บทที่ 538 รู้อยู่แก่ใจ

หลินซินเหยียนเปิดประตู คนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั่นก็คือคนส่งพัสดุที่สวมหมวก เขาถือกล่องใบหนึ่ง “รบกวนสอบถาม คุณคือคุณหลินใช่ไหมครับ？”

เธอพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

พนักงานส่งของคนนั้นยื่นกล่องให้เธอ “นี่คือพัสดุของคุณครับ รบกวนเซ็นชื่อให้ด้วย”

หลินซินเหยียนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เธอไม่ได้ซื้ออะไร ครั้งที่แล้วพัสดุเป็นรูปถ่าย แล้วครั้งนี้จะเป็นอะไรกัน?

แถมกล่องใหญ่ขนาดนี้อีกเนี่ยนะ？

“คุณวางเลยค่ะ เปิดให้ดูหน่อยฉันอยากจะรู้ว่าของข้างในเสียหายหรือไม่”หลินซินเหยียนไม่ได้เซ็นรับในทันที เธอกลัวว่าด้านในจะมีอะไรที่ ‘น่ากลัว’หรือว่าอันตราย

พนักงานส่งของรู้สึกสบายใจมาก อันที่จริงแล้วลูกค้าหลายคนก็มักจะขอเปิดดูว่าของข้างในเสียหายหรือเปล่า เขาวางกล่องลง แกะเทปออกอย่างชำนาญ แล้วก็เปิดกล่องออก ด้านในมีกล่องโฟมสีขาว พนักงานส่งของเปิดกล่องโฟมออก ชั้นบนสุดมีแพ็คน้ำแข็งรักษาความสดใหม่ ส่วนด้านในก็เป็นหัวไชเท้าสีเขียวสด

หลินซินเหยียนอึ้งไปอยู่พักหนึ่ง เหมือนกับว่าประหลาดใจที่ตัวเองได้รับหัวไชเท้า

“คุณตรวจดูแล้วไม่ได้มีความเสียหายอะไรใช่ไหมครับ” พนักงานส่งของเงยหน้าขึ้นมองหลินซินเหยียน

หลินซินเหยียนที่ดึงสติกลับมารีบเซ็นในใบรับของของพนักงานส่งของ “รบกวนช่วยเอาเข้าไปในบ้านให้หน่อยได้ไหมคะ？”

เธอยกกล่องนี้ไม่ไหวหรอก

พนักงานส่งของต่อ “ได้ครับ”

เมื่อกี้หลินซินเหยียนไม่ได้อยากทำให้เขาลำบาก แต่แค่กลัวว่าตัวเองจะได้รับของที่เป็นอันตราย ด้านนอกร้อนมาก เธอก็หยิบน้ำเย็นในตู้เย็นให้พนักงานส่งของ “ขอบคุณนะคะ เมื่อกี้ลำบากหน่อยนะ”

พนักงานส่งของยิ้ม เราก็รับน้ำที่หลินซินเหยียนส่งให้ “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ มันคืองานของพวกเรา”

หลังจากพนักงานส่งของไปแล้ว หลินซินเหยียนก็ปิดประตูแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เธอมองดูหัวไชเท้าที่อยู่บนโต๊ะ ยื่นมือไปหยิบมาลูกนึง ใบยังอยู่เลย ดูท่าทางจะสดมาก เธอเดินเข้าไปในห้องครัวและหันออกมา 1 ชิ้น ด้านในเป็นสีแดง มันกรอบมาก เปลือกไม่จำเป็นต้องเอามีดกรีด แค่เอามือลอกก็ออกแล้ว เธอจะเข้าไปคำนึง มันไม่เผ็ด มีกลิ่นหัวไชเท้าเล็กน้อย เนื่องจากมีการแพ็คน้ำแข็งมาเพื่อรักษาความสดในกล่องโฟม หัวไชเท้าก็เลยเย็น เหมาะกับสภาพอากาศในตอนนี้พอดี

แกร๊ก เสียงเปิดประตูดังขึ้น หลินซินเหยียนหันกลับไปมอง แล้วฉินยาก็เดินเข้ามา เห็นว่าหลินซินเหยียนกำลังนั่งกินหัวไชเท้าอยู่บนโต๊ะ ก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน ในใจก็คิดว่าเธอกินจนติดแล้วใช่ไหม?

เธอเปลี่ยนรองเท้าและเดินเข้ามา ยื่นมือไปเปิดกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะ ด้านในเต็มไปด้วยหัวไชเท้าสด เธอมองหลินซินเหยียนด้วยความประหลาดใจ “เธอซื้อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? กินหมดเหรอ? ”

หลินซินเหยียนเขียวหัวไชเท้าที่อยู่ในปากแล้วก็ส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ซื้อ”

หัวไชเท้ากรอบมาก ตอนเคี้ยวก็มีเสียงกรุบกรับอย่างชัดเจน ฉินยารู้สึกประหลาดใจ หัวไชเท้าดิบมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

เธอหันหัวไชเท้าอีกครึ่งหนึ่งที่หลินซินเหยียนหันเอาไว้ในห้องครัวออกมากิน มันไม่ได้มีรสชาติเผ็ดของหัวไชเท้า ถึงแม้ว่ารสชาติจะไม่ได้ดีมาก แต่ว่าก็ไม่ได้กินยาก เธอเดินออกมา “ถ้าเธอไม่ได้ซื้อแล้วใครเป็นคนซื้อ？”

หลินซินเหยียนรู้ดีอยู่แก่ใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองฉินยา “ฉันบอกเธอแค่คนเดียวว่าฉันอยากกินสิ่งนี้ แล้วเธอไปพูดกับใครล่ะ？”

ฉินยา，“……”

เธอดึงเก้าอี้ออกและนั่งลง พร้อมกับหัวเราะเบาๆ “ไม่คิดเลยว่าสามีเธอจะใส่ใจขนาดนี้”