บทที่ 604 กอดขาเพื่อขอร้องคุณ

“หืม ไม่ชอบคณะที่เรียนอยู่หรอ？”เสิ่นเผยชวนเงยหน้ามองเธอแล้วถามออกไป

ซางหยูก้มหน้าลงพลางเอาตะเกียบจิ้มย้ำไปมาบนแป้งที่พึ่งคีบมาใส่ในจาน“ชอบสิ ไม่งั้นตอนแรกคงไม่เลือกเรียนคณะนี้หรอก เพียงแต่ว่า……”

“เพียงแต่ว่าอะไร？เสียใจที่เลือกหรอ？”เสิ่นเผยชวนไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

ซางหยูยิ้มออกมาอย่างสดใส“เพียงแต่ว่าตอนนี้อยากจะทำอย่างอื่นน่ะ”

“พูดให้ฟังได้ไหม？”

ซางหยูเอาตะเกียบคีบแป้งที่ถูกจิ้มจนเป็นรูไปจุ่มซอสเผ็ดแล้วเอาใส่ปากเคี้ยว จากนั้นก็พูดขึ้นช้าๆ“ฉันพูดไปแล้ว แต่คุณไม่เข้าใจเอง”

“ผมไม่เข้าใจงั้นหรอ？”เสิ่นเผยชวนรู้สึกว่าตัวเองก็เข้าใจดีนี่นา มีอะไรที่เขาไม่เข้าใจอีก？

“เอาเถอะ กินข้าวๆ ลองกินอันนี้ดู”ซางหยูคีบอาหารให้เขา แล้วตั้งใจเปลี่ยนเรื่องคุย เธอรู้ว่าเขาไม่คิดมากหรอก และในขณะเดียวกันเธอก็กลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไรด้วย

เสิ่นเผยชวนไม่ได้ถามต่อ

กินเสร็จทั้งสองก็ออกจากร้านไป ซางหยูยิ้มพูดขึ้น“ช่วยคุณประหยัดไปได้ตั้งหลายบาทใช่ไหมล่ะ？มื้อนี้พวกเรากินไปแค่ร้อยกว่าหยวนเอง”

ส่วนร้านนั้นแค่กับข้าวไม่กี่อย่างก็หลายร้อยหยวนแล้ว

ร้านแบบนั้นเขาไม่ได้ขายอาหารหรอก เขาขายบรรยากาศ เพราะมีการตกแต่งร้านอย่างหรูหรา

เสิ่นเผยชวนพูด“ผมไปส่งคุณเอง”

“ที่นี่ใกล้โรงเรียน เดี๋ยวฉันเรียกรถกลับเองก็ได้”ซางหยูมองเขา“คุณคงจะยุ่งแหละ”

“ผมมีเวลาไปส่งคุณน่า”เสิ่นเผยชวนกดปุ่มปลดล็อกกุญแจรถแล้วพูดออกไป“ขึ้นรถเถอะ”

ซางหยูยิ้มให้เขา“ขอบคุณคุณมากนะ”

เสิ่นเผยชวนเหลือบมองเธอ จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วเอ่ยขึ้น“ไม่ต้องขอบคุณหรอก คุณต่างหากที่ช่วยผมวันนี้”

พอขับมาถึงตรงนี้เขาก็รู้จักทางไปโรงเรียนแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องพึ่งซางหยูบอกทาง เขาก็สามารถขับไปถึงโรงเรียนเองได้

เขาจอดรถอยู่ไม่ไกลจากตัวโรงเรียนมากนัก“ส่งคุณถึงตรงนี้แล้วกัน”

บทเรียนจากครั้งที่แล้วทำให้เสิ่นเผยชวนค่อนข้างระวังตัว ไม่ใช่กลัวว่าตัวเองจะได้รับผลกระทบแต่เพราะกลัวว่าจะสร้างปัญหาให้ซางหยูมากกว่า ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิง

ถ้ามีเรื่องเสียๆหายๆแพร่งพรายออกมา มันอาจส่งผลกระทบต่อเธออย่างรุนแรง

ซางหยูปลดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วลงจากรถไป“ขับรถดีๆนะ”

