บทที่ 698 โฉมหน้าที่แท้จริงของซ่งหย่าซิน

คงไม่ใช่จะคลอดนะ

ความง่วงงุนของจงจิ่งห้าวสลายหายไปในพริบตา เขาเปิดไฟที่หัวเตียง มองเธออย่างวิตกกังวล “เจ็บท้องเหรอ”

หลินซินหยียนขมวดคิ้ว ท่าทางทรมาน จงจิ่งห้าวลงจากเตียงไม่ทันได้ใส่รองเท้า ก็วิ่งปรี่มาข้างๆเธอ “ผมส่งคุณไปโรงพยาบาล”

พูดพลางโน้มตัวลงมาจะอุ้มเธอ หลินซินเหยียนจับมือเขาไว้ ส่ายหน้า “ไม่ใช่ ไม่ได้เจ็บท้อง”

เธอขยับไม่ได้ ตัวแข็งทื่อ เกิดจากตะคริวที่ขาอย่างกะทันหัน

“ขาฉันเป็นตะคริวแล้ว” เธอพูดออกมาอย่างทรมาน

จงจิ่งห้าวดึงผ้าห่มออก อาศัยแสงสว่างจากหลอดไฟไปดูขาทั้งสองข้างของเธอ ชุดนอนของเธอม้วนเข้าไป ด้านนอกเผยให้เห็นเรียวขาขาวทั้งสองข้าง สว่างไสวตรงหน้าเขา “ขาข้างไหนเป็นตะคริว”

“ข้างขวา” คิ้วของเธอขมวดแน่น เส้นเอ็นของเธอก็เจ็บปวดราวกับถูกผูกเป็นปม เธอจับผ้าห่ม “อื้อ——เจ็บจังเลย”

สีหน้าจงจิ่งห้าวตึงเขม็ง นวดขาข้างที่เป็นตะคริวให้เธอ ไม่ได้มีเทคนิควิธีการอะไร ก็แค่ต้องการบรรเทาความเจ็บปวดให้เธอ

ผ่านไปสักพักจึงผ่อนคลายปมที่เจ็บปวดนั้นได้ หลินซินเหยียนเงยหน้าพูด “คุณนอนเถอะ ดีขึ้นมากแล้ว”

จงจิ่งห้าวนั่งลงข้างเตียง เอาขาของเธอมาวางบนขาทั้งสองข้างของเขา นวดให้เธอต่อไป

“พรุ่งนี้ไปตรวจดูที่โรงพยาบาลหน่อยนะ”

หลินซินเหยียนพูดว่า “นี่เป็นเรื่องปกติ ยิ่งท้องแก่ขึ้นก็จะเกิดภาวะแบบนี้”

จงจิ่งห้าวเม้มปากไม่พูด อาการเจ็บปวดแบบนี้ เขาไม่อาจเป็นแทนได้ สิ่งเดียวที่ทำได้ คือพยายามลดความเจ็บปวดของเธอ

หลินซินหยียนขยับขาพูดออดอ้อนเขาว่า “สงสารฉันใช่มั้ย”

จงจิ่งห้าวตีที่ขาเธอหนึ่งครั้ง “ไม่สงสาร”

หลินซินเหยียนดึงขาออกมา แกล้งพูดอย่างโมโหว่า “ไปเลย ไม่ให้คุณนวดแล้ว”

จงจิ่งห้าวจับข้อเท้าของเธอไว้ “อย่าโวยวาย อยู่เฉยๆ ผมนวดให้คุณก็ไม่เจ็บแล้ว”

“คุณไม่สงสารฉันเลย คุณก็ไม่ต้องมานวดให้ฉัน” หลินซินเหยียนงอขา พยายามดิ้นให้หลุด ไม่ให้เขาแตะต้อง

จงจิ่งห้าวหัวเราะเบาๆ “หัวดื้อ”

หลินซินเหยียนเบะปาก “ฉันก็หัวดื้อแบบนี้ ต่อไปจะให้คุณเลี้ยงฉันด้วย”

“เลี้ยง” จงจิ่งห้าวบีบน่องขาเธออย่างเอาอกเอาใจ หลินซินเหยียนอ้อนว่า “เจ็บ”

จงจิ่งห้าวถามว่า “เจ็บตรงไหน”

หลินซินเหยียนชี้ไปที่ขา

จงจิ่งห้าวโน้มตัวมา หลินซินเหยียนคิดว่าเขาจะจูบเธอ ก็รีบถอยกรูดกลับไป ดุเขาเบาๆว่า“จงจิ่งห้าว”

“กลัวผมจะจูบคุณขนาดนี้เลยเหรอ” จงจิ่งห้าวมองเธอโดยอาศัยแสงสว่างจากหลอดไฟ สีหน้าท่าทางจริงจัง “นี่ถ้าเป็นลูกชาย จะส่งเขาไปที่เมืองCเป็นยังไง”

หลินซินเหยียน……？？？

เธอไม่เข้าใจความหมายนี้ของเขาเลย

“งั้นถ้าเป็นผู้หญิงล่ะ” หลินซินเหยียนถาม

“อย่างนั้นก็ต้องเลี้ยงดูไว้ข้างกายผม”

หลินซินเหยียนลุกขึ้นมานั่ง ถามด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย “คุณหมายความว่าอะไร หรือว่าเป็นลูกชาย คุณก็ไม่ต้องการ คุณไม่อยากได้ลูกชายขนาดนี้เลยเหรอ”

“ลูกของผม ผมจะไม่ต้องการได้ยังไง” จงจิ่งห้าวมานั่งข้างๆ เอาเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ผมคิดแบบนี้ ถ้าเป็นลูกชาย จะให้เขาใช้นามสกุลคุณ ถือว่าให้ทายาทสืบสกุลกับพ่อคุณ คุณเองก็ไม่ได้เปลี่ยนนามสกุลอย่างจริงจังเลย ”

คำพูดนี้จงจิ่งห้าวเคยบอกแล้ว หลินซินเหยียนเข้าใจได้ และก็ฟังเข้าใจ

แต่การเปลี่ยนนามสกุลกับเพศมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน

“ถ้าเป็นลูกสาว จะใช้นามสกุลตามฉันไม่ได้เหรอ” ไม่นานหลินซินเหยียนก็นึกออก เขาเคยบอกว่าชอบลูกสาวมากกว่า

เบะปากอย่างอดไม่ได้ “คนอื่นเขามีแต่ให้ความสำคัญลูกชายละเลยลูกสาวกันเหรอ ทำไมคุฯให้ความสำคัญกับลูกสาวละเลยลูกชาย”

ครืดๆ——

ตอนนี้เองโทรศัพท์มือถือของหลินซินเหยียนก็สั่นขึ้นมา

จงจิ่งห้าวหยิบขึ้นมา มองเห็นข้อความที่ส่งมาจากหมายเลขหนึ่งที่ไม่ได้แสดงชื่อ

“ใครคะ ฉินยาหรือเปล่า” หลินซินเหยียนหยิบมา “ก่อนนอนฉันส่งข้อความให้ฉินยา แต่เธอไม่ได้ตอบกลับฉันเลย”