บทที่ 788 ทำไมพวกเราจะออกเดทกันไม่ได้

ซูจ้านทำอาหารเสร็จแล้วก็เข้ามา เมื่อเปิดประตูก็เห็นฉินยากำลังหยอกปลาเล่น บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ไม่ได้พบนานแล้วด้วย

นานเท่าไรแล้วนะที่ไม่ได้เห็นเธอยิ้ม?

ดูเหมือนว่าจะนานมากแล้ว

เขาไม่อยากรบกวนความเงียบสงบที่หาได้ยากนี้ จึงพิงร่างที่ข้างประตูมองเธอเงียบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินยาก็เห็นเขาแล้ว เขาจึงก้าวเดินเข้ามา

ฉินยาเอ่ย “หาสถานที่แบบนี้เจอได้อย่างไรกันคะ”

ซูจ้านเอ่ย “ตอนนี้โปรแกรมที่ใช้ในการหาบ้านมีเยอะมาก ขอเพียงแค่ยอมจ่ายเงิน สิ่งที่ชื่นชอบและถูกใจนั้นย่อมมี”

ฉินยาเข้าใจได้ในทันที ที่นี่ไม่ได้ใหญ่เหมือนกับที่บ้าน แต่กลับเงียบสงบกว่าที่บ้านมากนัก ทั้งยังมีอิสระและสบายใจ หากอยู่ในบ้านล่ะก็ล้วนต้องระมัดระวัง เพราะกลัวว่าท่านย่าจะไม่พอใจ

ถ้าหากว่ายังใช้ชีวิตอยู่ในบ้านต่อไป เกรงว่าเธอจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว

เธอลงมาจากเก้าอี้แขวน เพราะนั่งอยู่นานขาขวาจึงมีอาการเหน็บชาเล็กน้อย ทำให้ยืนทรงตัวไม่อยู่จนเกือบจะหกล้ม ซูจ้านมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ว่องไวรับเธอเอาไว้ได้ทัน

ฉินยาเงยหน้า ซูจ้านกำลังมองเธอ ถามเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม”

เธอส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรค่ะ นั่งนานไป ขาเลยชา”

ซูจ้านจับช่วงกลางเอวแล้วอุ้มเธอขึ้นมา ฉินยาดิ้น ซูจ้านจึงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย “อย่าขยับมั่วซั่ว ให้ผมอุ้มคุณสักพัก นานมากแล้วที่ไม่ได้อุ้ม”

เขาเอ่ยขึ้น หลุบตาลง “เบาขึ้นมาก”

ฉินยายกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย “ฉันผอมหรือคะ”

“ผอม”

ซูจ้านวางเธอลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ บนโต๊ะมีอาหารรสจืดวางอยู่สามอย่าง ผัดตั้งโอ๋ เต้าหู้ผัดไข่ที่ด้านในใส่กุ้ง และยังมีน้ำแกงสาหร่ายอีกหนึ่งอย่าง

ฉินยาเห็นอาหารบนโต๊ะแล้วก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่ออยู่บ้าง “นี่คุณทำจริงๆหรือคะ”

ซูจ้านเอ่ย “ไม่ได้โกหกคุณหรอก หลังจากนี้จะทำให้คุณกินทุกวัน ก็โกหกคุณไม่ได้แล้ว”

เขาใช้ช้อนตักเต้าหู้ช้อนหนึ่งใส่ชามฉินยา พลางเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ผมมักจะทำเองบ่อยๆ ภายหลังก็ไม่ได้ทำแล้ว”

เขา เสิ่นเผินซวน กับจงจิ่งห้าว มีแค่ตัวเขาเองที่ทำอาหารเป็น

ฉินยาใช้ช้อนตักเข้าปาก ชิมรสชาติ ไม่สามารถพูดได้ว่าอร่อยมาก เพราะเทียบกับพ่อครัวใหญ่ในร้านอาหารไม่ได้แน่นอน

แต่สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้สิ่งที่สามารถกินได้ก็มีเพียงแค่อาหารรสจืดเหล่านี้ หนึ่งเดือนมานี้ ในปากของเธอล้วนเป็นรสชาติขมเฝื่อน

ซูจ้านเอ่ยว่า “กินข้าวเสร็จแล้ว คุณก็ออกไปข้างนอกกับผมเถอะ”

ฉินยาถาม “ไปไหนหรือคะ”

“สำนักงานของผม” ซูจ้านเอ่ย “ช่วงนี้ไม่อยู่ที่บ้านก็เป็นโรงพยาบาล นานแล้วที่ไม่ได้ออกไปพบผู้คน ถือเสียว่าเป็นการผ่อนคลาย”

ฉินยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าตัวเองจะไม่ออกไป แต่ก็นอนหลับอยู่ที่บ้าน ไม่สู้ออกไปสูดอากาศสดชื่นสักหน่อย ดังนั้นจึงตอบตกลง “ค่ะ”

หลังจากกินอาหารเสร็จ ซูจ้านเก็บชามและตะเกียบ หาเสื้อผ้าให้เธอ

ฉินยาเอ่ยว่า “เสื้อผ้าบนตัวฉันก็ดีอยู่แล้วนะคะ”

เธอก้มหน้ามองตัวเอง รู้สึกว่าไม่มีตรงไหนที่ไม่เรียบร้อย

ซูจ้านหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาจากในตู้ ให้เธอไปเปลี่ยน

บอกว่าให้เธอมีอารมณ์ที่ดี

ฉินยารับเสื้อผ้ามา พลางเอ่ยว่า “เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ชุดหนึ่ง จะอารมณ์ดีได้หรือคะ”

ซูจ้านเอ่ยว่า “อย่างน้อยต้องเปลี่ยนแปลง”