บทที่ 553 ไม่เหมือนคนไหว้พระกินเจ

ซูจ้านสีหน้าเปลี่ยนทันที ไม่อยากจะเชื่อ “คุณ คุณว่าอะไรนะ? คุณจับตัวฉินยา?”

กู้เป่ยสีหน้ามึนงง “คุณไม่รู้?”

ซูจ้านกำหมัดไว้แน่น ตอนที่เขากำลังจะออกหมัด กู้เป่ยผลักเขาออก “พวกคุณแต่ละคนมันเป็นคนบ้ากันหมด”

ล้วนชอบใช้ความรุนแรง

เขารีบไปก่อนดีกว่า

“หยุดเดี๋ยวนี้” ซูจ้านเห็นกู้เป่ยจะไป ก็รีบตามเข้าไป เขาไปตามยังดี พอตามกู้เป่ยก็ยิ่งเร็วขึ้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่มั่นใจว่าสู้ซูจ้านได้ แต่ซูจ้านดูแล้วไม่ค่อยปกติ เขาสู้กับคนได้ แต่สู้กับคนบ้าไม่ได้

คนบ้าเวลาบ้าขึ้นมาไม่เอาแม้แต่ชีวิต แต่ว่าเขารักชีวิตมาก

“กู้เป่ย”

ซูจ้านวิ่งตามกู้เป่ยก็วิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม วิ่งหลบซ้ายหลบขวาออกจากประตูโรงพยาบาล ขึ้นรถอย่างรวดเร็ว “รีบไป”

ลูกน้องไม่รู้ว่าทำกู้เป่ยถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ แต่ก็สตาร์ทรถอย่างเชื่อฟัง ตอนที่ซูจ้านไล่ตามมา รถยังไม่ได้ไป กู้เป่ยรีบล็อกประตูรถ ซูจ้านเปิดไม่ได้ก็ทุบกระจกรถ “กู้เป่ย แกออกมาเดี๋ยวนี้”

ซูจ้านโมโหมาก หายใจหอบจนหน้าอกขึ้นลงอย่างรุนแรง หลอดเลือดบนคอก็ผุดขึ้นมาและสะเทือน ดูแล้วน่ากลัว

กู้เป่ยเห็นแรงสะเทือน ดูเหมือนกระจกรถจะถูกทุบจนพังแล้ว กลืนน้ำลายเข้าไป ในใจเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเล่นอยู่ด้วยกันกับจงจิ่งห้าว แม่งไม่ใช่คนทั้งนั้น ล้วนเป็นพวกบ้า

“แม่งเอ๊ย เร็วๆซิ” กู้เป่ยตะโกนด่า

ลูกน้องสตาร์ตรถแล้ว กู้เป่ยตะโกน เขาตกใจจนเหยียบคันเร่งอย่างแรง รถพุ่งออกไปอย่างกับจรวด ความเร็วแบบนี้ แรงผลักกระแทกหนักเกินไปกู้เป่ยไม่ได้ตั้งตัวล้มไปข้างหลังอย่างแรง ยังดีที่เบาะนุ่ม ไม่ได้กระแทกอะไร เพียงแค่ท่าทางย่ำแย่

“แม่งเอ๊ยขับรถเป็นหรือเปล่า?” เขานวดท้ายทอยแล้วนั่งขึ้นมา

ลูกน้องอยากอธิบาย พบว่ากู้เป่ยกำลังเกาะอยู่ที่กระจกมองไปข้างหลัง

เขาจึงหุบปาก ขับรถอย่างโล่งใจ

ซูจ้านก็ไม่สนที่จะไปหาหมอแล้ว รีบขึ้นรถไปหาจงจิ่งห้าว อยากถามเขาให้ชัดเจน เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมกู้เป่ยถึงจับตัวฉินยาไป?

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้วว่าทำไมจงจิ่งห้าวถึงรีบกลับมาจากไป๋เฉิง มิน่าถึงได้รู้สึกว่าเขามีอะไรปิดบังตัวเองอยู่ เป็นไปตามนั้น เขามีเรื่องปิดบังตัวเองจริง

ซูจ้านขับเร็ว ถึงคฤหาสน์จอดรถให้สนิทแล้วเขาก็โดดลงจากรถ ก้าวอย่างเร็วเข้าไปในคฤหาสน์ แต่ทว่าเด็กทั้งสองคนที่ค่อยได้นอนทั้งคืนและหลินซินเหยียนต่างก็นอนแล้ว

ตอนแรกหลินซินเหยียนไม่รู้สึกง่วง อยากรอจงจิ่งห้าวกลับมา แต่ว่านอนไปนอนมาก็หลับไปเลย

มีเพียงป้าหยูคนเดียวที่ตากผ้าที่เด็กทั้งสองเปลี่ยนลงมาที่ระเบียง

หากไม่ใช่สติที่เหลืออยู่ ซูจ้านวิ่งขึ้นไปถามหลินซินเหยียนแล้ว

เขาพูดอย่างอัดอั้นตันใจ “ป้าหยู ป้าช่วยผมขึ้นไปชั้นบนเรียกพี่สะใภ้ลงมาหน่อย ผมมีเรื่องด่วนจะหาเธอ”

ป้าหยูดูออกว่าซูจ้านรีบร้อนมาก แต่ก็ตอบไปคำหนึ่ง “เธอกำลังนอนอยู่ หรือว่ารอสักครู่?”

ป้าหยูไม่ได้มีความหมายอื่น แค่รู้สึกว่าตอนนี้หลินซินเหยียนท้องแก่แล้ว ง่วงง่าย ไปปลุกเธอตอนนี้จะรบกวนการพักผ่อนของเธอ

“ผมรีบร้อนมาก” ซูจ้านหายใจแรง

ป้าหยูวางเสื้อในมือแล้วขึ้นไปเรียกหลินซินเหยียนชั้นบน

ผลักประตูห้องเธอเดินไปที่ข้างเตียง เรียกอย่างเบาๆ หลินซินเหยียนหลับลึกมาก ปลุกไม่ตื่น

ป้าหยูเรียกอีกสองครั้ง เสียงดังขึ้นเล็กน้อยถึงปลุกหลินซินเหยียนจนตื่น เธอนึกว่าจงจิ่งห้าวกลับมาแล้ว ลืมตาก็ถาม “เขากลับมาแล้วเหรอ? มีใครกลับมากับเขาบ้าง?”

เธออยากรู้ว่าช่วยฉินยากลับมาได้หรือเปล่า

ป้าหยูฟังอย่างมึนงง พูดว่า “ซูจ้านมาคนเดียวค่ะ”

“ซูจ้าน?” หลินซินเหยียนขมวดคิ้ว

“ใช่ ป้าดูแล้วเหมือนรีบร้อนมาก ป้าบอกว่าคุณนอนอยู่ เขาให้ป้าปลุกคน” ป้าหยูพูดตามความเป็นจริง

หลินซินเหยียนขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง คนก็ตื่นเต็มที่แล้ว เขารีบร้อนขนาดนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์คือรู้เรื่องฉินยาแล้ว

เธอลงจากเตียงใส่รองเท้า ถามถึงลูกทั้งสองคน ป้าหยูบอกว่านอนอยู่ เธอพยักหน้าอย่างรับรู้ เดินลงชั้นล่าง

ซูจ้านเดินไปเดินมาในห้องรับแขกอย่างไม่สบายใจ เห็นหลินซินเหยียนลงมาก็รีบเดินเข้าไป “พี่สะใภ้.......”

“พวกเราไปคุยกันในห้องหนังสือ”