ตอนที่ 623
บทที่ 623 ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายน่าเกลียดมากแน่ๆ
October 21, 2026
เมื่อคิดแบบนี้ซูจ้านเองก็ทำแบบนั้น “กู้เป่ยเขามีอะไรเหรอ？ไม่ใช่ว่ามีพ่อที่มีสิทธิ์เหรอ？ถ้าเขาไม่ใช่คนใหญ่ที่สุด แล้วจะให้เขาเป็นคนที่เท่าไหร่ล่ะ？คนที่เอาแต่กวนประสาททั้งวัน แค่เห็นก็โมโห เลยอยากจะตบเขาเข้าสักที”
เสิ่นเผยซวนที่เศร้าใจในตอนแรก เมื่อเห็นท่าทีเด็กๆ ของซูจ้าน ก็คิดว่ามันตลกดี
จงจิ่งห้าวให้พวกเขากลับไปก่อน ก็ไม่มีที่ไป เสิ่นเผยซวนยุ่งมาตลอด ตอนนี้ไม่ต้องไปทำงาน พบว่าตัวเองไม่มีที่ให้ไปด้วยซ้ำ
ซูจ้านโอบคอของเขา “ไปที่บ้านพักกับฉันสิ？”
เสิ่นเผยซวนพูด “ไม่ไป”
เขาจะไปตามภรรยา แล้วตัวเองจะไปทำไม？
“วันๆ เอาแต่คิดถึงผู้หญิง คุณคิดเรื่องอื่นบ้างไม่ได้หรือไง？พวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ แต่ยังไม่กลัวจะเป็นง่อย” เสิ่นเผยซวนพูดอย่างไร้อารมณ์
ซูจ้านพึมพำ “ฉันก็ไม่ได้หาได้น้อยกว่าคุณเท่าไหร่หรอก ทำไมฉันถึงเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อไปซะล่ะ？ฉันแค่มองเห็นชัดกว่าคุณเท่านั้นเอง”
“คุณมองได้ชัดกว่าฉันงั้นเหรอ？” เสิ่นเผยซวนถาม
“คุณว่าเราทำธุรกิจไปเพื่ออะไรเหรอ？”
เสิ่นเผยซวนตอบ “ก็ต้องเพื่อมีชีวิตอยู่อย่างไรล่ะ”
“แล้วสิ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตคืออะไรเหรอ？” ซูจ้านถามอีก
“น้ำ ไฟ……”
“พรวด……” ซูจ้านเพิ่งจะดื่มน้ำเข้าไป ก็เกือบจะสำลักออกมา พลางมองเสิ่นเผยซวนด้วยแววตารังเกียจ “ฉันอยากจะเปิดสมองคุณออกมาจริงๆ แล้วดูว่าข้างในนั้นมีอะไร น้ำไฟ นั่นเป็นของจำเป็นในการดำรงชีวิต แต่มันไม่ใช่ชีวิต ชีวิตที่ดีก็ต้องเป็น การมีงานที่ดีทำ แล้วก็มีคนรักที่สามารถฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยโดยไม่ทิ้งกัน เรามีสิ่งแรกแล้ว แต่กลับไม่มีสิ่งหลัง ตอนนี้ฉันเลยไล่ตามหาสิ่งหลังอย่างไรล่ะ”
เสิ่นเผยซวนมองเขาเบาๆ “ฉันในตอนนี้ ไม่มีอะไรเลย แค่มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว”
พูดไปเขาก็ลุกออกจากห้องทำงานไป
จงจิ่งห้าวออกไปตั้งนานแล้ว พวกเขาทั้งสองพูดพร่ำอยู่นาน จากนั้นก็ไป
ซูจ้านตามเขาไป “เอาแบบนี้ ฉันไปที่มหาวิทยาลัยกับคุณ ไปหาแฟนของคุณ ได้ไหม？”
เสิ่นเผยซวนได้ยินเขาพูดดังนั้นก็ปวดหัว
“คุณอย่าตามฉันมา ฉันอยากอยู่คนเดียว”
ซูจ้านตามเขา “ไม่ได้ ฉันต้องไปกับคุณ ถ้าคุณคิดสั้นแล้วฉันจะทำอย่างไร？วันนี้คุณให้เวลากับฉันเถอะ ฉันจะสละสักหน่อย แล้วมาอยู่กับคุณ”
“คุณสิถึงจะคิดสั้น！” เสิ่นเผยซวนเดินเบี่ยงไปด้านข้างอย่างรังเกียจ เพื่อตีตัวออกหากจากเขา ซูจ้านก็เข้ามาใกล้ “คุณเป็นอะไรไป？ทำเหมือนอกหักเสียอย่างนั้น อารมณ์เศร้าโศกมาก”
เสิ่นเผยซวนมองเขาเล็กน้อย โดยที่ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะโบกรถแท็กซี่ข้างถนน
“คุณจะไปไหน？” ซูจ้านรู้สึกว่าเขาแปลกๆ “จิ่งห้าวไม่ใช่ว่ามีการรับมือแล้วเหรอ ทำไมคุณยังหดหู่แบบนี้อีก？”
เสิ่นเผยซวนก้มหน้าลง “ซางหยูเธอไปแล้ว”
ซูจ้านมืดมนไปหมด ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำไปแล้วเหรอ จะไปไหนได้นะ？
“ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เสิ่นเผยซวนพูด
ซูจ้านยิ่งทำตัวไม่ถูก “มีเรื่องอะไร ที่สามารถทำให้เธอยอมไม่เอาใบปริญญาได้？”
เสิ่นเผยซวนบอกเรื่องของแม่ของซางหยูให้ซูจ้านฟัง บางทีถ้าพูดออกมา อารมณ์อาจจะดีขึ้นสักหน่อย
ซูจ้านมองเขาอย่างระวัง “งั้นที่คุณอารมณ์ไม่ดี ก็เพราะเธอไปแล้วงั้นเหรอ？”
ตอนนี้รถหยุดลงแล้ว เสิ่นเผยซวนโบกมือ เพียงไม่นานรถก็จอดอยู่ข้างถนน ซูจ้านเองก็เดินตามขึ้นไปนั่ง “ฉันถามคุณอยู่นะ？”
“ฉันไม่รู้” เสิ่นเผยซวนตอบอย่างไม่สบอารมณ์