บทที่ 786 เพียงแค่อยากใช้ชีวิตที่ในโลกมีเพียงแค่สองเรา

จงจิ่งห้าวอุ้มเขาขึ้นมาด้วยท่าทางเก้ๆกังๆและแข็งทื่อ

ลูกกลับมาแล้วก็มีโอกาสอุ้มแค่ไม่กี่ครั้ง ดังนั้นการเคลื่อนไหวจึงยังไม่เชี่ยวชาญนัก

เขาตบเบาๆก็แล้ว โยกก็แล้ว แต่ดูเหมือนว่าลูกชายจะไม่ไว้หน้าเขา ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม

“อุแว้ อุแว้......”

จงจิ่งห้าวคิดว่าหิวหรือไม่? จึงวางเขาลงแล้วไปชงนม ตอนนี้เองที่ป้าหยูขึ้นมา เห็นเด็กร้องไห้หนักมากจึงเอ่ยว่า “เป็นอะไรไปหรือคราวนี้?”

จงจิ่งห้าวเอ่ยว่า “อาจจะหิวแล้ว....”

“เพิ่งจะกินแล้วก็หลับไป ไม่น่าจะหิวถึงจะถูก” ป้าหยูอุ้มเด็กทารกที่ร้องอุแว้อุแว้ไม่หยุดขึ้นมา

จงจิ่งห้าวชงนมเสร็จแล้วก็ถือมา เขาไม่กิน

“ป้าบอกแล้วว่าเขาไม่หิว” ป้าหยูวางทารกน้อยลงบนเตียง ถอดชุดวันพีชของเด็กทารกออก เมื่อเปิดผ้าอ้อมดู ก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ......

จงจิ่งห้าวดูอยู่ข้างๆ

และไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถทำอะไรได้

ป้าหยูเอ่ยว่า หลังจากใช้ผ้าเปียกเช็ดให้ทารกน้อยแล้ว ก็ใช้น้ำอุ่นล้างก้นเขา

เปลี่ยนผ้าอ้อมที่สะอาด เด็กน้อยก็ไม่ร้องไห้แล้ว ยากที่จะไม่ได้หลับไป ลืมตาที่เหมือนเมล็ดองุ่นดำมองคนที่มองเขา

ใช้ผ้าอ้อมเปียกก็กลัวว่าจะระบายอากาศได้ไม่ดี เมื่อเปลี่ยนผ้าอ้อมแล้ว ป้าหยูก็นำไปซัก กระทั่งน้ำก็ยกลงไปด้วยกันเลย

จงจิ่งห้าวนั่งอยู่ที่ข้างเตียง เด็กน้อยก็มองตามมา ทารกอายุหนึ่งเดือนนั้นมองไม่เห็นสิ่งของที่อยู่ไกลมาก สามารถมองเห็นได้ในระยะใกล้ อีกทั้งยังสามารถจ้องมองได้ด้วย

จงจิ่งห้าวยกมือโบกไปมาด้านหน้าเขา สายตาเขาก็มองตาม คล้ายกับว่ากำลังเอ่ยว่านี่คืออะไรด้วยความประหลาดใจ

มีเสียงฝีเท้าเดินขึ้นบันไดมา ถัดจากนั้นหลินซินเหยียนก็เปิดประตูเดินเข้ามา

เธอวางกระเป๋า มองลูกชายแวบหนึ่ง พลางเอ่ยว่า “บ้านซูจ้านหาแม่บ้านที่ยังเป็นวัยรุ่นอยู่มาคนหนึ่ง”

ตอนที่เธอไปเยี่ยมฉินยา มีเพียงแค่ซูจ้านที่อยู่ ตอนกลางคืนคนที่มาส่งอาหารก็เป็นแม่บ้านคนนั้นที่ไปส่ง ท่านย่าเห็นแล้วก็ค่อนข้างชอบเธอ เรียกเสี่ยวเสว่เสี่ยวเสว่ไม่หยุด

จงจิ่งห้าวไม่สนใจเรื่องพวกนี้ สายตาล้วนอยู่บนร่างของลูกชาย

หลินซินเหยียนใช้มือตีเขาไปทีหนึ่ง “ฉันพูดกับคุณอยู่นะคะ”

จงจิ่งห้าวเอ่ย “บ้านพวกเขาหาแม่บ้านที่เป็นวัยรุ่นมาแล้วเกี่ยวอะไรกับผมด้วย?”

หลินซินเหยียน “.........”

เธอทิ้งตัวนั่งลงบนตักเขา โอบคอเขาเอาไว้ พลางเอ่ยว่า “วันหลังบ้านพวกเราก็หาวัยรุ่นและสวยด้วยคนหนึ่ง?”

จงจิ่งห้าวยกริมฝีปาก “ชายหรือหญิง?”

หลินซินเหยียนเอ่ยว่า “คุณอยากจะหาผู้ชายหรือว่าผู้หญิงคะ?”

“อย่างนั้นก็หาผู้หญิง?......”

เขายังไม่ทันจะเอ่ยจบก็ถูกคนหยิกเอาที่เอวแล้ว

จงจิ่งห้าวเอ่ยเสียงเบา “คุณคิดจะฆาตกรรมสามีตัวเองหรือ”

หลินซินเหยียนปล่อยมือ ทำสีหน้าจริงจัง พลางเอ่ยว่า “คุยเรื่องจริงจังกับคุณนะคะ ซูจ้านคิดอย่างไร? หรือว่าจะหาคนที่เคยแต่งงานมาก่อน อายุมากนิดหน่อย คนแบบนี้ทำงานเรียบร้อย วัยรุ่นเกินไป......”