บทที่ 643 ความคิดภายในใจของตระกูลซ่ง

ซูจ้านไม่รู้ว่าเขาก็ไม่มีที่ไป เขาที่เป็นแบบนี้ไม่รู้ว่าจะสามารถไปที่ไหนได้

“ไปที่วิลล่าเถอะ” หลินซินเหยียนพูด

เขาทำให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ หากฉินยาเห็นอาจจะใจอ่อน เต็มใจที่จะสารภาพความในใจกับเขา

ถ้าเขาสามารถยอมรับการไม่มีลูกได้ ทั้งสองคนก็ไม่ต้องเจ็บปวด

ซูจ้านเงียบไป

เขาไม่รู้เจตนาของหลินซินเหยียน เขาเป็นแบบนี้จะไปทำให้ฉินยาสงสารเขาหรือเปล่า

เขาไม่อยากให้ฉินยาเห็นเขาสะบักสะบอมแบบนี้

“ผมไม่ไป วิลล่าคนเยอะเกินไป ผมจะไปหาเผยซวน อยู่บ้านเขาสักสองสามวันให้อาการดีขึ้นแล้วผมค่อยกลับบ้าน อีกอย่าง อย่าบอกเรื่องของผมกับฉินยานะ ผมไม่อยากให้เธอคิดว่าผมเลิกกับเธอแล้วจะอยู่ไม่ได้ ผม...หลังจากวันนี้ไป ยังคงเป็นซูจ้าน”

พูดจบก็เดินจากไป

หลินซินเหยียนอยากจะรั้งเขาไว้ เขาที่เป็นแบบนี้น่าเป็นห่วงมากจริงๆ

จงจิ่งห้าวจับมือของเธอแล้วส่ายหน้าให้ “ปล่อยเขาไป ผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปได้ก็จะดีขึ้น”

มันต้องมีช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านเสมอ

หลินซินเหยียนฟังเขา จึงไม่ทำการเกลี้ยกล่อมหรือรั้งเขาไว้อีกต่อไป

มองดูเขาเดินไปพร้อมกับบาดแผลเพียงลำพัง ดูเหมือนเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ทั้งอ้างว้างและหมดสิ้นหนทาง

พาให้คนเป็นห่วงเหลือเกิน

ตระกูลโจว

ผู้บัญชาการซ่งโทรหาเสิ่นเผยซวน เพื่อสืบสวนเรื่องของเขา กู้เป่ยกับท่านปู่กู้ตอนนี้ลำพังตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ไหนเลยยังว่างมาจัดการเรื่องของเสิ่นเผยซวน ผู้บัญชาการซ่งใช้ประโยชน์ในช่วงคาบเกี่ยวนี้มาทำการเล่นเส้นสายที่มี แก้ปัญหาการโดนล้อมกรอบของเสิ่นเผยซวน

เดิมทีมันเป็นแค่เรื่องเท็จที่สร้างขึ้น ถ้าท่านปู่กู้ไม่ได้ถูกจับ เรื่องครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่แน่ว่าบางทีอาจปลอมแปลงหลักฐานการรับสินบนเพื่อใส่ร้ายเสิ่นเผยซวนเลยก็ได้

โชคดีที่ตระกูลกู้ล่มสลายเร็ว ยังไม่ทันได้เล่นงานเสิ่นเผยซวน จึงมีที่ว่างอีกมากสำหรับการกลับมา

ดังนั้นไม่นานปัญหาก็ได้รับการแก้ไข

เพื่อการฉลองผู้บัญชาการซ่งจึงเรียกเสิ่นเผยซวนไปดื่มที่บ้าน

หลังจากดื่มไประยะหนึ่งผู้บัญชาการซ่งก็ถามว่า “คุณวางแผนว่าพร้อมแต่งงานกับแฟนสาวเมื่อไรล่ะ”

เสิ่นเผยซวนหยุดการยกดื่มครู่หนึ่ง ก่อนจะกรอกลงไปแล้วพูดว่า “เราเลิกกันแล้วครับ”

เขาขี้เกียจอธิบายถึงเหตุการณ์พลิกผัน ความจริงที่ไม่ได้พูดถึงมัน ทั้งหมดเป็นเพราะในเหตุการณ์ครั้งนั้นมีข่าวลือ

ครั้งก่อนที่มาตระกูลซ่งก็เป็นการสร้างภาพ

ผู้บัญชาการซ่งขมวดคิ้ว “สาวน้อยคนนั้นไม่ดีพอเหรอ หรือว่าคุณรังแกเธอ”

ซ่งหย่าซินนำกับแกล้มมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ได้ยินคำพูดของผู้เป็นพ่อ จึงพูดว่า “เผยซวนเป็นคนประเภทนั้นเหรอคะ การเลิกกันอธิบายได้แค่ว่าไม่มีโชคชะตาร่วมกัน”

ผู้บัญชาการซ่งเหลือบมองลูกสาว “เราคุยกันอยู่แกอย่ามาแทรก”