บทที่ 600 ที่แท้นายรักเด็กนี่เอง

เสิ่นเผยชวนยิ้มตอบ ไม่โต้ตอบใดๆ อย่างที่ซูจ้านบอกว่าเขาไม่เข้าใจความรัก เขาไม่สามารถคัดค้านได้

“เข้ามานั่งก่อนเถอะ” ผู้บัญชาการซ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่โซฟา เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา จึงวางหนังสือพิมพ์ลง

เสิ่นเผยชวนเดินเข้ามา ชางหยูนั่งลงด้านหลังเขาอย่างเงียบๆ

“เผยชวน พวกเธอนั่งรอเดี๋ยวนะ อาหารเที่ยงใกล้จะเสร็จแล้ว” ซ่งหย่าซินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นเผยชวนพยักหน้ารับ “ถ้างั้นวันนี้ต้องลำบากเธอแล้วนะ”

ซ่งหย่าซินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าคิดว่าฉันลำบาก นายก็เข้ามาช่วยฉันทำสิ?”

“อย่ารังเกียจฉันทำไม่เป็นแล้วกัน” เสิ่นเผยชวนลุกขึ้น ทีท่าคิดที่จะเข้าไปช่วย ซ่งหย่าซินโบกมือ “ฉันล้อเล่น คิดจริงหรือไง”

“พวกเธอนั่งเถอะ” จบประโยคเธอกลับหลังหันเดินเข้าไปในครัว

คุณนายซ่งยืนอยู่อีกด้าน จับจ้องชางหยูสักพัก ในใจรู้สึกเบื่อ จึงหมุนตัวเข้าไปในห้องครัว ทีแรกคิดที่จะจับคู่เสิ่นเผยชวนกับลูกสาวของตนให้อยู่ด้วยกัน แต่เขากลับพาแฟนสาวมาด้วย เธอจึงไม่สามารถรู้สึกสุขในใจได้

เธอเห็นว่าลูกสาวยังคงทำอาหารอยู่ จึงเข้ามาคว้ามีดในมือของเธอ “คุณออกไปอยู่ต้อนรับแขกเถอะ ในนี้ฉันคนเดียวก็พอแล้ว”

“ด้านนอกก็ไม่มีคนนอกนี่นา มีคุณพ่ออยู่” ซ่งหย่าซินไม่แยแสความในของแม่

ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจ เพียงแต่เธอเองก็นึกประหลาดใจที่เสิ่นเผยชวนพาผู้หญิงมาด้วย เธอไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร

มารดายืนอยู่อีกด้าน ถอนหายใจเฮือก “ทีแรกพ่อของคุณให้แต่งงานกับเสิ่นเผยชวน คุณไม่ยอม ดูเขาตอนนี้สิ เป็นรองผู้อำนวยการแล้ว หลายปีมานี้ข้างกายเขาก็ไม่เคยมีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับผู้หญิงมาก่อน……”

“แม่” ซ่งหย่าซินไม่อยากจะฟังมารดาพึมพำ “เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ เลิกพูดสักทีจะได้ไหม?”

บนโลกนี้ไม่มียารักษาการเสียใจทีหลังสักหน่อย ต่อให้เสียใจทีหลังจะมีประโยชน์อะไร?

“เฮ้อ” คุณนายซ่งถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนเดินเข้าไปช่วยลูกสาว “ไม่รู้ว่าเขามีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

ซ่งหย่าซินไม่โต้ตอบใดๆ น้ำมันในกระทะร้อนแล้วเธอเทของที่หั่นเสร็จแล้วลงไปในกระทะ ใช้ไฟอ่อนผัดขิงให้มีกลิ่นหอม ก่อนที่จะใส่เครื่องเทศ ก่อนที่จะเทเนื้อไก่ที่หั่นเสร็จแล้วลงไปในกระทะ

เสียงดังฉ่า กลิ่นอายที่หอมกรุ่นของเครื่องปรุงพวยพุ่ง

“เสิ่นเผยชวนมีวันนี้ได้ เพราะการเกื้อหนุนของพ่อคุณ” คุณนายซ่งยิ่งพูดก็ยิ่งขุ่นเคือง “เด็กผู้หญิงคนนี้ดูแล้วยังเด็กเกินไป ไม่เหมาะกับเสิ่นเผยชวนเลยแม้แต่น้อย”

“โถ่ แม่ ท่านจะพูดอะไรกันแน่?” ซ่งหย่าซินจับจ้องผู้เป็นแม่อย่างไร้หนทาง “เผยชวนแข็งกระด้างอย่างกับท่อนไม้ เขาหาแฟนได้ เราควรจะดีใจกับเขาถึงจะถูก ดูแม่สิ ทำไมถึงได้ดูไม่ดีใจเลย?”

