ตอนที่ 746
บทที่ 746 ความอิจฉารุนแรงเกินไป
October 21, 2026
ซางหยูรีบร้อนเกินไป เข้ามาแล้วเห็นเสิ่นเผยซวนอยู่ที่นี่จริง สายตาก็หันไปมองหัวหน้าที่อยู่หน้าโต๊ะ
เห็นได้ชัดเจนว่าเขาก็คือคนสอบสวนเสิ่นเผยซวน
ไม่ทักทายสักคำ ก็เริ่มถามทันที “มีกฎหมายกำหนดว่านักศึกษาไม่สามารถแต่งงานไหม?”
หัวหน้า “.......ไม่มี”
“มีกฎหมายกำหนด อายุห่างกันมาก ไม่สามารถแต่งงานไหม?”
หัวหน้า “.......ไม่มี”
ซางหยูถามอีก “มีกฎหมายกำหนด ข้าราชการไม่สามารถแต่งงานกับนักศึกษาไหม?”
หัวหน้า “เฮ่ม.......ขอแค่อายุถึงแล้ว ทั้งสองความเห็นสอดคล้องกัน นอกจากพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายแล้ว ไม่มีคนสามารถก้าวก่ายได้”
ซางหยูเอาทะเบียนสมรสออกมา ยื่นไปข้างหน้าหัวหน้า “ฉันแต่งงานกับเสิ่นเผยซวน ผิดกฎหมายไหม?”
หัวหน้า “.......”
“ซางหยู” เสิ่นเผยซวนเดินเข้าไป ดึงเธอไว้ “อย่างตื่นเต้น”
“ฉันจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง พวกเขามีสิทธิ์อะไรจับคุณ? คุณทำงานด้วยความรับผิดชอบ มีสิทธิ์อะไรถูกใส่ร้าย?” ซางหยูยังคงจำได้ว่าตอนที่เขาถูกพาไป คนพวกนั้นพูดจาไม่น่าฟัง
“เขาแต่งงานกับฉัน ถือว่าเป็นปัญหาความประพฤติเหรอ? หรือว่าแม้แต่สิทธิ์การแต่งงานเขาก็ไม่มีเหรอ?” ซางหยูพูดอย่างเฉียบขาดทุกคำ
หัวหน้ายิ้ม “ขอโทษจริงๆ เป็นเพราะพวกเราไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน ความจริงพวกเราเชิญรองผู้บัญชาการเสิ่นมา ก็แค่สอบถามสอบถาม อีกอย่างรองผู้บัญชาการเสิ่นอธิบายสถานการณ์แล้ว”
เขาเอาทะเบียนสมรสที่เสิ่นเผยซวนให้ยื่นให้เธอดู “คุณดู พวกเรารู้แล้ว คุณกับเขามีความสัมพันธ์เป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องชีวิตความประพฤติ”
ซางหยูมองทะเบียนสมรสในมือของเขา เงยหน้ามองเสิ่นเผยซวน หน้าแดงขึ้นกะทันหัน ที่แท้เขาอธิบายสถานการณ์แล้ว
ตัวเองยังพูดอยู่นี่ตั้งมากมาย
ทันใดนั้นรู้สึกขายหน้ามาก
เสิ่นเผยซวนเอาทะเบียนสมรสจากมือหัวหน้ามา ยื่นให้ซางหยู “ของผมคุณก็เก็บไว้เถอะ”
ซางหยูก้มหน้า
หัวหน้าหัวเราะ “มีบุคลิกเป็นของตัวเองมาก เพื่อสามีแล้ว ไม่ขายหน้า กลับมีเกียรติน่าชื่นชม”
เสิ่นเผยซวนกอดซางหยูไว้ “ไม่เคยเจอเรื่อง ตกใจแล้ว.......”
“ผมดูแล้วกล้าหาญมากนะ” หัวหน้าพูดอย่างยิ้มแย้ม
“ฉันรีบร้อนเกินไปแล้ว แค่ไม่อยาก ทำให้เขาเดือดร้อนเพราะฉัน” ซางหยูพูด
หัวหน้ายิ้ม “ดีเลย” เขายื่นมือให้เสิ่นเผยซวน “ดื่มเหล้ามงคล อย่าลืมเชิญผมด้วย”
เสิ่นเผยซวนบอกว่าแน่นอน
พูดถามถ่ายไปหลายคำ พวกเขาก็ออกจากศาลอัยการ
ซางหยูและเสิ่นเผยซวนประสานมือกัน เธอพูดว่า “ฉันตกใจจริงๆ”
เสิ่นเผยซวนพูดปลอบใจเธอ “ไม่เป็นไรแล้ว”
เขาคิดไม่ถึงว่าซางหยูจะมาเร็วขนาดนี้
รู้ว่าเธอเป็นห่วงเขาจริง
สายตาที่มองเธอก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น
ซูจ้านมองพวกเขาไปทีหนึ่ง ทำเสียงเย็นชา เดินไปขึ้นรถข้างหน้า “พวกนายยังนั่งรถฉันไหม?”