บทที่ 540 จะใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้หรือเปล่า

จงเหยียนซีที่มุดอยู่ในอ้อมแขนของเขาขยับแล้วถามว่า “พ่อคะ เมื่อไหร่เราจะได้เจอหม่ามี๊？”

จงจิ่งห้าวรู้จักก้มหน้ามองลูกสาวของตัวเอง ตบหลังเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยน “ลูกนอนแป๊บเดียว ตื่นขึ้นมาก็ได้เจอหม่ามี๊แล้ว”

ก็เขาออกเดินทางเวลานี้ น่าจะถึงเมืองCตอนมืด

มีเรื่องของคนสองคนที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วทางด้านริมหน้าต่างรถ

ตอนที่จงจิ่งห้าวมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งนั้น ก็ผ่านทางนั้นไปแล้ว มองผ่านหลินซินเหยียนไป

และหลินซินเหยียนที่อยู่ริมแม่น้ำนั้น ก็ไม่ได้รู้เลยว่าด้านหลังมีลูกชาย ลูกสาวแล้วก็จงจิ่งห้าวผ่านไป

เธอยังคงช็อกเกี่ยวกับเรื่องที่ไป๋ยิ่นหนิงจะแต่งงาน แค่ขอเรื่องธุรกิจเท่านั้น

เธอไม่มีทางเห็นด้วยกับแนวทางนี้

“ผู้หญิงที่น่าจะแต่งงานด้วย คือคนที่จะอยู่กับนายไปตลอดชีวิต ทำไมถึงดูแค่เจตนาเพราะว่าครอบครัวเธอดีกันล่ะ？”

“แล้วฉันควรมีเจตนายังไง？”ไป๋ยิ่นหนิงยืมหน้ามามองเธอ

“ขอแค่มีความรู้สึกดีแค่เล็กน้อย ชอบเธอ ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดว่าผู้หญิงที่น่าจะแต่งงานด้วยรู้เข้า ว่าไงแต่งงานกับเธอแค่พอเรื่องธุรกิจ ในอนาคตเกรงว่าเธอจะเกลียดนายไหม？”

การแต่งงานสำหรับผู้หญิงนั้น เหมือนการเกิดใหม่ครั้งที่ 2 ตอนเกิดในครั้งแรกไม่มีโอกาสได้เลือกครอบครัวที่จะไปเกิด มีแค่พ่อกับแม่เท่านั้น

แต่ว่าสำหรับสามีแล้วสามารถเลือกได้ จะเลือกคนแบบไหน อยู่กับเรื่องชีวิตหลังของตัวเอง

เห็นได้ชัดว่านี่ไป๋ยิ่นหนิงหลอกใช้คนอื่น

“ฉันก็อยากชอบเธอเหมือนกัน แต่ว่า ฉันต้องทำยังไงถึงจะควบคุมหัวใจตัวเองได้ล่ะ？”เขายืมแล้วถาม “เธอมีวิธีที่ดีไหม? สอนฉันหน่อยสิ? ”

หลินซินเหยียนจากสายตาที่แผดเผาของเขา “ฉันไม่รู้ว่านายพูดอะไรอยู่”

ที่จริงแล้วสิ่งที่ไป๋ยิ่นหนิงอยากจะพูดมากที่สุดก็คือ ถ้าเกิดว่าไม่ใช่เธอ สำหรับเขาผู้หญิงคนอื่นก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ

“วันนี้เธอสวยมากเลย”ชุดของเขามองไปยังเสื้อผ้าของหลินซินเหยียน เดรสสั้นสีชมพูคอวีขนาดใหญ่ เสื้อไหมพรมและกระโปรงถึงเข่าโอบรับร่างเพรียวของเธอ น่องที่ขาวเนียน ไข่มุกเม็ดเล็กๆ มัดเป็นพวงของดอกไม้ลูกปัดเล็กๆ ที่กระจัดกระจายอยู่บนกระโปรง หน้าท้องที่นู่นเล็กน้อย ทำให้ชุดดูสง่างามและเพิ่มสัมผัสของความนุ่มนวลอย่างไม่มีเหตุผล

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าผู้หญิงที่จะเป็นแม่คน ร่างกายของพวกเธอจะสามารถให้ความรู้สึกอบอุ่นและนุ่มนวลกับคนอื่นได้

