บทที่ 796 เงินของเขาฉันเป็นคนจัดการ

เสิ่นเผยซวนหันมาเห็นซางหยูเข้ามา หว่างคิ้วย่นพับขึ้นที่ไม่มีแม้แต่การผ่อนคลาย แต่กลับขมวดแน่นขึ้นอีก

มองเข้าไปในแววตาของเธอ ที่ยังซ่อนด้วยความเป็นห่วง

“ซางหยู เหมือนกับว่าผมลืม”

ซางหยูมึนงง “คุณลืมอะไร”

เสิ่นเผยซวนหน้าหงิกงอเล็กน้อย สักพักถึงได้กล่าวขึ้น “ถ้าเกิดคุณท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร”

คราวนี้ซางหยูถึงเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องทันที ไม่เห็นถุงยางอนามัย

ครั้งก่อนเสิ่นเผยซวนซื้อมา แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้ใช้ ไม่ใช่สิ วันนี้ตั้งหลายครั้ง ไม่ได้ใช้เลยสักครั้ง

ซางหยูรู้สึกว่าท้องก็ท้องสิ ไม่เห็นจะเป็นไรเลย

“ฉันจะคลอดลูกให้คุณ คุณไม่ชอบเด็กเหรอ” ซางหยูปลอบประโลมเขา

เสิ่นเผยซวนส่ายหน้า ไม่ใช่ว่าไม่ชอบเด็ก แต่เป็นเพราะซางหยูยังเรียนไม่จบ จะคลอดได้อย่างไร

“อย่างแรกเลยพวกเราถูกต้องตามกฎหมาย และฉันก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ฉันแต่งงานแล้ว ตั้งท้องคลอดลูก สามีของฉันก็มีปัญญาเลี้ยง มีอะไรไม่ได้อีก”

ซางหยูเดินเข้ามา หาเสื้อผ้าด้วยตัวเอง เพื่อความสะดวกสบาย เธอจึงเลือกกระโปรงเพียงตัวเดียวของตัวเอง

ไม่ใช่รู้สึกว่าดูสวย แต่เพื่อความสะดวก อีกอย่างเพื่อความสบาย

เสิ่นเผยซวนเดินเข้ามาแล้วกล่าว “ผมจะรอคุณอยู่ด้านนอก”

ซางหยูพยักหน้า

สักพักซางหยูก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งคู่จึงได้เดินออกมาด้วยกัน

เสิ่นเผยซวนโรแมนติกไม่เป็น จึงถามซางหยูว่าอยากทานอะไร เธออยากทานอะไรก็จะพาเธอไปทาน

ไม่ได้คิดว่าวันนี้เป็นวันพิเศษจะต้องพาเธอไปในสถานที่ที่โรแมนติก

ซางหยูก็ไม่ได้เรื่องมาก รู้ว่าเสิ่นเผยซวนเป็นคนแบบนี้

เมื่อทานข้าวเสร็จ พวกเขาก็เดินกลับบ้าน

อากาศยามนี้ก็ไม่ได้ร้อนมากแล้ว และก็เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ

ซางหยูควงแขนของเขาไว้ คอยเหยียบเงาของเขาเหมือนเด็กน้อย ถนนบนเส้นนี้คนค่อนข้างเยอะ มีทั้งที่เดินเล่น มีทั้งที่ซื้อของ และมีร้านค้าขายของอยู่ตามริมถนน

ริมถนนมีดอกไม้ตั้งขาย มัดเป็นช่อกระจุกโดยใช้กระดาษพันไว้ ไม่ใช่เป็นแบบร้านขายดอกไม้ที่พันห่อด้วย กระดาษสี กระดาษสีเรียบ ๆ ก็ยิ่งดูเหมือนเป็นช่อดอกไม้ที่ซื้อมาประดับตกแต่งบ้าน

พ่อค้าดอกไม้ลากด้วยสามล้อ ในนั้นมีวางไว้ด้วยดอกไม้ชนิดต่าง ๆ รถสามล้อที่ไม่ดึงดูดสายตาก็มีการตกแต่งให้สวยงาม

ซางหยูดึงมือของเสิ่นเผยซวนแล้วเดินเข้ามา ชี้ไปที่ช่อดอกยิปโซสีชมพู แล้วกล่าวขึ้น “พ่อค้า อันนี้ขายยังไงคะ”

พ่อค้ายิ้มแล้วตอบ “ยี่สิบห้าหยวนครับ”

ซางหยูต่อราคา “สิบห้าหยวน”

พ่อค้ามองเสิ่นเผยซวนจากบนจรดล่างที่ยืนอยู่ข้างๆซางหยูครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วตอบ “คุณผู้หญิงครับ ผมเห็นคุณสุภาพบุรุษที่ยืนอยู่ข้างๆคุณก็ไม่เหมือนคนที่ไม่มีเงินนะครับ ราคาสิบห้าหยวนนี้ผมขาดทุน อย่าต่อราคาเลยนะครับ”

ซางหยูตอบ “ไม่ขายก็ช่าง ฉันไปดูร้านอื่น”

“โธ่ คุณผู้ชาย แฟนสาวชอบก็ซื้อเถอะ ส่วนต่างแค่สิบหยวนเอง ผมเห็นคุณก็ไม่ได้เป็นคนที่ไม่มีเงิน” พ่อค้ามองไปยังเสิ่นเผยซวน ผู้หญิงซื้อของมักจะขี้เหนียว ผู้ชายดีหน่อยซื้อของไม่ค่อยต่อราคา

“อย่างนั้นผมซื้อก็ได้” เสิ่นเผยซวนซื้อไม่ใช่เพราะคำพูดของพ่อค้า แต่เป็นเพราะซางหยูชอบ เธอไม่เคยเรียกร้องให้เขาซื้ออะไรให้ และก็ไม่เคยเรียกร้องอยากได้ของขวัญ ช่อดอกไม้เพียงช่อเดียว ราคาก็ไม่แพงด้วย

ตอนที่เสิ่นเผยซวนล้วงเงินออกจากกระเป๋านั้น ซางหยูแย่งกระเป๋าเงินจากเขามา แล้วพูดกับพ่อค้าว่า “เงินของเขาฉันเป็นคนจัดการ สิบห้าหยวน คุณยังได้กำไร ถ้าคุณสามารถขายได้ ฉันก็จะซื้อ ขายไม่ได้ก็จะไม่ซื้อ ไม่ใช่ให้คุณขาดทุนสักหน่อย”

พ่อค้าหัวเราะเหอะๆแล้วกล่าว “สาวน้อย อายุหนูก็ดูไม่น่าจะเยอะ ทำไมถึงชอบต่อราคาจัง ก็ได้ๆ ผมจะขายขาดทุนให้คุณ”