บทที่ 727 พี่ดูที่ด้านหลังรถสิ

ฉินยามองที่เขาและพูดว่า “ฉันไม่มีรถ”

เสิ่นเผยซวนยื่นกุญแจรถออกมา “ขับรถของฉันสิ”

ฉินยาหันไปมองเขา

เสิ่นเผยซวนยิ้ม “ทำไม แค่ฉันให้เธอขับรถ ยังผิดอีกเหรอ?”

“ผิดอยู่แล้ว ฉันขับรถไม่เป็น ถ้าเกิดฉันขับลงน้ำล่ะ ถือว่าเป็นความผิดใครล่ะ?” ฉินยาจงใจพูดถึงเรื่องครั้งก่อนที่ตกลงไปในแม่น้ำ

เสิ่นเผยซวนทำปากจู่ “ทำไมเธอไม่รู้จักน้ำใจล่ะ”

“ทำไม ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?” เฉินยู่เวินยิ้มและพูดแทรก

“อืม พวกเขาทะเลาะกันครับ ผมช่วยพวกเขาก็ยังจะผิดอีก” เมื่อหาโอกาสเจอ เสิ่นเผยซวนก็รีบฟ้องทันที

จวงจื่อจิ่นยิ้ม ก่อนจะพูดโน้มน้าว “เสี่ยวยา แค่ทะเลาะกันนิดเดียวก็พอแล้ว”

เฉินยู่เวิน “หนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปเที่ยวกันบ้าง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็สามารถหาทางออกได้ ดีๆ กันอยู่ก็อย่าไปทะเลาะกันเลย รีบแต่งงานมีลูกเถอะ นี่ก็ไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว ยังจะรอไปถึงเมื่อไหร่?”

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที

สายตาของซูจ้านและเสิ่นเผยซวนมองไปทางฉินยาเกือบจะพร้อมกัน

คนที่พูดเห็นได้ชัดว่าไม่รู้เรื่องที่ฉินยาไม่สามารถมีลูกได้

ในมือของฉินยาถือถ้วยจานไว้ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เธอก็กดดัน จนร่างกายหนาวเย็นไปหมด มือเธออ่อนระทวย จนทำถ้วยในมือหล่นดังเพล้ง! ทุกอย่างตกลงไปที่พื้น

ทุกคนต่างพากันชะงักไป

ซูจ้านได้สติทันที เขารีบไปจับมือของเธอไว้ ก่อนจะพูดเสียงเบา “ไม่เป็นอะไร ก็แค่จานแตกเอง ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ”

ฉินยาได้สติกลับมา “ฉันมือลื่นน่ะ”

“ขวัญเอยขวัญมา ขวัญเอยขวัญมา” ป้าหยูยิ้ม ก่อนที่จะไปเก็บกวาดตรงพื้น

ทุกคนพูดว่าไม่เป็นอะไร

“ญาติผู้ใหญ่ทุกท่าน พวกผมของตัวก่อนนะครับ” ซูจ้านจับมือของฉินยาไว้

“ไปเถอะ ระหว่างทางก็ระวังกันหน่อย” จวงจื่อจิ่นพูด

“ครับ” ซูจ้านจับมือฉินยาไว้ ก่อนจะตะโกนบอกกับเสิ่นเผยซวน “นายขับรถล่ะกัน”

“เมื่อกี้นี้นายไม่ได้ดื่มไม่ใช่เหรอ?” ซูจ้านทำท่าแน่นอนอยู่แล้ว

เสิ่นเผยซวนทำท่าว่าฉันไม่ไปอยู่แล้ว “ฉันไม่ดื่มเหล้า ก็เลยต้องเป็นคนขับรถให้นายเหรอ?”