บทที่ 704 แฟนใหม่

พอจงจิ่งห้าวเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่อยู่อยู่หน้าประตูนั้นคือใคร ก็ตะโกนเรียกหลินซินเหยียนไปทีนึง “เผยซวนกลับมาแล้ว”

หลินซินเหยียนกลับไม่ได้นอนกลับ พอจงจิ่งห้าวพูดขึ้นเธอก็ได้ยินทันที ในขณะเดียวกันก็ลืมตาขึ้น แล้วมองไปที่ปากประตู ข้างๆ ของเสิ่นเผยซวนยังมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนสะพายกระเป๋าเป้อยู่ด้วย

นี่ก็คงจะเป็นซางหยูสินะ

จงจิ่งห้าวก็เอารถมาจอดในลานบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วหลินซินเหยียนปลดสายคาดนิรภัยออก

เสิ่นเผยซวนจูงมือของซางหยูเดินเข้ามา “พี่สะใภ้”

หลินซินเหยียนยิ้มให้กับพวกเขา แล้วถามว่า “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เสิ่นเผยซวนตอบ “เพิ่งจะลงรถเลยล่ะ”

พูดจบเขาก็แนะนำจงจิ่งห้าวและหลินซินเหยียนให้กับซางหยู “คุณก็เรียกตามผมก็แล้วกัน

ซางหยูเคยเจอกับจงจิ่งห้าวมาก่อนแล้ว แต่กับหลินซินเหยียนนั้นถือว่าเป็นการเจอกันครั้งแรก เคยได้ยินจากปากเสิ่นเผยซวนมาว่าเธอยังสาวอยู่ พอได้มาเห็นตัวจริงแล้ว ก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้แค่ยังสาว แต่ยังสวยอยู่ด้วย

“สวัสดีค่ะ” ซางหยูยังเรียกคำว่าพี่สะใภ้ไม่ออกในทันที

อีกอย่างเสิ่นเผยซวนก็ยังไม่ได้จัดการเรื่องซ่งหย่าซินให้เรียบร้อย เลยยังทำใจที่จะเรียกไม่ได้

หลินซินเหยียนยิ้ม “รับเข้ามาในบ้านกันเถอะ นั่งรถมาคงจะเหนื่อยกันแล้ว”

เสิ่นเผยซวนก็บอกไปว่าไม่เหนื่อย “ที่มาที่นี่ก็มีเรื่องอยากจะให้พวกพี่ช่วยหน่อย”

หลินซินเหยียนและจงจิ่งห้าวยืนอยู่ข้างๆ กัน พอได้ยินคำพูดของเสิ่นเผยซวนเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองจงจิ่งห้าวไปทีนึง จากนั้นก็บอกกับเสิ่นเผยซวนว่า “ต้องการให้เราช่วยอะไร ก็บอกได้เลยนะ”

ยังไงแล้วครั้งนี้ที่เขาต้องเจอกับเรื่องอันตรายแบบนี้ ก็เป็นเพราะพวกเขาเหมือนกัน

“ผมจะกลับเข้าไปในสถานีสักพัก แล้วก็ต้องจัดการเรื่องตระกูลซ่งด้วย เลยอยากให้ซางหยูมาอาศัยอยู่ที่บ้านของพี่สักสองสามวัน แล้วผมก็ต้องจัดการเรื่องโรงเรียนให้หล่อนด้วย”

เธอทำเรื่องลาออกเอาไว้ ตอนนี้จะกลับไปเรียน จะต้องทำเอกสาร เลยต้องเข้าไปติดต่อกับคนในโรงเรียนหน่อย

หลินซินเหยียนตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ที่เสิ่นเผยซวนอยากจะคนคนนี้อยู่ที่นี่ เพราะเชื่อใจพวกเขา

เธอจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ

“เข้ามาในบ้านก่อนเถอะ” หลินซินเหยียนยิ้มแล้วพูด

เสิ่นเผยซวนพยักหน้าไปหนึ่งที

จงจิ่งห้าวก็ไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ เขาจับไปที่มือของหลินซินเหยียน จริงๆ แล้วเขาไม่อยากจะให้มีคนมาที่บ้านหลังนี้ แล้วก็ยังมีคนมาอยู่ดี อาการของหลินซินเหยียนก็ทำให้เขารู้สึกแย่อยู่แล้ว เลยอยากจะให้มีความสงบหน่อย แต่ก็น้องครั้งที่เสิ่นเผยซวนจะมาขอความช่วยเหลือ อีกอย่างก็เป็นเพราะเขาเกือบจะเสียชีวิตไปแล้ว ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องรับปากอยู่ดี

