บทที่ 682 พวกเรามีเตียงเดียว

ซางหยูเงยหน้าขึ้น มองเสิ่นเผยซวนอย่างเข้มงวด ใจเต้นตึกตักและถามเขาด้วยความระวังว่า “เรื่องอะไรเหรอ?”

เสิ่นเผยซวนไม่อยากปิดบังเธอเลยสักเรื่อง “ฉันตกลงคบกับหย่าซินน่ะ……” พูดจบก็รีบอธิบายว่า “แต่ฉันไม่ได้ชอบหล่อนนะ”

ซางหยูก้มหน้าลงคีบผักเข้าปาก พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ดังนั้นนายอยากบอกอะไรฉันเหรอ?”

เสิ่นเผยซวนวางข้าวโพดในมือลง ยื่นมือไปจับมือซางหยูไว้แน่น มองดูเธอแล้วพูดว่า “ฉันไม่อยากปิดบังเธอน่ะ สองวันนี้ฉันจะไปจัดการให้เรียบร้อย พอฉันจัดการเสร็จแล้วจะมารับเธอกลับไป ฉันหวังว่าเธอจะตั้งใจเรียนต่อไป รอเธอมีความเชี่ยวชาญแล้ว เธอก็จะช่วยคนได้เยอะขึ้น การจะสอบมหาวิทยาลัยดีๆได้ไม่ง่ายเลยนะ มีหลายคนที่อยากสอบก็ยังสอบไม่ได้เลย เธอควรจะรักษามันไว้นะ”

ครั้งนี้เขาไป เขาไม่อยากพาซางหยูไปแล้ว กลัวจัดการไม่ได้แล้วซ่งหย่าซินจะพาลใส่เธอ ดังนั้น เขาอยากจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยรับเธอกลับไป

ช่วงนี้เธออยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่า และดีสำหรับเธอด้วย

ซางหยูวางตะเกียบในมือลง เดินอ้อมโต๊ะไป นั่งตรงตักเขา โอบคอเขาไว้และพูดว่า “ฉันจะทำตามที่นายว่านะ”

เสิ่นเผยซวนพูดความจริงแบบนี้แล้ว ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจมาก และอยากรักษาเขาเอาไว้ให้ดียิ่งขึ้น

เธอกอดเขาไว้แน่น “ต่อไปนายเป็นคนที่ฉันสนิทมากที่สุดแล้วนะ”

เสิ่นเผยซวนยกมือขึ้น มือชะงักอยู่กลางอากาศสักพักจากนั้นก็ค่อยๆวางลงบนหลังเธอ และลูบเบาๆ

ซางหยูเอาคางเกยไปที่ไหล่ของเขา กระซิบข้างหูเขาเบาๆว่า “ฉันชอบนายมากเลย ทำยังไงดี?”

เวลาเธอพูดนั้นมีไออุ่นๆพ่นออกไปที่ข้างหูเขา เสิ่นเผยซวนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ ส่วนนี้ไม่เพียงแต่ผู้หญิงที่หวั่นไหว ผู้ชายก็หวั่นไหวได้เหมือนกัน

เขาขยับตัวไม่ได้เลย

ซางหยูรู้สึกว่าเขาแปลกๆ จึงถามเสียงเบาว่า “ฉันแตะโดนแผลนายหรือเปล่า?”

เสิ่นเผยซวนพูดเสียงแหบว่า “ไม่หรอก”

ซางหยูเข้าใจทันทีเลยว่า “งั้นนายต้องหิวแล้วแน่เลย”