บทที่ 794 คุณไม่ต้องการฉัน

ถึงแม้ว่าพระอาทิตย์ขึ้นจะงดงาม แต่การลงจากเขานั้นเหนื่อยจริง ๆ

ยิ่งไม่ได้อาหารเช้าก็ยิ่งเหนื่อย

เมื่อเก็บของไว้หลังกระโปรงรถเสร็จสรรพเรียบร้อย ทั้งคู่ก็ขึ้นรถไป ในยามเช้าตรู่รอบข้างเงียบมาก เวลานี้แทบจะไม่มีใครผ่านมาทางนี้เลย

เมื่อขับรถเข้ามาถึงในเมือง เสิ่นเผยซวนได้ถามเธอขว่าจะแวะทานอะไรก่อนไหม ซางหยูตอบว่าอยากจะกลับบ้านก่อน อยู่ในเต็นท์ไม่ได้ถอดผ้านอนตอนนี้รู้สึกเนื้อตัวไม่ค่อยสบาย อยากจะกลับบ้านไปอาบน้ำ

“ครับ” เสิ่นเผยซวนจึงขับรถต่อ

รถได้มาจอดในลานจอดรถชั้นใต้ดิน เสิ่นเผยซวนถือเต็นท์ ซางหยูถือกาน้ำในมือ

และทั้งคู่ขึ้นตึกไป

เสิ่นเผยซวนจัดเก็บสิ่งของ ซางหยูยืนมองเขาอยู่ที่ห้องรับแขก ดูเหมือนจะคิดอะไรได้บางอย่าง จึงยิ้มอย่างขวยเขินครู่หนึ่ง จากนั้นหันหลังเข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำ

เสิ่นเผยซวนจัดวางของเรียบร้อย ไม่เห็นซางหยู ได้ยินแต่เสียงน้ำไหลดังซ่า จึงรู้ว่าเธอไปอาบน้ำ เขาก็หันหลังเดินออกมาจากห้องครัว

เขาทำอาหารไม่เป็น แต่ว่าซื้อเป็น พักอยู่ที่นี่มานมนานจึงรู้ว่าซื้ออาหารอร่อยได้ที่ไหน

ซางหยูรอาบน้ำอย่างเร็วที่สุด เช็ดตัวเสร็จสรรพปรับสภาพตัวเองเรียบร้อย จากนั้นเดินออกมาที่ห้องรับแขก กลับไม่เห็นคน

เธอหันหลังเข้าไปที่ห้องนอน แต่แล้วห้องนอนก็ว่างเปล่า ผ้าห่มไม่มีการแตะต้องยังคงสภาพเดิมตามที่เธอปูไว้ก่อนจากไป

คนไปไหนแล้วนะ

เธอไปหยิบโทรศัพท์ กำลังจะโทรหาเสิ่นเผยซวน ก็ได้ยินเสียงประตูดังขึ้น และก็มีเสียงคนเดินเข้ามา เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินออกมา เห็นเสิ่นเผยซวนถืออาหารเช้าเข้ามา เขาเดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร จากนั้นกล่าว “มาทานอาหารเช้าเร็ว”

เขาจัดวางอาหารเช้าที่ซื้อมาลงบนโต๊ะ

ซางหยูเดินมา แต่ไม่ได้นั่งลงทานอาหาร กลับเดินมาโอบที่ตัวของเสิ่นเผยซวน

เสิ่นเผยซวนหันหน้ามามองเธอ “มาทานอาหารเช้ากัน”

ซางหยูส่ายหน้ามองเขา แล้วกะพริบตาปริบ จากนั้นกล่าวเบาๆ “ฉันไม่หิว”

พลางพูดพลางปลดสายรัดเสื้อคลุมอาบน้ำออก แล้วแนบตัวไปร่างของเขา……

“ซางหยู……”

“ตัวของฉันสะอาดสะอ้าน ไม่มีอะไรเลย”

เสิ่นเผยซวนยังไม่ทันพูดจบก็ถูกเธอขัดจังหวะขึ้น

เธอลืมตาจ้องมองเสิ่นเผยซวนอย่างจดจ่อ

เสิ่นเผยซวนหันหลังมองเธอ

ซางหยูใบหน้าเขินอาย จนแก้มแดงก่ำ กัดริมฝีปากเบาๆโดยไม่มีการหลบสายตา ดวงตาใสแป๋ว

เสิ่นเผยซวนยื่นมือไปปิดเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอ ซางหยูคล้องคอของเขาไว้แล้วเขย่งปลายเท้าไปจูบที่ริมฝีปากของเขา ทักษะการจูบของเธอไม่ค่อยมีชั้นเชิง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนจิตใจเตลิดเปิดเปิงได้

เสิ่นเผยซวนร่างเกร็งแน่น แต่ไม่ได้สนองกลับในทันที

ซางหยูจึงถามเบาๆ “คุณไม่ต้องการฉัน……”

“เปล่า” เสิ่นเผยซวนปฏิเสธทันใด น้ำเสียงซางหยูแหบแห้งอย่างกับอะไร

“อย่างนั้นคุณ……”