เสิ่นเผยชวนขานตอบว่ารู้แล้ว“มีอะไรติดต่อผมมาได้เลยนะ”

ซางหยูที่ยืนอยู่ข้างถนนพยักหน้ารับ แล้วมองเสิ่นเผยชวนที่ขับรถออกไป

รอจนเขาขับออกไปไกล เธอถึงได้หันหลังเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย ทว่าเธอไม่สังเกตเลยว่ามีรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างทางเห็นภาพที่เธอลงจากรถเมื่อกี้

ซ่งหย่าซินได้ยินจากปากของพ่อเธอบอกมาว่าซางหยูเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยฮั๋วชิง ซึ่งเธอกับลูกสาวของผู้อำนวยการเป็นเพื่อนสนิทกันพอดี เมื่อก่อนเธอก็มักจะไปเยี่ยมพวกเขาที่บ้านบ่อยๆ

หลังจากถูกคุณพ่ออบรมสั่งสอนวันนี้ เธอก็รู้สึกว่าซางหยูเป็นคนทำลายเรื่องดีๆของเธอ เธอรู้จักเสิ่นเผยชวนดี เขาเป็นผู้ชายซื่อๆและหัวโบราณคนหนึ่ง เขาจะมาชอบเด็กนักศึกษาได้ไง？ซางหยูต้องเป็นฝ่ายอ่อยเขาก่อนแน่ๆ

เธอขับรถผ่านหลังซางหยูไปอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะได้ไปถึงมหาวิทยาลัยก่อน

พอกลับถึงโรงเรียนเธอก็ตรงไปที่หอพักแล้วซักเสื้อผ้า เพราะมีเรียนตอนบ่ายสาม จะไปตอนนี้ก็คงเร็วเกินไป

พอซักผ้าเสร็จจึงงีบจนถึงบ่ายสองแล้วตื่นไปเรียน หลังจากไปถึงก็ถูกอาจารย์เรียกเข้าไปพบในห้องทำงานทันที

“นี่เธอไปทำให้ใครไม่พอใจมารึเปล่า?”

ซางหยูส่ายหน้า“ไม่นะคะ”

“ถ้าไม่แล้วทำไมมีคนรื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมาอีก แถมยังไปบ่นกับผู้อำนวยการด้วย”

“อะไรนะ？”ซางหยูขมวดคิ้วแน่น เรื่องนั้นมันถูกแก้ไขแล้วไม่ใช่หรอ？แล้วใครมันมานินทาอีก？

“เธอเขียนใบสำรวจตัวเองซะสิ”อาจารย์ก็หมดปัญญา เพราะข้างบนเป็นคนสั่งมา เขาจึงช่วยอะไรไม่ได้

“แค่เขียนสำรวจหรอคะ？”ซางหยูรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่การเขียนสำรวจแน่ๆ

อาจารย์ถอนหายใจออกมา ไม่ช้าก็เร็วยังไงเธอก็ต้องรู้เรื่องนี้“เขียนเสร็จต้องเอาออกไปอ่านให้นักเรียนและคุณครูของทั้งโรงเรียนฟัง บอร์ดโรงเรียนต้องการแสดงให้เห็นว่าเรื่องของเธอเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี”

“ทำแบบนี้ได้ยังไง？”ซางหยูกำหมัดแน่น“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ให้ฉันเขียนสำรวจตัวเองก็ยังพอว่า แต่นี่ต้องขึ้นบอร์ด แถมต้องไปอ่านให้ครูและนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยฟังอีก นี่มัน……”

“ครูรู้ว่ามันยากที่จะทำใจยอมรับ แต่ถ้าเธอยังอยากเรียนจบล่ะก็ ทำตามแต่โดยดีๆเถอะนะ”อาจารย์ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเพราะมันเป็นคำสั่งจากข้างบน

ซางหยูกำหมัดแน่นไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“กลับไปที่ห้องเรียนเถอะ เพื่อใบปริญญา อดทนไว้นะ”อาจารย์พูดปลอบ