บทที่ 803 เห็นแก่ตัวหน่อย

ฉินยาพยักหน้าเบาๆ พอได้รับอนุญาตจากเธอ ซูจ้านใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันเอาไว้ ยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของเธอ ดวงตาของเธอ จมูกของเธอ ริมฝีปากของเธอ เหมือนกำลังใช้นิ้ววาดภาพหน้าของเธอ อยากจะจดจำรูปลักษณ์ของเธอไว้ในใจ จะได้ไม่มีวันลบเลือน ริมฝีปากของเขาค่อยๆประกบปิดลง ฉินยาปิดตาลงอย่างช้าๆ

ซูจ้านค่อยๆจูบเธอ ไม่ได้รีบร้อยทำอะไร เขารู้ว่าฉินยาในตอนนี้นั้นบอบบาง ต้องการการบำรุง เขาเอนตัวไปข้างๆใบหูของเธอกระซิบเบาๆ “เสี่ยวยา ต่อไปนี้คุณมีความเห็นหรือไม่สบายใจอะไรให้พูดกับผมนะ อยากเก็บไว้ในใจ”

ความจริงแล้วตอนที่เห็นรอยยิ้มแบบนั้นเวลาที่เธอเผชิญหน้ากับคนอื่น เขารู้สึกอิจฉา

ไม่รู้ว่าเริ่มต้นเมื่อไหร่ เธอจึงเห็นว่ารอยยิ้มของตัวเองนั้นน้อยลงไป และยิ่งดูหลอกขึ้นทุกที เธอปิดบังไว้ในใจของตัวเอง ไม่กล้าที่จะเปิดเผยกับเขา

ฉินยาลืมตาขึ้นอย่างประหลาดใจ

ซูจ้านจูบที่ดวงตาของเธอ จูบของเขานั้นอ่อนโยนมาก พอสัมผัสที่เปลือกตาฉินยากลับรู้สึกคันจึงปิดตาอีกครั้ง

เขาจูบเธออย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลอยู่เป็นเวลานาน นานจนฉินยันนั้นเริ่มที่จะชินกับการกระทำแบบนี้แล้ว

ขณะที่ซูจ้านปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอ เธอนั้นไม่ได้มีความคิดที่จะต่อต้าน เผชิญหน้ากับเขาอย่างสงบ

เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว มีทั้งของซูจ้านแล้วฉินยา

……

ตอนที่ฉินยาตื่นขึ้นมานั้นก็นอนอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว เธอจำได้อย่างเลือนรางว่าซูจ้านอุ้มเธอกลับมาที่ห้องนอน ปลายเตียงมีเสื้อเชิ้ตของซูจ้านอยู่ตัวหนึ่ง เธอคว้ามาคลุมตัว เธอสวมเสื้อผ้าของซูจ้านแล้วรู้สึกว่าค่อนข้างใหญ่ เหมือนกับกระโปรงที่สั้นมากๆ ปิดบังส่วนสำคัญเอาไว้ เผยให้เห็นขาทั้งคู่ที่เรียวยาว

เธอเดินออกมา เห็นซูจ้านอยู่ที่ห้องครัว สวมผ้ากันเปื้อนอยู่ที่เอว ฉินยาพิงประตูมองด้านหลังของเขา เขากำลังสวมชุดลำลองใส่อยู่บ้าน เอวบางขายาว มองดูผอมมาก แต่ว่าไม่ได้ถึงขนาดไม่มีแรง เพียงแต่ดูอ่อนแอเท่านั้นเอง เหมือนกับหน้าตาของเขา

เสิ่นเผยซวนทำให้คนรู้สึกเหมือนแข็งแรงบึกบึน แต่เขานั้นเป็นหล่อเหลารูปงาม ผิวของเขานั้นขาวนวล ประสาทสัมผัสทั้งห้าแยกออกได้อย่างชัดเจน เวลาที่ยิ้มแบบไม่เป็นทางการดูอิสระเปิดเผย เวลาที่จริงจังสายตาก็เปล่งประกายสว่างสดใส

เขาดูเด็กเป็นพิเศษ อายุเข้าเลขสามแล้วแต่หน้าเหมือนอายุยี่สิบต้นๆ การแสดงออกเวลาที่ไม่ได้ใส่สูทผูกเนกไทเพื่อต้องการที่จะให้ดูมีความเคร่งขรึม จะเหมือนคำที่ใช้บ่อยในโลกออนไลน์คำหนึ่ง ‘หนุ่มน้อยขี้อ้อน’

ช่วงเวลาที่ย้ายออกมานั้นฉินยารู้สึกเป็นอิสระอย่างมาก รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏให้เห็นเพิ่มขึ้น เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา กอดเอวซูจ้านจากทางด้านหลัง ยื่นหัวออกไปมองในหม้อ “ทำอะไรน่ากินจัง?”

“กุ้งผัดซอสมะเขือเทศ” มีกุ้งขนาดใหญ่เท่านิ้วมือขดอยู่ในกระทะสองตัวแดงไปทั้งตัว ดูท่าทางว่าสุกเรียบร้อยแล้ว ได้กลิ่นของรสชาติสดอร่อยหอมกรุ่น

ฉินยาเม้มปากแน่น พูดกับซูจ้านด้วยความสงบว่า “ช่วงก่อนหน้านี้ทุกวันฉันจะต้องระวังตัวเป็นอย่างมาก ตื่นตระหนกไม่สบายใจ หวาดกลัวอย่างมาก”

ซูจ้านปิดไฟหันตัวกลับมา ตอนแรกอยากจะลูบแก้มของเธอ แต่เห็นว่ามือนั้นสกปรก จึงจูบเธอบนหน้าผากแทน พูดเบาๆ “ผมรู้”

เขานั้นเห็นทั้งหมด

แต่ว่าไม่มีวิธีที่จะปลอบโยนเธอได้เลย

เพราะว่าความหวาดกลัวและกังวลของเธอนั้นล้วนมาจากเขาที่ให้กับเธอ

“เรื่องตั้งครรภ์ พวกเราไม่ทำแล้ว”การแสดงออกของซูจ้านนั้นจริงจังเป็นอย่างมาก

ฉินยาสัมผัสคิ้วของเขา “ฉันชอบให้คุณยิ้ม”