บทที่ 790 พระอาทิตย์ขึ้นที่หนานซานสวยมาก

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง และเอ่ยว่า “ถ้าหากว่าชะตาชีวิตของพวกเราถูกกำหนดให้ไม่มี พวกเราก็ยอมรับมันด้วยความยินดี ไม่ต้องไปฝืนเพื่อให้ได้มา”

ฉินยาไม่ได้ทำให้เสียบรรยากาศโดยการเอ่ยถึงท่านย่า

ทนายเฉินเคาะประตู เป็นทนายความที่รับรองผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่นี้

ถามซูจ้านว่า รับทำคดีความของผู้หญิงคนนั้นแล้วหรือยัง

ซูจ้านเอ่ย “ไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้รับปาก”

ดูสถานการณ์

ทนายเฉินเอ่ย “ฉันได้ยินมาว่าคดีความนี้รับแล้วมีทั้งดีและไม่ดีเช่นกัน นี่เป็นดาบสองคม มีคุณมีโทษ ถ้าหากว่าชนะ สำนักงานกฎหมายของพวกเราจะต้องมีชื่อเสียงมากขึ้นไปอีก แต่ถ้าแพ้ อย่างนั้นก็แย่มาก ถึงอย่างไรฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ใช่ครอบครัวคนธรรมดา”

ซูจ้านถามเขา “นายหมายความว่าอะไร”

ก่อนหน้านี้เขาค่อนข้างให้ความสนใจกับชื่อเสียงและผลประโยชน์ ตอนนี้เขาไม่สนใจชื่อเสียง ถ้าหากว่าผู้ตายถูกบีบให้ตายจริงๆ อย่างนั้นเขาก็จะรับทำ

ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นใครล้วนไม่สามารถดูถูกกฎหมายได้?

“ฉันคิดว่าไม่รับจะดีกว่า อย่างน้อยพวกเราก็สามารถรักษาสิ่งที่พวกเรามีในตอนนี้เอาไว้ได้ ถ้าหากว่าเกิดแพ้ขึ้นมา......”

“ทนายเฉินฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร ฉันจะลองพิจารณาดู” ซูจ้านตัดบทเขา เอ่ยว่า “นายก็รู้จักฉัน แม้ว่าฉันจะไม่ได้รับทำคดีความด้วยตัวเองนานแล้ว แต่ว่าฉันก็มีหลักการของฉัน”

ทนายเฉินเอ่ยเตือนประโยคหนึ่งว่า “นายรับทำแล้วอาจจะต้องล่วงเกินคนอื่นนะ”

ซูจ้านเอ่ย “ฉันรู้”

ทนายเฉินถอนหายใจ “นายไปพิจารณาเอาเองแล้วกัน”

เอ่ยจบแล้วก็หมุนตัวเดินออกไป

รอจนทนายเฉินเดินออกไปแล้ว ฉินยาก็เดินเข้ามาถามเขา “คุณคิดอย่างไรคะ”

ซูจ้านไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่จูงฉินยาเดินออกไป ถามพนักงานต้อนรับว่า “ผู้หญิงคนเมื่อครู่ทิ้งช่องทางการติดต่อเอาไว้ไหม”

“ตอนที่เธอมาได้ลงทะเบียนไว้ค่ะ มีที่อยู่” พนักงานต้อนรับนำบันทึกที่ทำไว้ส่งให้เขาดู หลังจากดูแล้ว เขาก็วางลงบนโต๊ะ จูงฉินยาเดินออกไป

ฉินยาไม่เข้าใจเป็นอย่างมากว่าเขาจะทำอะไร จึงถามว่า “คุณคิดจะทำอะไรคะ”

“ผมอยากรับทำคดีความนี้”

ฉินยาถาม “ทำไมคะ เมื่อครู่ทนายเฉินคนนั้นไม่ได้อยากโน้มน้าวคุณ เพราะกลัวว่าคุณจะรับทำหรือคะ”

“ไม่ทำไม ก็แค่รู้สึกว่าผู้หญิงคนหนึ่งสามารถตายไปพร้อมกันกับลูกได้ จะต้องถูกบีบบังคับจนไม่เหลือหนทางแล้วแน่นอน ผมอยากจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับความจริงของเรื่องนี้ และอยากจะร้องขอความเป็นธรรมเพื่อผู้ตายด้วย”

ซูจ้านเดินไปพลาง พูดไปพลาง

ตอนนี้ฉินยาไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็ให้การสนับสนุนเขา

ทนายความที่จิตใจมีความชอบธรรมคนหนึ่งถึงจะเป็นทนายความที่ดี

พวกเขาขับรถไปยังบ้านของหญิงคนนั้น

บ้านของพวกเขาอยู่ที่นอกวงแหวนรอบที่ห้าของเมืองปักกิ่ง หนึ่งตึกมีสามชั้น ทั้งยังมีสนามขนาดเล็กแห่งหนึ่ง หน้าประตูมีเพิงทำพิธีศพที่ยังไม่ได้ฝังลงดิน หน้าโลงศพมีกล่องเก็บเถ้ากระดูกสองกล่อง ด้านบนปิดด้วยผ้าสีแดง

ตอนนี้ผู้หญิงที่ไปสำนักงานกฎหมายคนนั้นกำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าโลงศพ และยังมีอีกหลายคนที่น่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีและค่อนข้างสนิทกับพวกเขา

ตอนที่พวกเขาจอดรถ เตรียมตัวจะเดินเข้าไป ก็มีรถหลายคันขับเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ขับไปจนถึงหน้าประตูใหญ่ถึงได้หยุดลง พุ่งไปทางเพิงทำพิธีศพ

ในไม่ช้าข้างในก็มีคนลงมาต่อเนื่องสิบกว่าคน

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ หญิงคนนั้นก็ถูกกระตุ้นอารมณ์อย่างรุนแรงในทันที “พวกคุณมาทำอะไร”