บทที่ 512 เดี๋ยวฉันรอ

จงจิ่งห้าวก้มหน้ามองไอติมที่ลูกสาวป้อน สัมผัสความเย็นที่แตะโดนริมฝีปาก ไล่ความอุ่นจากร่างกายออกไป เขาอ้าปากกินไอติมที่ลูกสาวป้อนมาให้

จงเหยียนซีก็ไม่รังเกียจที่จะใช้ช้อนร่วมกัน แทบอดทนไม่ไหวที่จะตัดช้อนเข้าปาก “อร่อยจังเลย”

หวานๆ เย็นๆ แถมยังมีรสชาติของนมเล็กน้อย คิ้วของเธอบิดเบี้ยว เหมือนกับว่ารู้สึกมีความสุขมากที่ได้กินไอติม

“เดี๋ยวหนูกินไอติมเสร็จ แด๊ดดี้จะกลับไปพร้อมหนูไหม? กลับไปหาหม่ามี๊” ระหว่างที่พูดอยู่นั้นก็ตักไอติมป้อนเขาอีกครั้ง

จงจิ่งห้าวก็กินไอติมพี่ลูกสาวป้อนให้อีกครั้ง เคี้ยวรสชาติที่หวานหอมในปากของตัวเอง แต่ว่าในใจกลับกำลังขมขื่นเพราะคิดว่าจะอธิบายให้ลูกทั้งสองคนฟังอย่างไรดี

จงเหยียนเฉินเงยหน้าขึ้นมามองเขา

เหมือนกับว่ากำลังรอคอยคำตอบของเขาอยู่

เขาเห็นลูกชายกับลูกสาวตัวเองกะพริบตาถี่ๆ คิ้วขมวดหากันจนเป็นปม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น คนรอบข้างเห็นก็รู้ทันทีว่าตอนนี้ในหัวใจของเขากำลังอดทนต่อความทรมานที่ยิ่งใหญ่

จงเหยียนเฉินค่อยๆ ถอนหายใจออกมา แล้วก็ก้มหน้ากินไอติมต่อ “ไม่รู้จริงๆ ว่าแด๊ดดี้กับหม่ามี๊จะทำอะไรกันแน่ เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย สนุกกันไหม？”

เห็นหรือเปล่าว่าเขากับน้องสาวต่างหากที่เป็นคนที่ทุกข์ใจมากที่สุด?

เด็กที่มีพ่อ แต่ก็เหมือนไม่มีพ่อ เดิมทีเขาก็อยากให้พ่อเปลี่ยนใจ กลับมามีชีวิตครอบครัวแบบปกติ แต่ใครจะไปคิด……

ระหว่างที่คิดอยู่นั้นจงเหยียนเฉินก็ถอนหายใจยาวออกมา รู้สึกไม่มีทางเลือก

“ไม่นึกถึงความรู้สึกของเด็กๆ อย่างพวกเราเลย เฮ้อ แด๊ดดี้กับหม่ามี๊เอาแต่ใจกันเกินไปแล้ว”

สายตาของจงจิ่งห้าวมองสลับไปสลับมาระหว่างใบหน้าของลูกทั้งสองคน สุดท้ายก็พูดเบาๆ “ให้เวลาพวกเราอีกหน่อย”

“แล้วแด๊ดดี้คิดถึงหม่ามี๊ไหม? ” จงเหยียนเฉินเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา สายตาเต็มไปด้วยความกังวล “ตอนที่หม่ามี๊ไม่อยู่ด้วย แด๊ดดี้จะไปมีผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า? ”

จงเหยียนเฉินกังวลว่าเขาจะเปลี่ยนใจอีกครั้ง เขาว่าเขาเคยทิ้งหม่ามี๊มาแล้วครั้งนึง

“ถ้าเกิดว่าแด๊ดดี้ทำพลาดอีกครั้ง พวกเรากลับหม่ามี๊จะไม่ให้อภัยแด๊ดดี้แล้วจริงๆ นะ”จงเหยียนเฉินเอ่ยคำสาบาน

ทำผิดครั้งแรกยังพอฝืนให้อภัยได้ แต่ถ้าเกิดว่ามีครั้งที่ 2 ไม่มีทางอภัยให้ได้แน่นอน！

จงจิ่งห้าว，“……”

