

“ได้ค่ะ”หลินลุ่ยซีมั่นใจเต็มร้อย จากนั้นซูจ้านก็ถามขึ้น“ลุงจะถามหนูคำถามเดียว หนูแค่ตอบลุงมาว่ารู้หรือไม่รู้”

“ ได้เลยค่ะ”

หลินลุ่ยซีรู้สึกสนใจมาก เธอตั้งหน้าตั้งตารอสิ่งที่ซูจ้านจะพูดออกมา

“หนูโง่ขนาดนี้ พ่อกับแม่หนูรู้ไหมเนี่ย？”

“ไม่รู้…...รู้…สิ……”