บทที่ 780 ยาที่ใช้บำรุงร่างกาย

ฉินยาพูด" ฉันหาผ่านหน่วยงานค่ะ ฉันกับซูจ้านเคยเห็นรูปอยู่ หน้าตาตรงกันดูโอเคเลย และก็มีการศึกษาระดับสูงด้วย..... "

ได้ยินจากคนที่แนะนำว่า เป็นถึงหญิงที่จบปริญญาโท แต่ก็ยังมาทำเรื่องพวกนี้ มันน่าทึ่งการบรรยายเลยล่ะ

อาจจะเป็นเพราะถ้ามีเงินเสียอย่างจะปลุกผีขึ้นมาโม่แป้งก็ยังได้

" เชื่อถือได้ไหม? " หลินซินเหยียนถาม

ฉินยาตอบกลับไปว่า " คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุยกันเรื่องราคาแล้วก็ประมาณหนึ่งล้านห้าแสนบาท ตอนนี้จ่ายไปแล้วหนึ่งแสน รอให้ทุกอย่างเสร็จสิ้นถึงจะจ่ายส่วนที่เหลือ อีกอย่างหล่อนไม่ได้รู้ข้อมูลของฉันกับซูจ้าน ในอนาคตก็คงไม่มีเรื่องให้ต้องวุ่นวายมากมาย "

ตามรูปแบบของสถาบันแล้ว หลังจากที่เด็กคลอดออกมา เพราะเขาก็จะยืนยันและชี้ขาดว่า เด็กคนนี้เป็นลูกของเธอกับซูจ้าน จึงจะจ่ายเงิน และก็ไม่กลัวที่จะถูกสับเปลี่ยนทีหลังหรือใช้ลูกของคนอื่นมาแทน

หลินซินเหยียนพยักหน้า " ดีแล้วแหละขอแค่ให้พวกเธอรอบคอบก็พอ "

" อื้ม "

ก๊อกๆ.....

เวลานี้ประตูห้องถูกเคาะ ฉินยาได้ยิน หลินซินเหยียนก็บอกให้เข้ามา ช่าวหยุนประตูเรายืนอยู่ตรงทางเข้า ไม่ได้เดินเข้ามาแต่อย่างใด

เมื่อเห็นว่าฉินยาอยู่ในห้องก็ยิ้มและพูดว่า " พวกเธอสองคนอยู่ในห้องนั่งซุบซิบอะไรกันนะ? "

หลินซินเหยียนหัวเราะและพูดขึ้นมา " แค่คุยกันเฉยๆ ค่ะ อารองได้ไปดูลูกหรือยังคะ "

ช่าวหยุนพูด " ไปดูมาแล้ว หน้าตาเหมือนเธอเลย "

ท่าทางที่ลูกยังเล็กอยู่ ยังดูไม่ออกว่าเหมือนใครเลยด้วยซ้ำ เธอจึงหัวเราะและพูดว่า " อารองชอบทำให้ฉันดีใจอยู่เรื่อย "

" เหยียนเหยียน ฉันต้องเตรียมตัวกลับ เมืองCแล้วล่ะ "

" ด่วนขนาดนั้นเลยเหรอคะ " หลินซินเหยียนเห็นว่ามาทั้งที ก็อยากให้เขาอยู่อีกสักสองสามวัน

" ฉันก็อยากอยู่เที่ยวอีกสักสองสามวัน แต่ว่าไอ้คนแซ่เฉิงเรียกให้ฉันกลับไปน่ะสิ " ช่าวหยุนยิ้มๆ " วันนี้ฉันมายังไงฉันก็ต้องมา แต่ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง ไปไหนมาไหนก็ได้แค่คนเดียว ถ้างั้นเรามาเป่ายิงฉุบกันดีกว่า ถ้าฉันชนะฉันจะมาหา ฉันเริ่มก่อน รอฉันกลับไปแล้วให้เขามาดูหนูน้อยนี้แทน "

ฉินยาอดที่จะยิ้มไม่ได้ " เราโตๆ กันแล้ว ยังเล่นเป่ายิงฉุบ ไม่เด็กไปหน่อยเหรอคะ? "

ช่าวหยุนมองไปที่เธอ " เธอจะไปรู้อะไรล่ะนี่มันคือเรื่องสนุกสนานของผู้ชายอย่างเราๆ เลยนะ เธอไม่เข้าใจหรอกน่า "

ฉินยาเสริม " เป็นความสนุกสนานของผู้ชายที่ยังไม่โตต่างหาก ผู้ชายที่โตกันแล้วเขาไม่เล่นเกมเป่ายิงฉุบกันแบบนี้หรอก "

" เสี่ยวยา ฉันรู้สึกว่าเธอผอมไปนะ " ช่าวหยุนได้เปลี่ยนบทสนทนา สายตาของเขาไม่ต้องไปที่เธอ แล้วก็หันไปมองหลินซินเหยียน ถึงแม้ว่าหลินซินเหยียนจะผ่านการผ่าตัดใหญ่มา แต่กลับดูฟื้นตัวได้ดี ใบหน้าและสีผิวเป็นสีแดงระเรื่อ แต่เธอกลับดูเหมือนคนไม่สบายยังไงยังงั้น

ฉินยายิ้ม " ฉันก็ผอมมาตั้งนานแล้วนะ..... "

" ไอ้เจ้าซูจ้านนั่น มันดูแลเธอไม่ดีใช่ไหม? " ช่าวหยุนพูดต่อ ในสายตาของฉันเธอกับเหยียนเหยียนก็เหมือนกัน หากถูกใครรังแกแล้วก็ต้องมาบอกฉัน ฉันจะจัดการเอง รู้ไหม? "

" รู้แล้วค่ะ " ฉินยาตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม พอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงๆ

ช่าวหยุนมาแป๊บเดียว หลินซินเหยียนกับจงจิ่งห้าวต่างก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แต่เนื่องจากข้อจำกัดของโรงพยาบาล พวกเขาเลยต้องออกไปกินข้าวข้างนอกกันแทน

หลินซินเหยียนไม่ได้ไปจึงให้จวงจื่อจิ่นดูแลอยู่ที่โรงพยาบาล

ให้พวกเขาไปกันเอง

เมื่อกินข้าวเสร็จบางคนก็ต่างกลับบ้าน จงจิ่งห้าวก็จัดแจงเรื่องโรงแรมให้กับช่าวหยุน