“ทีแรกคิดว่าคุณจะอยู่ข้างเขาซะอีก คุณไม่เสียใจทีหลังหรือไง?” คุณนายซ่งคิดว่าลูกสาวราวกับคนที่ไร้หัวจิตหัวใจ

ทีแรกตาบอดเลือกผิดคน ตอนนี้เห็นเสิ่นเผยชวนมีแฟนแล้ว กลับไร้ปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อย

“เสียใจทีหลังแล้วจะมีประโยชน์อะไร? พลาดจากกันไปแล้วนี่” ซ่งหย่าซินเบะปาก “ท่านเลิกพูดสักทีได้ไหม?”

คุณนายซ่งคิดได้อย่างรวดเร็ว ผู้ชายบนโลกเยอะแยะไป อย่าตั้งความหวังไว้ที่ผู้ชายคนหนึ่งมากนักเลย ส่วนคุณน่ะยังสาวอยู่ แถมยังไม่มีลูก อยากจะหาใหม่ที่ดีกว่า ไม่ใช่เรื่องยาก ไม่ใช่มีเพียงแค่เสิ่นเผยชวนคนเดียวสักหน่อย

ซ่งหย่าซินเม้มริมฝีปากแน่นไม่ตอบโต้

คุณนายซ่งหมุนตัวเดินออกจากห้องครัว ซ่งหย่าซินรั้งเธอเอาไว้ “แม่ ไปทำอะไร?”

“ฉันจะไปรินน้ำให้พวกเขาสักหน่อย” คุณนายซ่งกล่าว

“ฉันไปเอง แม่ดูอาหารในกระทะให้ที” ซ่งหย่าซินวางตะหลิวในมือลง

คุณนายซ่งรู้สึกว่าคนหนุ่มสาวมีเรื่องจะคุยกัน จึงเดินเข้ามา รับไก่ผัดเม็ดมะม่วงที่ลูกสาวผัดอยู่ พลันกล่าวถาม “เครื่องปรุงใส่หมดแล้วใช่ไหม”

“อืม ปรุงเสร็จแล้ว” ซ่งหย่าซินล้างมือ ก่อนหยิบแก้วรินน้ำผลไม้ยกออกไปด้านนอก วางลงตรงหน้าของพวกเขา พร้อมวางถาดที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะ นั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตัวหนึ่งข้างๆ ชางหยู “เธอดูยังเด็กมากอยู่เลย คงจะเด็กกว่าเผยชวนสินะ?”

ชางหยูกล่าว “อืม”

“เธอทำงานที่ไหนหรือ?” ซ่งหย่าซินหยิบองุ่นลูกหนึ่งจากจานยัดเข้าปาก

ชางหยูไม่ปิดบังแต่อย่างใด ไม่คิดว่าสิ่งเหล่านี้มีอะไร จึงกล่าวตอบ “นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง”

ซ่งหย่าซินนิ่งไปสักพัก เห็นว่าชางหยูยังเด็ก แต่ไม่คิดว่ายังเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง สายตาของเธอกวาดไปที่เสิ่นเผยชวน พลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นายชอบเด็กขนาดนั้นเลยหรือ? แต่ก่อนคิดว่านายไม่ชอบผู้หญิงซะอีก”

เสิ่นเผยชวนฉีกรอยยิ้มแสยะ “ฉันก็เป็นคนปกติเหมือนกันนะ”

ซ่งหย่าซินหยักหน้า “ใช่สิ นายไม่ใช่ภิกษุที่จะไร้อารมณ์นี่หน่า”

แต่ก่อนรู้สึกว่าเขาน่าเบื่อ ไม่รู้จักความโรแมนติก และไม่เข้าใจความรัก แต่หลังผ่านการแต่งงานมาครั้งหนึ่ง ถึงได้รู้ว่า ผู้ชายแบบนี้น่าเชื่อถือยิ่งกว่า เมื่อเทียบกับผู้ชายที่พูดจาอ่อนหวานแล้ว นิสัยแบบนี้ ไว้วางใจได้มากกว่า

คุณนายซ่งถามเธอว่าไม่เสียใจทีหลังหรือไง? จะไม่เสียใจทีหลังได้ยังไงกัน?