บทที่ 608 อยากจะด่าผมใช่ไหม

จงจิ่งห้าวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วกอดเธอนอนต่อ

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วขึ้น“ฉันล่ะอยากจะถ่ายรูปตอนคุณขี้เซาไปให้พนักงานที่บริษัทดูจริงๆ”

จงจิ่งห้าวกอดเธอแน่นขึ้นอีก พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอุดอู้ของคนที่กำลังตื่นนอนออกมา“ให้ผมถอดเสื้อผ้าออกให้หมดก่อนแล้วคุณค่อยถ่ายดีไหม？”

หลินซินเหยียน“……”

ไร้ยางอายคำๆนี้ได้เป็นตัวแทนของเขาไปแล้ว

“เลิกกวนฉันได้แล้ว ฉันต้องลุกไปแล้วจริงๆ”หลินซินเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เดี๋ยวฉันต้องไปดูซูจ้านที่เมื่อวานเมาทั้งคืน ส่วนฉินยาก็ไม่รู้ว่านอนหลับไหม”

ก่อนหน้านี้เห็นฉินยาดูท่าทางมั่นคง ทว่าพอเห็นแววตาเมื่อวานของหล่อนแล้วก็ดูเหมือนว่าจะยังมีความรู้สึกกับซูจ้านอยู่

เห้อ เธอถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าจะช่วยพวกเขายังไงดี ถึงจะเป็นผลดีต่อพวกเขา

“ถอนหายใจเรื่องอะไร？”จงจิ่งห้าวเงยหน้ามองเธอ พระอาทิตย์พึ่งขึ้นเอง ถอนหายใจแต่เช้าเป็นเรื่องไม่ดีเลย

“ฉันก็แค่คิดว่าฉินยามีอะไรในใจที่ยังไม่ได้บอกฉันไหม เพราะฉันรู้สึกว่าหล่อนยังคงไม่ได้ตัดใจจากซูจ้านทั้งหมด โอ๊ย……คุณทำอะไรเนี่ย？”เธอกำลังพูดอยู่ ทว่าจู่ๆจงจิ่งห้าวกลับกัดเธอ

“ไม่ต้องคิดเรื่องคนอื่นแล้วได้ไหม？”จงจิ่งห้าวไม่ง่วงแล้ว เขายื่นมือออกไปลูบที่หน้าท้องของเธอ“เพื่อลูกสาวของเรา คุณต้องกังวลให้น้อยลง”

หลินซินเหยียนเปิดเสื้อออกเพื่อดูเอวของตัวเอง ยังดีที่ไม่มีรอย จงจิ่งห้าวบีบแก้มของเธอ“ผมพูดจริงนะ”

“ฉันนึกว่าคุณ……ช่างเถอะ ลุกขึ้นได้แล้ว”เธอเลิกผ้าห่มออกแล้วเดินลงจากเตียง จงจิ่งห้าวนั่งนิ่ง“คุณจะพูดอะไรต่อ？อยากจะด่าผมใช่ไหม？”

เธอใส่รองเท้าแตะเดินไปที่หน้าลิ้นชักเพื่อหาชุดที่จะใส่วันนี้ แล้วพูดออกมาโดยไม่หันหลังไปมอง“อื้ม ฉันจะพูดว่าคุณนี่มันนิสัยเด็กน้อยจริงๆ”

จงจิ่งห้าวมองแผ่นหลังของเธอแล้วเอามือจับคางไว้พลางชื่นชมเรือนร่างอันงดงามของภรรยา ถึงเธอจะท้องแล้ว แต่ร่างกายก็ยังคงผอมบางมาก เธอสวมชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวเผยให้เห็นแขนที่ขาวนวลละเอียด ผมยาวสีดำขลับปล่อยสยายไปตามแผ่นหลัง ถึงแม้จะยังไม่ได้หวีแต่มันก็ดูไม่ยุ่งเลย

เขาบอกหลินซินเหยียนว่าอีกไม่กี่วันนี้จงฉีเฟิงจะกลับมาจากเมืองไป๋เฉิง เพราะต้องจัดการงานแต่งงานก็เลยต้องกลับมา และอีกอย่าเขาก็คิดถึงเด็กๆด้วย

หลินซินเหยียนถามว่าเฉิงยู่เวินจะมาด้วยรึเปล่า？

จงจิ่งห้าวบอกว่าคงจะมา

“แบบนี้ก็ดีเลย จากนี้ไปจะได้ให้เขาอยู่ที่นี่ เขาอายุมากแล้วแถมยังไม่มีคนดูแลอีก เพราะงั้นพวกเราจะดูแลเขาเอง”หลินซินเหยียนหยิบเสื้อผ้าที่จะใส่ในวันนี้ออกมาแล้วหันไปมองเขา“จะจัดงานจริงหรอ？”

จงจิ่งห้าวพยักหน้ารับ“ผมเลือกสถานที่ไว้แล้ว คุณไม่ต้องทำอะไรเลย เดี๋ยวผมจัดการทุกอย่างเอง”

หลินซินเหยียนทำได้แค่พยักหน้า“เดี๋ยวถึงเวลาผมจะเรียกอารองมาด้วย”

จงจิ่งห้าวลงจากเตียงแล้วเดินไปกอดเธอไว้“ถ้าคุณบอกว่าจะเชิญใคร พวกเราก็จะเชิญคนนั้น”

หลินซินเหยียนผลักเขาออก“ฉันไปอาบน้ำก่อน”

จงจิ่งห้าวหอมแก้มเธอเบาๆ“ไปเถอะ”

พอเธออาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ที่บ้านมีแขกเพราะงั้นจะใส่ชุดนอนลงไปไม่ได้ หลังแต่งตัวเรียบร้อยเธอถึงออกมา พอเดินผ่านห้องแต่งตัวก็เห็นว่าจงจิ่งห้าวกำลังพับแขนเสื้อของเขาอยู่ เธอเดินเข้าไปเมื่อเห็นสีกางเกงของเขา เธอก็หยิบเนคไทที่มีสีเข้ากันออกมา“ฉันช่วยนะ”

เธอเขย่งเท้าขึ้นพร้อมกับยื่นมือออกไปเพื่อพลิกปกคอเสื้อเขาขึ้นแล้วผูกเนคไทเข้าไป จากนั้นก็พับคอเสื้อลงแล้วดึงผูกปมเนคไทให้เท่ากัน จงจิ่งห้าวก้มหน้ามองสีหน้าที่จริงจังของเธอแล้วพูดขึ้น“ลูกสาวของคุณบ่นว่าผมไม่มีเวลาอยู่กับเธอ”

หลินซินเหยียนเงยหน้ามองแล้วถามออกไป“เมื่อไหร่？”

“เมื่อวาน”เขายื่นมือออกมาลูกท้องของภรรยา“หวังว่าเขาจะออกมาเร็วๆ เดี๋ยวพิธีแต่งงานเสร็จจะได้พาออกไปฮันนีมูนด้วยกัน”

หลินซินเหยียนก้มหน้ามองท้องขนาดใหญ่ของเธอ“ไม่ต้องฮันนีมูนหรอก ถ้าคุณมีเวลาก็ไปเล่นกับเด็กสองคนนั้นเถอะ”