บทที่ 798 พนมมือขอพรสามประการ

เขาคิดว่าซางหยูก็คงจะตอบกลับว่าคิดถึงเขาเช่นกัน แต่ว่ากลับเป็นบทกวี เขาจึงอ่านอย่างตั้งใจ

【งานเลี้ยงแห่งวสันติกาล ร่ำหนึ่งจอกสุราเคล้าหนึ่งเสียงเพลง พนมมือขอพรสามประการ หนึ่งให้ภัสดาอายุพันปี สองให้ภรรยานี้แข็งแรง สามให้รักดุจอีแอ่นครองคู่ชั่วนิรันดร์ 】

ต่อให้เขาไม่เคยอ่านบนกวีนี้มาก่อน แค่เพียงเห็นเนื้อหาก็พอจะรู้ว่าหมายความว่าอะไร แต่เพื่อความแน่ใจเขาก็ได้เสิร์ชหาความหมายอีกครั้งในเว็บไป๋ตู้

พลางดูริมฝีปากพลางยกขึ้น ข้างในบังเกิดความสุขใจ

เขาตอบกลับ “ผมได้รับแล้วนะ”

อีกฝั่ง ซางหยูส่งเสร็จก็ห่อซุกตัวเองอยู่ในผ้าห่ม รู้สึกเขินอาย รู้สึกกระดากเหมือนกับว่าตัวเองนั้นลุ่มหลงเกินไป

จากนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ในใจทั้งดีใจ ทั้งกลัวว่าเสิ่นเผยซวนจะรู้สึกว่าตัวเองนั้นดัดจริต ที่ริมฝีปากชอบเอื้อนเอ่ยถึงความรัก

เธอคว้าโทรศัพท์มาด้วยใจกังวล คลิกเปิดข้อความ จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้ากับความเขินอายมลายหายไม่เหลือแม้แต่เงา

ผมได้รับแล้ว？？！

เขาหมายความว่าอย่างไร

เธอรีบตอบกลับอย่างเร็ว “คุณเข้าใจความหมายของฉันหรือเปล่า”

เสิ่นเผยซวนคิดว่าเธอนั้นเข้าใจว่าตัวเองไม่เข้าใจความหมายของบทกวี จึงรู้สึกขำและตอบกลับไปว่า “ผมรู้ คุณคิดถึงผม อยากจะอยู่กับผมไปจนแก่เฒ่า”

ซางหยู “……”

นี่เป็น……ผู้ชายที่ปกติไหม

เขาไม่ควรที่จะกระตือรือร้นตอบกลับเธอด้วยบทกลอนรักที่ลึกซึ้งหรือ ต่อให้เขาไม่รู้จักบทกวีรัก แต่อย่างน้อยตอบกลับว่า ผมก็เช่นกัน ไม่ได้เชียวหรือ

ไม่ใช่แค่ตอบกลับมาหาฉันว่า ได้รับแล้ว เพียงไม่กี่คำก็ถึงกับทำให้เธอไปไม่เป็น

ซางหยูคิดในใจ คุณรู้ว่าฉันคิดถึงคุณ อยากจะอยู่กับคุณตลอดไป อย่างนั้นฉันจะรู้ไหมว่าคุณอยากจะอยู่กับฉันตลอดไปหรือเปล่า

เธอเม้มปากแล้วตอบกลับ 【ฉันจะนอนแล้ว】

【อืม ราตรีสวัสดิ์】เสิ่นเผยซวนตอบกลับ

ซางหยูโกรธจนแทบจะระเบิดแล้ว ผู้ชายคนนี้ช่างน่าโมโหชะมัด！

ตอนทำเรื่องอย่างว่านั้นช่างกระตือรือร้นยิ่งนัก เมื่อสวมกางเกงแล้วก็ทำเป็นจำกันไม่ได้ใช่ไหม

ซางหยูตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ติดต่อไปหาเขาก่อน

ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการคือความกระตือรือร้นและความใส่ใจจากเขา เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง และหวังว่าผู้ชายของตัวเองจะสามารถทำให้ได้เหมือนกับเธอ ถึงแม้ว่าจะไม่เหมือน ก็ต้องทำให้เธอได้รู้สึกได้ถึงความกระตือรือร้นของเขา

แต่เขากลับ……

เธอตัดสินใจจะวางเฉยต่อเสิ่นเผยซวน เขาไม่ติดกลับมาหาตัวเอง เธอก็จะไม่ติดต่อไปหาเขาก่อน

สองสามวันมานี้ฉินยาไม่ได้ถูกท่านย่าเร่งรัดให้มีลูกอีก และอาศัยอยู่ข้างนอกกับซูจ้านอย่างมีความสุข อีกทั้งซูจ้านได้รับหนึ่งคดีมาดูแล คดีนี้คือคดีของหญิงสาวที่ร้องไห้ไม่ยอมพูดยอมจาตอนที่พวกเขาไปทำงานแล้วเจอในวันนั้น