บทที่ 648 มโนธรรมของฉันถูกสุนัขกินไปแล้ว

ฉินยาก็วิ่งเข้ามาสมทบด้วย “ฉันดูหน่อยค่ะ”

ป้าหยูชี้ไปข้างนอก “คุณดูสิคะ”

ฉินยามองออกไปข้างนอกตามมือของป้าหยู

เวลานี้รถกำลังจะถึงประตูวิลล่าแล้ว

สายตาของเธอมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด เพราะวัตถุบดบังวิสัยทัศน์ เธอไม่รู้ว่ามีรถกี่คัน แต่ดูจากความอลังการเสียงดังกระหึ่มแล้วน่าจะมากโข

ไม่นานเธอก็เห็นประตูถูกคนเปิดออก สิ่งแรกที่ผมเห็นคือขาเรียวคู่หนึ่ง จากนั้นชายคนหนึ่งก็โน้มตัวก้าวขาลงมา

ชุดสูทสีดำพอดีตัวสไตล์เรียบๆ ร่างสูงใหญ่หลังตั้งตรง โดดเด่นเป็นสง่าไม่ธรรมดา

จงจิ่งห้าวก้าวเท้าหนักเดินตรงมายังวิลล่า แม้ว่าจะไม่มีเพื่อนเจ้าบ่าว แต่ก็มีเพื่อนมางานแต่ง

พวกเขาใส่สูทสีดำ เดินเรียงแถวตามหลังเจ้าบ่าวมาอย่างเป็นระเบียบ

ไม่ช้าประตูก็เปิดออก ฉินยารีบวิ่งไปล็อคประตูเอาไว้ และพูดกับทุกคนว่า “ถึงเราจะไม่มีเพื่อนเจ้าสาว แต่จะให้เจ้าบ่าวรับคนไปง่ายๆ ไม่ได้”

“ใช่แล้วๆ” ป้าหยูก็เห็นด้วย “ฉันดูในอินเตอร์เน็ตมามันมีไอเดียเล่นแง่ให้ยากขึ้นเยอะแยะเลย ทำไมเราไม่ทำบ้างล่ะคะ”

“ป้าหยูน่ารักมากค่ะ งั้นก็ทำตามที่คุณบอก ฉันจะอยู่ที่นี่ถ่วงเวลาพวกเขา คุณพาฉุนฉุนกับคุณน้าหวางไปเตรียมพร้อมเลย” ฉินยาพูด

ป้าหยูพูดอย่างร่าเริงว่า “ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เวลานี้พวกเขามาถึงประตูบ้านแล้ว มีคนกำลังเคาะประตูอยู่

ฉินยาพูดตรงช่องเล็กๆ ข้างประตูว่า “ถ้าอยากเข้ามา ก็ให้ซองแดงมาก่อน”

มีคนข้างนอกพูดว่า “ไม่มีเพื่อนเจ้าสาวไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมีการเล่นแง่ให้เราลำบากอีกล่ะ”

กวนจิ้งพูดว่า “ไม่มีเพื่อนเจ้าสาว แต่ก็ไม่มีใครบอกว่าจะให้เรารับคนไปง่ายๆ ประตูนี่เราก็เปิดไม่ได้ ควรรีบเตรียมซองแดงเถอะ”

ประตูวิลล่าเป็นประตูทองแดงขนาดใหญ่สำหรับป้องกันอัคคีภัยและป้องกันการโจรกรรม การสะเดาะออกมันเป็นไปไม่ได้เลย เพราะมันไม่ใช่ประตูไม้แบบโบราณ

เพราะบอกว่าไม่มีเพื่อนเจ้าสาว ทุกคนจึงคิดว่าพอมาถึงก็รับคนไปได้เลย ดังนั้นจึงไม่ได้เตรียมซองแดงไว้

“โชคดีที่ฉันถูกนักวางแผนงานแต่งยัดซองแดงมาด้วย” เสิ่นเผยซวนเดินเข้ามา ล้วงซองแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง

กวนจิ้งรู้สึกประทับใจ “หรือว่าบริษัทวางแผนงานแต่งมีประสบการณ์ รู้ว่าอาจมีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน”

เสิ่นเผยซวนพยักหน้า คนที่ให้ซองแดงกับเขาบอกว่า ไม่ว่าต้องใช้หรือไม่ ก็เตรียมไว้ดีกว่า เผื่อเอาไว้

ตอนนั้นจงฉีเฟิงก็อยู่ข้างเขา จึงให้คนเอาเงินไปไว้ในรถ ในกรณีที่เกิดเหตุฉุกเฉิน

เหล่านี้ ตอนนี้ทั้งหมดจึงมีประโยชน์ได้ใช้

ฉินยาตะโกนใส่พวกเขาว่า “ซองแดงน้อยเกินไป ทำให้ฉันประทับใจไม่ได้เลย ฉันไม่ประทับใจ ฉันไม่มีแรงเปิดประตู พวกคุณลองดูใหม่”

เสิ่นเผยซวนเคาะประตู “ฉินยา เรารู้จักกันมานาน คุณเปิดประตูเถอะ”

“ตีสนิทให้มันน้อยๆ หน่อย เอาซองแดงมา” ฉินยาไม่รับแนวคิดนี้

เสิ่นเผยซวนพูดยิ้มๆ ว่า “ไม่มีมโนธรรมเลยนะ”

“คุณก็คิดซะว่ามโนธรรมของฉันถูกสุนัขกินไปแล้วก็แล้วกัน ตอนนี้เป็นคนไม่มีหัวใจ ยังไงฉันก็จะไม่ให้พวกคุณเข้ามาได้ง่ายๆ” ฉินยาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ใครพูดก็ไม่มีประโยชน์

“ก็ได้ๆ” กวนจิ้งส่งซองแดงที่ใส่เงินแล้วให้จงจิ่งห้าว