หลินซินเหยียนยิ้มอย่างมีมารยาท แต่ว่าก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

เธอรู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรไป ก็จะถูกไป๋ยิ่นหนิงพูดคำพูดที่เธอไม่สามารถตอบได้

ก็เลยตัดสินใจไม่พูดอะไร

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วแต่ยังเงียบๆ อยู่แบบนั้น พระอาทิตย์สูงขึ้นเรื่อยๆ ร่มเงาที่ให้ความเย็นริมแม่น้ำก็ย้ายตำแหน่งเหมือนกัน

หลินซินเหยียนพูด “วันนี้คือวันดีของนาย น่าจะต้องมีเรื่องมากมายไม่ต้อง รีบไปกันเถอะ”

ไป๋ยิ่นหนิงตอบรับ แล้วก็เรียกเกาหยวนให้มารับเพราะเขาออกจากริมแม่น้ำ

อีกทางด้านหนึ่งนั้น จงจิ่งห้าวพี่อยู่บนทางด่วนได้รับข้อความที่ฉินยาส่งมาให้ มันไม่มีตัวอักษรอะไร มีเพียงแค่รูปถ่ายรูปเท่านั้น

พอได้รับการอนุญาตจากหลินซินเหยียน ฉินยาก็ดูเอกสารที่อยู่ในซอง พอเห็นแล้วก็รู้สึกไม่ดีในทันที แล้วก็เข้าใจได้เลยว่าทำไมสีหน้าของหลินซินเหยียนถึงได้ดูแย่ขนาดนั้น

เธอไม่รู้ว่าในนั้นมีการวางแผนอะไร และก็ไม่รู้ว่าหลินซินเหยียนงั้นคิดมากแค่ไหน เธอแค่อยากบอกจงจิ่งห้าวว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้น อยากจะถามเขาว่ามันคือเรื่องจริงหรือไม่จริง?

เพราะถ้ากลัวว่าหลินซินเหยียนจะต้องเจ็บปวด

เธอเคยโดนหักหลังมา เธอย่อมรู้ความรู้สึกนั้นดี

คนที่ประหลาดใจเหมือนกับเธอก็คือจงจิ่งห้าว เขาไม่เคยเจอผู้หญิงในรูปมาก่อน ทำไมถึงไม่มีรูปแบบนี้เยอะขนาดนี้

ฉินยาเอารูปพวกนี้มาจากไหนกัน?

เขารีบโทรกลับไปหาเธอทันที และปลายสายก็รับสายอย่างรวดเร็ว

น้ำเสียงที่รีบร้อนของฉินยาก็ดังขึ้น “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ของจริงหรือของปลอม？”

“เธอเอารูปพวกนี้มาจากไหน？”จงจิ่งห้าวไม่ตอบคำถามพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชามาก ใครเป็นคนทำรูปพวกนี้ ขนาดฉินยาอยากเห็น แล้วหลินซินเหยียนเห็นหรือเปล่า?

เธอเข้าใจผิดหรือเปล่า？

“ครั้งก่อนฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามีคนส่งไปรษณีย์มา ไม่มีชื่อและที่อยู่ พอพี่หลินเห็น ก็บอกให้ฉันส่งให้นาย ไหนบอกให้ฉันเอาไว้ที่นี่ก่อน”

“เธอ เธอรู้แล้ว แล้วเธอก็เห็นแล้วอย่างนั้นเหรอ? ”จงจิ่งห้าวรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ กลัวว่าหลินซินเหยียนจะคิดว่าเป็นเรื่องจริง แล้วเข้าใจเขาผิด กลัวเธอจะโกรธ แล้วส่งผลกระทบต่อร่างกาย ยังไงตอนนี้เธอก็ท้องอยู่

ถ้าคิดด้วยจิตใจที่สงบ ถ้าเกิดว่ามีรูปแบบนี้ของหลินซินเหยียนปรากฏขึ้นที่หน้าเขา เขาต้องบ้าไปเลยแน่ๆ

“จะต้องเห็นอยู่แล้วสิ เพราะเห็นแล้วสีหน้าก็ดูแย่และไม่มีชีวิตชีวาเลย ฉันถึงได้สงสัยไง รูปคั่วนี้มันจริงหรือเปล่า？”