“แด๊ดดี้คิดถึงหม่ามี๊ของพวกลูก เธอไม่อยู่แด๊ดดี้ก็ไม่มีวันไปหาผู้หญิงคนอื่นหรอก ต่อไปนี้แด๊ดดี้ต้องการเธอแค่คนเดียวเท่านั้น”จงจิ่งห้าวมองหน้าลูกชายของเขาอย่างจริงจัง “ตอนที่แด๊ดดี้ไม่อยู่ ลูกต้องดูแลน้องกลับหม่ามี๊แทนแด๊ดดี้ให้ดีๆ นะ”

จงเหยียนเฉินพยักหน้าอย่างแรง “แน่นอนครับ”

จงเหยียนซีด้านข้างที่กินไอติมเสร็จแล้วก็วางช้อนลง แล้วก็ปีนขึ้นมาบนตัวของจงจิ่งห้าวอีกครั้ง กอดคอของเขาไว้ “แด๊ดดี้จะไม่กลับไปกับพวกเราเหรอคะ”?

เธอได้ยินที่พ่อกับพี่คุยกัน เหมือนกับว่าพ่อจะไม่ไปหาหม่ามี๊เลย

เธอไม่เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ เธอรู้สึกว่าพ่อควรจะกลับไปเยี่ยมหม่ามี๊ “น้องในท้องของหม่ามี๊ขยับได้แล้วนะ แด๊ดดี้ไม่อยากไปเยี่ยมน้องเหรอคะ？”

จงจิ่งห้าวจ้องใบหน้าของลูกสาวตัวเอง แต่ว่าในใจกับรู้สึกสับสนวุ่นวายอย่างมาก เขาพยายามอย่างมากที่จะควบคุมความคิดถึงของตัวเอง ส่วนอีกด้านหนึ่งสติของเขาก็ตักเตือนเขาว่าตอนนี้เขายังไม่ได้เคลียร์เรื่องราวให้เรียบร้อย ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะเจอกัน คนสองคนที่มีพลังเท่ากันกำลังแข่งขันกันอยู่ ไม่มีใครโน้มน้าวใครได้ เขารู้สึกเหมือนตัวเองลอยคว้างอยู่กลางทะเล ทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

ในหัวปรากฏภาพใบหน้าของหลินซินเหยียนขึ้นมา หัวใจเขาก็เอนเอียงอย่างเห็นได้ชัด เขามองลูกชายของตัวเอง “ช่วยอะไรแด๊ดดี้หน่อยสิ”

“ให้ช่วยอะไรครับว่ามาเลย”จงเหยียนเฉินรู้สึกสบายใจ แต่ว่าก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน “ผมจะช่วยแด๊ดดี้ ก็ต่อเมื่อแด๊ดดี้รับปากผมเรื่องหนึ่ง”

จงจิ่งห้าวมองไปที่เจ้าลูกชายอย่างไม่มีทางเลือก เด็กคนนี้ก็ยังไม่โตเท่าไหร่ แต่ทำไมถึงได้มีความคิดเยอะขนาดนี้?

“ได้ ว่ามาสิ” เขาหมดปัญญาสู้ลูกชายของเขา ก็จำเป็นต้องตอบรับ

“อาทิตย์นึงอย่างน้อยต้องมาหาพวกเรา 2 ครั้ง” จงเหยียนเฉินพูดข้อเรียกร้องของเขา

ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ค่อยเชื่อใจจงจิ่งห้าวเท่าไหร่ กลัวว่าห่างจากหลินซินเหยียนนาน แล้วเขาจะเปลี่ยนใจ

จงจิ่งห้าวจ้องหน้าลูกชายเขาเงียบๆ จริงๆ แล้วเขาก็อยากมาหาพวกเขาบ่อยๆ แต่ว่าพอจงเหยียนเฉินพูดแบบนี้ มันฟังเหมือนกับว่าเขาเป็นคนไร้หัวใจ จะสามารถเปลี่ยนใจได้ตลอดเวลา

เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วก็ต้องมองลูกชายของตัวเอง “ไม่เชื่อใจแด๊ดดี้ขนาดนี้เลยเหรอ？”

“คนที่เคยเปลี่ยนใจมาแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็ต้องคอยเช็กแทนหม่ามี๊ ไม่ให้หม่ามี๊ต้องเสียใจอีกครั้งหนึ่ง” จงเหยียนเฉินพูดอย่างจริงจัง