บทที่ 656 ตัดสินใจช่วยซูจ้าน

หลินซินเหยียนตกใจอยู่นานแต่ก็ยังไม่มีสติกลับมา

เหวินเสี่ยวจี้แนะนำกับหลินซินเหยียน “คนคนนี้เป็นแฟนของฉัน”

เฉินชือหานรู้สึกผิดเล็กน้อย ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้มีเรื่องจนมองไม่ติดขนาดนี้ ตอนนี้ได้เจอหน้ากันแล้ว ยังจะมาเจอในฐานะของแฟนเหวินเสี่ยวจี้อีก

“ยินดีด้วยนะ สุขสันต์ที่ได้แต่งงาน！” เธอฝืนยิ้มขึ้นมา แต่เมื่อได้เจอกันในความสัมพันธ์แบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะทำตัวไม่ถูก

สถานการณ์ของเธอกับเหวินเสี่ยวจี้นั้นพอๆ กัน เป็นคนที่ออกมาสู้ชีวิตเพราะที่บ้านอับจนลงด้วยกันทั้งนั้น เธอไม่สนใจการจัดการของพ่ออย่างเฉินชิง แต่ดันตัดสินใจไปเป็นทหารกับเหวินเสี่ยวจี้

ตอนแรกทั้งสองคนโตมาด้วยกัน เลยสนิทกันทั้งคู่ แต่เพราะสนิทกันมากเกินไป ดังนั้นเลยไม่มีทางรักกันได้

เมื่อได้อยู่ในกรมทหาร ทำให้พวกเขาสังเกตเห็น ว่าอันที่จริงก็มีความรู้สึกดีๆ กับอีกฝ่าย

เหวินเสี่ยวจี้พูดหยอก “เพื่อไม่ใช่เธอออกมาเพ่นพ่าน ดังนั้นฉันเลยเก็บเธอไปแล้ว”

เฉินชือหานใช้ศอกกระแทกเขา นี่ไม่ใช่การเปิดโปงเธอหรอกเหรอไง

เรื่องมันผ่านไปแล้ว หลินซินเหยียนเองก็ไม่ใช่คนใจแคบ ที่จะไม่ยอมปล่อยเรื่องในอดีต เธอยิ้ม “พวกคุณมาได้ ฉันก็ดีใจ”

เฉินชือหานขบริมฝีปาก “ขอบคุณนะ”

สำหรับเรื่องก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าผิด และรู้สึกผิดกับหลินซินเหยียนกับจงจิ่งห้าวด้าน เธอยังรับตัวเองได้ โดยไม่ได้ไล่ตัวเองออกไปเธอเป็นหญิงที่ใจโอบอ้อมอารีจริงๆ เลย

เมื่อคิดถึงเรื่องที่ตัวเองเคยทำก็รู้สึกผิดไม่น้อย

จวงจื่อจิ่นลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะลากเก้าอี้มาให้หลินซินเหยียนนั่งลง “กินอะไรที่โต๊ะนี้สักหน่อยเถอะ”

รู้ว่าวันนี้เธอคงจะไม่มีเวลากินอะไร

พูดไปเธอก็มองจงจิ่งห้าว “คุณเองก็นั่งกินอะไรกับเหยียนเหยียนหน่อยสิ”

จงจิ่งห้าวโอบเอวหลินซินเหยียนนั่งลง บนโต๊ะไม่มีคนนอก เมื่อได้คลายปมในใจ ก็เข้ากันได้ดี เหวินเสี่ยวจี้กับเฉินชือหานนั่งลงข้างๆ เหวินชิง

เหวินชิงอยากคุยกับหลินซินเหยียน แต่ว่าไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร ทำเหมือนอยากจะพูดแต่ก็หยุดไปหลายครั้ง ช่าวหยุนเลยพูดขึ้น “จิ่งห้าว เรามาดื่มกันเถอะ”

จงจิ่งห้าวรินเหล้า ก่อนจะชนแก้ว เสร็จแล้วช่าวหยุนก็ถาม “ดื่มมาเยอะหรือยัง？”

เห็นเดินทักทายคนอื่นมาแล้ว เห็นเขาดื่มไปไม่น้อย

ขอแค่ไม่ใช่ไวน์แดงไวน์ขาวก็ดื่มหมด จงจิ่งห้าวเริ่มเมาเล็กน้อยแล้ว “อยากจะดื่มอีกหลายแก้วเหรอ？”

จงจิ่งห้าวรินเหล้าต่อให้เขา

ช่าวหยุนยิ้ม “ใช่สิ นี่มันเหล้าฉลองของคุณกับเหยียนเหยียน แก้วเดียวจะไปพอได้อย่างไร”

เมื่อดื่มแก้วที่สองลงไป เหวินชิงก็เปิดปากพูดตอนนั้น “คือว่า……เหยียนเหยียน”

เขาพยายามจะหาโอกาสพูดกับหลินซินเหยียนมาตลอด เห็นเธอกำลังจะกินข้าวเสร็จแล้ว ถ้ายังไม่พูดอะไรเดี๋ยวจะไม่ทัน