บทที่ 770 คนอ่อนโยนและจิตใจดี

ฉินยาประคองซูจ้านไว้แล้วก็กดกริ่ง ท่านย่าขาไม่ดี นั่งอยู่บนเก้าอี้เข็นจึงขยับตัวไม่สะดวก เฉินเสว่จึงได้มาเปิดประตู

เมื่อบ้านมีคนแปลกหน้า ซูจ้านจึงได้ถามขึ้น “เธอเป็นใคร”

ฉินยาจึงตอบกลับ “คนใหม่ที่มาดูแลคุณย่า”

ซูจ้านจึงเข้าใจ แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามา

ซูจ้านกลับมาท่านย่าดีใจมาก “รีบเข้าไปนอนในห้องเร็ว”

ซูจ้านไม่ได้ไปในทันที แต่กลับมองท่านย่าแล้วกล่าวว่า “คุณย่าครับผมมีเรื่องจะคุยกับคุณย่า”

ท่านย่าที่อารมร์ค่อนข้างดี จึงกล่าวขึ้น “มีเรื่องอะไร”

ซูจ้านนำใบทะเบียนสมรสให้เธอดู “ผมคืนดีกับฉินยาแล้ว ไปจดทะเบียนสมรสด้วยกันมา ต่อไปพวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน เมื่อก่อนคุณย่าชอบเสี่ยวยามาก ผมคิดว่าต่อไปคุณย่าก็จะทำเหมือนเดิมได้”

ท่านย่ากล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว”

เธอหันหน้าไปมองฉินยา “เธอดูแลซูจ้านอยู่ที่โรงพยาบาลจะต้องเหนื่อยมาก รีบนั่งพักก่อน”

“เสี่ยวเสว่ ไปรินน้ำชา” เฉินเสว่กระฉับกระเฉง ผ่านการอบรมอย่างมืออาชีพมาก่อน อะไรก็ทำเป็น

เฉินเสว่รีบไปรีนน้ำเปล่ามาหนึ่งแก้ว

ฉินยากล่าว “หนูไม่เหนื่อยค่ะ หนูอยากจะพาซูจ้านไปที่ห้องก่อน”

ท่านย่ากล่าว “ก็ดี เธอเองก็พักผ่อนสักพัก”

ฉินยาตอบว่าค่ะ แล้วเธอก็ประคองซูจ้านเข้าห้องนอนไป เฉินเสว่ยกน้ำมา ท่านย่าเหลือบมองแล้วกล่าวว่า “วางไว้บนโต๊ะ อาหารกลางวันเตรียมไว้ให้เยอะๆหน่อยนะ วันนี้เป็นวันดี”

ซูจ้านรอดจากภัยอันตราย ฉินยาก็ยอมคืนดีกับเขา ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ จะต้องทำการฉลองสักหน่อย

เฉินเสว่บอกว่าค่ะ “เมื่อวานได้ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมาพอดีเลยค่ะ หนูจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้”

ในห้องนอน

ซูจ้านเอนพิงอยู่ที่หัวเตียงแล้วกล่าวถามขึ้น “พี่เลี้ยงคนนี้หามาเพื่อดูแลคุณย่าเหรอ”

ฉินยาที่กำลังดึงผ้าม่านตอบอืมโดยไม่ได้หันหน้ามา

ซูจ้านขมวดคิ้ว ฉินยาเดินมาถามเขาว่าทำไมเหรอ ซูจ้านกล่าว “ดูแล้วอายุยังน้อย จะดูแลคนได้เหรอ”

ฉินยากล่าว “คุณย่าชอบ”