บทที่ 732 หรือใช้วิธีอุ้มบุญ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินยาก็ไปที่โรงพยาบาล แถมยังซื้อกระเช้าผลไม้ไปด้วย การไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมผู้อาวุโสนั้น ไปมือเปล่ามันก็คงไม่ดีเท่าไหร่

ต้องมีมารยาทอย่างเพียบพร้อม

ท่านย่านอนไม่ค่อยจะหลับตลอดทั้งคืน คือยังคงครุ่นคิดอยู่เช่นนั้น จะพูดได้ยังไงว่าคิดได้แล้วก็ตามนั้นไปเลย

การที่เห็นด้วยก็เป็นเพราะว่าเธอรู้สึกว่าฉินยาบาดเจ็บก็เป็นเพราะว่าพวกเขา จึงจำใจต้องตกปากรับคำ อีกอย่าง ก็รู้สึกว่าไม่สามารถท้องได้ มันก็มีวิธีที่จะรักษาได้

สิ่งที่มองข้ามไปอย่างสิ้นเชิงคือ หลังจากที่เธอศัลยกรรมทำหน้ายกเครื่องมาทั้งหมดแล้วจนมองเบ้าหน้าเดิมไม่ออก เป็นคุณหมอฝีมือที่ล้ำเลิศมากถึงมาได้ถึงขั้นนี้แล้ว ยังรู้สึกว่าเธอไม่สามารถมีลูกได้ก็เป็นเพราะว่าไปเจอกับหมอฝีมือไม่ถึงขั้นต่างหาก

การที่เธอให้ฉินยามาโรงพยาบาล ก็คือกำลังคิดให้เธอมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล

มีลูกไม่ได้ก็รักษาได้?

เพราะว่าตอนนี้พัฒนาทางการแพทย์ไปไกลมากขนาดนั้น เธอคิดว่าอย่างไรก็ต้องมีลูกได้แน่

ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ลองทำเด็กหลอดแก้วดูเธอก็ยังรับได้ ขอแค่ซูจ้านมีลูกก็พอแล้ว

ฉินยาเคาะประตู ซูจ้านเป็นคนเปิด เมื่อเห็นเธอแล้ว จึงรีบรับของที่อยู่ในมือทันที พลางเอ่ยถามเสียงอ่อนเสียงหวาน “กินข้าวกันมาหรือยังเนี่ย?"

ฉินยาตอบ “กินกันมาแล้วค่ะ”

ซูจ้านเดินนำหน้ามาก่อนเธอ “รีบเข้ามาเร็ว”

“เสี่ยวยา มานั่งข้างย่าเร็ว” ท่านย่ากวักมือมาทางเธอ

ฉินยาเดินเข้ามา การที่ท่านย่ายอมรับตนเองแล้ว เธอเองก็แปลกใจมากเช่นเดียวกัน จนในใจยังรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ด้วยเพราะว่าเธอรู้ดีว่าท่านย่านั้นต้องการที่อยากจะมีเหลนมาก

“คุณย่าคะ”

“ว่าไง?” ท่านย่าดึงมือของเธอเอาไว้และเริ่มบ่น “หนูผอมไปเยอะแล้วนะ คงลำบากไม่ใช่น้อยใช่ไหม?”

ฉินยาหลุบตาต่ำ และตอบกลับ “มันผ่านไปแล้วค่ะ”

ท่านย่าลูบมือของเธอเอาไว้ และพูดว่า “อย่ากลัวเลย ต่อไปมีฉันอยู่ทั้งคน”

ก๊อก ก๊อก --

เวลานั้นเองก็มีคนเคาะประตู ซูจ้านออกไปเปิดประตู เพราะปกติเช้าตรู่แบบนี้จะมีคุณหมอเข้ามาตรวจอาการ

หลังจากที่เปิดประตูห้องแล้วก็พบว่าไม่ใช่คนหมอที่คอยตรวจเช็กท่านย่าอยู่เป็นประจำคนนั้น

ซูข้านถามกลับ “ท่านคือ...”

“ผมคือคุณหมอเฉิน….”

“สวัสดีคุณหมอเฉิน เชิญท่านเข้ามา” ท่านย่าพูดและมองมาทางประตู

ซูจ้านหันกลับไปมองทางท่านย่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เขายังไม่ได้เปลี่ยนหมอนี่ คุณหมอที่เป็นคนเข้ามาตรวจอาการของท่านย่าเป็นคนที่น่าเกรงขามมาก แถมมากด้วยความสามารถ

ไม่จำเป็นที่ต้องเปลี่ยนคุณหมอเลยด้วยซ้ำ

“คุณหมอเฉินท่านนี้ เป็นหมอเฉพาะทางของการมีบุตรยากโดยตรง ฉันเป็นคนเชิญเขามาเพื่อจะได้ดูอาการให้กับเสี่ยวยา ใช่ว่าพวกเราไม่มีเงิน ต้องสามารถช่วยรักษาอาการป่วยของเสี่ยวยาได้อย่างแน่นอน” ท่านย่ารู้สึกว่าตนเองนั้นทำเพื่อซูจ้านกับฉินยา

วินาทีนั้นฉินยาราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่หน้า มันซึมไปตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

เธอดึงมือออกมา ลำคอแห้งผากไม่กล้าส่งเสียงใดๆออกมา