แต่แค่ในใจนั้นเป็นห่วงหลินซินเหยียน ในใจของเธอมีเรื่องราวที่เก็บเอาไว้อยู่ ยังจะฝืนยิ้มไปช่วยเหลือคนอื่นอีก

เขาไม่สบายใจเลยจริงๆ

พอเปิดประตูบ้านแล้ว ในห้องรับแขกก็มีของเล่นวางอยู่เต็มไปหมด คนแก่สองคนอยู่กับเด็กสองคน เป็นฉากที่ดูแล้วอบอุ่นจริงๆ

“เสี่ยวลุ่ย” หลินซินเหยียนเรียกลูกสาว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่ก็ไม่ได้ชอบพูดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พอได้ยินคนเรียกตัวเอง จงเหยียนซีก็มองมา พอเห็นเสิ่นเผยซวน เธอก็วางหม้อข้าวหม้อแกงในมือลง แล้วก็วิ่งมา ยืนอยู่ไม่ห่างจากเสิ่นเผยซวนสักเท่าไหร่

พอเห็นเสิ่นเผยซวนแล้วจงเหยียนซีก็นึกถึงฉากที่อันตรายอีกครั้ง แล้วก็ร้องไห้เสียงดังขึ้น

แล้วทุกคนก็นิ่งอึ้งไปทันที หลินซินเหยียนเดินเข้าไปกอดเธอเอาไว้ “ไม่กลัวนะ มามี๊อยู่นี่แล้ว”

เธอตบไปที่หลังของลูกสาวเบาๆ แล้วในใจก็รู้สึกหดหู่ขึ้นทันที

จงเหยียนซีร้องไห้ไม่หยุด ไม่ว่าใครปลอบก็ช่วยอะไรไม่ได้

หลินซินเหยียนเช็ดน้ำตาให้เธอไม่หยุด เห็นเธอร้องไห้หนักแบบนี้แล้ว ก็อดที่จะน้ำตาคลอไม่ได้ ในใจรู้สึกสงสารลูกสาว แล้วเธอก็จูบไปที่หน้าผากและแก้มของลูกสาวไม่หยุด พยายามใช้ความรักของตัวเอง ไปปลอบประโลมจิตใจที่หวาดกลัวของเธอ

จงจิ่งห้าวรู้ว่าหลินซินเหยียนเสียใจ เลยอุ้มลูกสาวออกมาจากอ้อมอกของเธอ

เขาเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของลูกสาว แต่จู่ๆ จงเหยียนซีกลับเรียกเสิ่นเผยซวนว่า “คุณอาเสิ่น”

พวกเขาเคยผ่านช่วงเวลาที่อันตรายด้วยกันมาก่อน พอเจอเขาครั้งนี้ เลยนึกถึงฉากที่น่าหวาดกลัวขึ้น และทำให้เธอไม่อยากจะเผชิญกับอะไรมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ก็กลับโผล่ขึ้นมาจากท้องทะเลใหม่อีกครั้งแล้ว

เสิ่นเผยซวนเดินมา แล้วเอื้อมมือไปลูบผมของเธอแล้วพูดปลอบว่า “เรื่องอันตรายผ่านไปหมดแล้วนะ ตอนนี้เราไม่เป็นอะไรแล้วเสี่ยวลุ่ยไม่ต้องกลัวแล้วนะ

จงเหยียนซีกะพริบตา แล้วน้ำตาก็ไหลร่วงลงมา และถามอยากลังเลว่า “จริงหรอคะ”

“จริงสิ” เสิ่นเผยซวนตอบกลับอย่างมั่นใจ แล้วก็พูดว่า “ถ้าเสี่ยวลุ่ยร้องไห้เดี๋ยวจะไม่สวยเอานะ”

จงเหยียนซียกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตา แต่ไหล่เล็กๆ ก็ยังคงสั่นอยู่ แล้วก็ชี้ไปที่ซางหยูแลเวถามอย่างสะอึกสะอื้นว่า “เธอคือใครหรอคะ”

เสิ่นเผยซวนมองซางหยูไปหนึ่งที “เธอคือแฟนของอา อากำลังจะแนะนำเลยล่ะ เธอชื่อซางหยูนะ”

สมองของจงเหยียนซีสับสนหน่อยๆ “อาแนะนำแฟนของอาไปแล้วไม่ใช่หรอคะ ทำไมถึงมีแฟนอีกล่ะ แฟนใหม่หรอคะ”