บทที่ 637 กระจกแตกยากที่จะเหมือนเดิม

ใช่สิ เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว แน่นอนว่าย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว นอกเสียจากเวลาจะหมุนย้อนกลับ หรือไม่ก็เกิดปาฏิหาริย์

“พี่บอกมาสิ ตอนนี้จะทำยังไง?” กู้หุ้ยหยวนมองไปทางพี่ใหญ่

ตระกูลกู้ดูเหมือนจะเป็นตระกูลใหญ่ เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ที่สามารถช่วยได้มีแค่น้อยนิด

พวกเด็กๆไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน ไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน ลูกสาวก็มีอคติต่อบิดามารดา เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทุกคนไม่สามัคคีกันก็ถือเป็นเรื่องปกติ

“พี่สาม…”

“เลิกคิดได้แล้ว วันนั้นพี่สามไม่ได้พูดอย่างชัดเจนแล้วรึไง? ไม่มีทางยอมช่วยแน่นอน จะว่าไปก็ต้องโทษพ่อกับแม่ พวกเขาตอนนั้นถ้าหากห่วงใยและรักทะนุถนอมพวกพี่สาวสักหน่อย พวกเธอก็คงจะไม่เด็ดขาดถึงขนาดนี้ ในสายตาของคนแก่ทั้งสอง ลูกชายถึงจะสำคัญที่สุด เลี้ยงดูจนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ทำให้เกิดเรื่องขึ้น” กู้หุ้ยหยวนเข้าใจที่พวกพี่สาวทำ “พวกเราก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับสิ่งที่แย่ที่สุด ถ้าหากสามารถปกป้องกู้เป่ยได้ ก็เดินหน้าเต็มที่ เพื่อปกป้องลูกชายคนนี้ให้พวกเขา”

พี่ใหญ่ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน “เราไปดูแม่กัน ไปปรึกษาเธอหน่อย”

กู้หุ้ยหยวนพยักหน้า

สิบโมงตรง ตอนที่หลินซินเหยียนปรับอารมณ์เสร็จแล้วเตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอก ฉินยาก็ถามเธอ “เธอจะไปรับอารองหรอ?”

หลินซินเหยียนพยักหน้า “เขาพึ่งมา จะต้องไม่คุ้นกับสภาพแวดล้อมที่นี่แน่ๆ ฉันจะไปรับเขา”

“ฉันไปละกัน เธอบอกสถานที่นัดหมายมา ถึงตอนนั้น พวกเราจะตรงเข้าไปเลย”

หลินซินเหยียนมองเธอ และถามขึ้นอีกครั้ง “เธอคิดดีแล้วจริงๆหรอ?”

ฉินยาพยักหน้า “จริง”

หลินซินเหยียนก็หมดหนทาง ได้แต่ตามใจเธอ “งั้นก็ได้ ร้านอาหารเร่อต่าวที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัท”

ฉินยายิ้มให้เธอ “เธอตอนขมวดคิ้ว ไม่ได้น่ารักเลย เลิกขมวดคิ้วได้แล้ว ฉันคิดดีแล้ว แล้วก็จะรับผิดชอบการกระทำของตัวเองด้วย ดังนั้น ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”

หลินซินเหยียนอ้าแขนกอดเธอ “ขอแค่เธอรู้สึกสบายใจก็ดีแล้ว”

ที่จริงเธอพูดมาก็มีเหตุผล ใช้ชีวิตโดยไม่กดดันตัวเอง หากอยู่กับคนรัก ทำให้เธอรู้สึกกดดันมากขึ้น สู้แยกกันและผ่อนคลายสักหน่อยจะดีกว่า

หลังจากที่ฉินยาออกไป หลินซินเหยียนก็ออกจากวิลล่าตามออกไป ไปหาจงจิ่งห้าวที่บริษัทก่อนล่วงหน้า

แต่จงจิ่งห้าวกลับไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงาน แต่อยู่ที่ห้องรับแขกพูดคุยอยู่กับคนอื่น ถึงแม้จะเคลื่อนไหวใหญ่โต เบื้องบนก็ให้ความสำคัญ แต่ว่าก็ยังคงวางใจไม่ได้ ด้านหนึ่งสังเกตสถานการณ์ อีกด้านหนึ่งเกาะติดความคืบหน้าของเรื่อง

หลินซินเหยียนไม่ได้ให้เลขาไปแจ้งเขา ตัวเองเข้าไปรออยู่ในห้องทำงาน

จงจิ่งห้าวพูดคุยกับคนอื่นจบ ตอนกลับมา ได้ยินเลขาบอกว่าหลินซินเหยียนเข้ามาหา เขารีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในห้องทำงาน ผลักเปิดประตูก็เห็นหลินซินเหยียนนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา กำลังดูเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ

ที่จริงคำศัพท์เฉพาะทางธุรกิจหลายคำเธออ่านไม่ออก ก็แค่เบื่อๆเลยฆ่าเวลา

ได้ยินเสียงเปิดประตู เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเป็นเขาก็ถามขึ้น “เสร็จธุระแล้วหรอคะ?”

จงจิ่งห้าวปิดประตูเดินเข้ามา “อืม มาถึงแล้ว ทำไมไม่ให้เลขาไปแจ้งผม?”