บทที่ 478 ไม่ได้อยากห่างจากเขาไปไกล

ช่าวหยุนไม่ได้บอกไปทันทีว่าเขาอายุเท่าไหร่ แต่ถามไปที่เด็กชายแทนว่า " แล้วเธอคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่ล่ะ "

ขณะที่พูดเขาก็จัดปกคอเสื้อ แล้วทำหน้าทำตา พยายามที่จะทำให้ตัวเองดูเด็กที่สุด

หลินซีเฉินทำตาปริบๆ จงใจพูดให้ดูอายุน้อยเข้าไว้ " สามสิบมั้งครับ "

ฮ่าฮ่า......

ช่าวหยุนยิ้มออกมาอย่างดีใจสุดขีด เพราะถูกคำพูดของหลินซีเฉินโดนใจเข้าเสียแล้ว

หลินลุ่ยซีที่ยืนอยู่ข้างหลินซินเหยียน ก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป สุดท้ายก็ทำทีขำคิกคักออกมา แล้วมองไปที่พี่ชาย โกหกแบบนี้เขาไม่ปวดจะแย่เหรอ

สามสิบเนี่ยนะ

สามสิบสองครั้งน่ะสิไม่ว่า

" เธอเนี่ยนะ ใช้ได้นี่นา บอกว่าสามสิบค่อยดูหนุ่มไปหน่อย วันหลังบอกว่าสี่สิบสิ เพราะผู้ชายวัยสี่สิบน่ะเป็นผู้ใหญ่กำลังดี เหมือนดอกไม้ดอกหนึ่งที่เบ่งบานจนได้ที่ไงล่ะ "

หลินซีเฉินมองไปที่เขา ในใจก็แอบมองบน บนโลกยังเหลือคนหน้าไม่อายแบบนี้อยู่อีกเหรอ ยังจะมาดอกไม้อะไรอีก ถ้าให้เขาพูดจริงๆ เสร็จเต้าหู้ยังจะพอได้อยู่หรอก

ช่าวหยุนไม่ได้หยอกล้ออะไรกับหลินซีเฉินต่อ แต่หันไปทำหน้าจริงจังเหมือนเดิมกับหลินซินเหยียน แล้วพูดอย่างสุขุม " ผมคือช่าวหยุน "

ขณะที่พูดเขาก็ล้วงกระเป๋าหนังออกมาจากกางเกง หยิบบัตรยืนยันตัวตนเอามาให้เธอดู " นี่คือบัตรประชาชนผม ส่วนนี่คือใบขับขี่...... "

หลินซินเหยียนไม่ได้หยิบมาดู แค่มองผ่านๆ ตา วันนั้นเขียนชื่อช่าวหยุนสองตัวครบถ้วน แล้วเธอก็ขอโทษที่ตัวเองไม่เชื่อเมื่อกี้

" เมื่อกี้ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ เพราะฉันเอาลูกสองคนมาด้วย ก็เลยต้องระวังตัวเป็นพิเศษ ขอให้คุณเห็นใจฉันด้วย "

ช่าวหยุนโบกไม้โบกมือ " ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร เราเดินขึ้นไปกันเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่คุยกัน "

หลินซินเหยียนพยักหน้า จูงมือลูกทั้งสองเข้าลิฟต์ไปพร้อมเขา

ช่าวหยุนกดปุ่มชั้นในลิฟต์เรียบร้อยแล้ว ก็ก้มลงมามองหลินซีเฉิน " แล้วฉันต้องเรียกเธอว่าอะไรล่ะ "

" เรียกผมว่าจงเหยียนเฉิน" ว่าแล้วจงเหยียนเฉินก็ชี้ไปทางน้องสาว " ส่วนนี่ก็น้องสาวของผม เธอชื่อจงเหยียนซี "

แซ่จงเหรอ

เหมือนเขาจะจำได้ว่าทางบ้านสามีของเหวินเสียนใช้แซ่นี้

เขาหันไปมองหลินซินเหยียน แล้วพูดออกมาว่า" อ้อ " จากนั้นก็พูดต่อ " พวกคุณคงมาจากเมืองBล่ะสิ "

ถึงแม้จะดูเหมือนเป็นคำถาม แต่มันก็เป็นเชิงประโยคบอกเล่านั่นแหละ

หลินซินเหยียนตอบว่า " ใช่ค่ะ "

ช่าวหยุนเก็บสีหน้าที่ดูทีเล่นทีจริง เปลี่ยนมาเป็นสีหน้าที่ดูสุขุมขึ้น ตอนนี้รีบก็มาถึงชั้นที่กด เขาเดินออกไปก่อน " นี่คือส่วนของห้องทำงานน่ะ เพราะคุณลงมาสิ "

หลินซินเหยียนจูงมือลูกๆ แล้วเดินลงมา

ช่าวหยุนพาพวกเขามาถึงห้องทำงานของตัวเอง แล้วก็ถามเธอออกมาตรงๆ " ที่คุณมาตามหาผมที่นี่ คงจะมีเรื่องให้ผมช่วยล่ะสิ "

เขาเปิดกล่องลวดลายประณีตที่วางอยู่บนโต๊ะออก และหยิบซิการ์หนึ่งมวนที่อยู่ในนั้นออกมาเสียบไว้ที่ปาก จากนั้นก็หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดไฟ

" เอ่อ ขอโทษนะคะ ฉันมีเรื่องนิดหน่อยที่อยากถามคุณ พอดีว่าฉันแพ้กลิ่นบุหรี่น่ะค่ะ คือคุยกับฉันก่อนสักครู่ได้ไหม "หลินซินเหยียนขมวดคิ้ว เป็นเพราะว่าเธอท้อง เลยรู้สึกแพ้กลิ่นบุหรี่เป็นอย่างมาก

ช่าวหยุนจ้องไปที่เธอ แล้วมองซิการ์ที่กำลังจะจุด แล้วเขาก็ใช้นิ้วคีบมันออกจากปากไป แล้วดับไฟทิ้ง แล้ววางมันไว้บนถาด แล้วทำท่าผายมือให้หลินซินเหยียน " พวกเรานั่งคุยกันเถอะ "

หลินซินเหยียนพยักหน้า เธอตบไหล่ลูกชายเบาๆ ก่อนจะพูดเสียงค่อยๆ " ลูกพาน้องไปเล่นตรงประตูสักพักนะ อย่าไปไกลนักล่ะ "

จงเหยียนเฉินจูงมือน้องไปอย่างว่าง่าย แล้วทั้งคู่ก็ออกจากห้องทำงานไป

ช่าวหยุนเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองออกไปแล้ว ในใจก็พอจะเดาสถานะของหลินซินเหยียนออกอยู่บ้าง