บทที่ 742 ปวดท้อง

หลินซินเหยียนนอนแล้ว จวงจื่อจิ่นตอบว่า “ผู้หญิงคนหนึ่งมาเยี่ยมเหยียนเหยียนเอามาให้”

“ชื่ออะไร?” จงจิ่งห้าวถาม

จวงจื่อจิ่นคิดไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ฉันไม่รู้จัก........”

หวู----

หลินซินเหยียนได้ยินเสียงคนคุยกันอย่างสะลึมสะลือ ค่อยๆลืมตาขึ้นมา จงจิ่งห้าวเดินไปข้างเตียง พูดเบาๆ “ตื่นแล้ว?”

หลินซินเหยียนขยี้ตา เดิมทีเธอก็หลับไม่ลึกอยู่แล้ว “ทำไมคุณถึงกลับมาแล้วล่ะ?”

จงจิ่งห้าวไม่ได้ตอบเธอ แต่ถามโดยตรง “คุณเจอกู้หุ้ยหยวนแล้ว?”

ทำไมเขาถึงรู้เร็วขนาดนี้?

หลินซินเหยียนลุกขึ้นนั่ง “คุณกลับมาเพื่อถามเรื่องนี้กับฉันโดยเฉพาะเหรอ? หรือพูดได้ว่า คุณรู้ได้ยังไง?”

จงจิ่งห้าวเอาเรื่องของเธอและกวนจิ้ง เล่าให้เธอฟัง

ถือสักว่าเรื่องเรื่อยเปื่อย ให้เธอแก้เซ็ง อยู่แต่ในห้องทั้งวัน รู้ว่าเธออึดอัดมาก

ฟังคำพูดของจงจิ่งห้าวจบ หลินซินเหยียนเบิกตากว้าง ตะลึงตาค้าง สักพักถึงได้สติกลับมา “กวนจิ้งกับเธอ?”

จงจิ่งห้าวยื่นมือเอาผมที่ย้อยลงมาข้างหูเอาไปไว้หลังหู “ตะลึงมาก?”

หลินซินเหยียนพยักหน้า รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

เธอพูดความคิดเห็นตัวเองออกไป “ถึงแม้ว่าเธออยากจะแก้แค้น ก็ไม่ต้องเสียสละตัวเองนะ”

กู้หุ้ยหยวนใช้ตัวเองไปเป็นเหยื่อล่อ เธอรู้สึกยากที่จะเข้าใจอยู่บ้างจริงๆ ความจริงเธอสามารถหาผู้หญิงคนอื่นไปทำได้

ใช้เงินก็สามารถจัดการเรื่องแบบนี้ได้ จำเป็นที่เธอต้องทำเองเหรอ?

เธอคิดยังไงกัน?

“เธอคงไม่ได้ชอบกวนจิ้งจริงหรอกนะ?” หลินซินเหยียนพูดอย่างคาดเดา

ระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงมักจะมีพลังจิตที่ตรงกัน ผู้ชายคิดไม่ถึงหรอก เธอที่เป็นผู้หญิง คิดได้แล้ว

ถ้าหากเกลียดผู้ชายคนนี้มาก เธอพิชิตใจตัวเองได้อย่างไรถึงไปเผชิญหน้าอย่างเปิดเผยกับเขาแบบนั้น?

ถ้าเช่นนั้นก็มีแค่คำตอบเดียว เธอชอบผู้ชายคนนี้ ถึงได้ยอมมอบตัวเองให้เขา

จงจิ่งห้าวไม่สนว่าเธอจะชอบใคร ชอบใครเกี่ยวอะไรกับเขา

ทำไมเปลี่ยนเรื่องแล้ว?

“คุณเจอกับกู้หุ้ยหยวนจริงเหรอ? ดอกไม้นี่ก็เธอเอามาให้?” จงจิ่งห้าวดึงกลับมาเรื่องเดิม

หลินซินเหยียนพยักหน้า “อืม เจอแล้ว ดอกไม้นี้ก็เธอเอามาให้”

จงจิ่งห้าวไม่พูดสักคำ เอาดอกไม้ให้จวงจื่อจิ่นให้เธอเอาไปทิ้ง

หลินซินเหยียน “........”

“ดอกไม้เป็นอะไร”

จงจิ่งห้าวพูด “ใครจะไปรู้ เธอทำอะไรลงไปหรือเปล่า ถ้าหากซ่อนอะไรในดอกไม้ ทำลายสุขภาพคุณจะทำยังไง?”

หลินซินเหยียนหัวเราะ รู้สึกว่าเขาจะตื่นตระหนกเกินเหตุ

“ดูละครแนวสืบสวนสอบสวนมากไปใช่ไหม?” หลินซินเหยียนอยู่ในห้องผู้ป่วยน่าเบื่อ จะดูทีวีเพื่อฆ่าเวลา ข้างในก็มีสถานการณ์มากมาย ตรรกะความคิดที่คดเคี้ยวเกินคนธรรมดา

อะไรก็ต้องมีเล่ห์เพทุบาย

จงจิ่งห้าวไม่มีเวลาดูทีวีสักนิด ทีวีเป็นสิ่งช่วยฆ่าเวลาสำหรับคนว่าง

ซือ~

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วฉับพลัน จงจิ่งห้าวถามอย่างตื่นเต้น “ปวดท้อง?”