บทที่ 806 เสียเวลาดีๆ

พนักงานขายหญิงหัวเราะแล้วพูด “ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย”

“ฉันได้ยินสิ่งที่คุณพูดอยู่อย่างชัดเจน พูดว่าฉันซื้อไม่ไหว” หวางทิงเสว่ใบหน้าดูไม่ได้ รับไม่ได้อย่างมากที่ถูกคนพูดแบบนี้

พนักงานขายหญิงยังคงยิ้ม “คุณฟังผิดแล้ว ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย”

“ฉันไม่ใช่คนหูหนวก คุณพูดแล้วชัดๆ” หวางทิงเสว่ดวงตาแดงก่ำ ดึงซางหยูมา “คุณได้ยินที่เธอพูดใช่ไหม?”

ซางหยูเม้มปากปิดสนิทไม่พูด ดึงหวางทิงเสว่ “พวกเราไปกันเถอะ”

พนักงานขายหญิงพูดออกมาจริงๆ เธอเองก็ได้ยินเหมือนกัน แต่ว่าถ้าเธอพูดออกไปหวางทิงเสว่จะต้องทะเลาะกันคนนั้นแน่ๆ เธอไม่อยากให้หวางทิงเสว่ไปทะเลาะกับคนประเภทนั้น

ชัดเจนว่าเป็นพวกดูถูกคนอื่น แต่ว่าเธอนั้นมีสติเต็มที่ จะไม่หุนหันพลันแล่นไปกับสมมุติฐานของคนอื่นเด็ดขาด เธอกับหวางทิงเสว่ไม่เหมือนกัน สถานะความเป็นอยู่ภายในครอบครัวของเธอนั้นไม่ถึงกับพูดได้ว่าดีมาก แต่ว่าก็ถือได้ความเป็นครอบครัวที่กินดีอยู่ดี และเธอก็เลี้ยงดูตัวเองได้มานานมากแล้ว พบเจอกับการดูถูกมาเยอะมาก

รู้ว่าเจอคนประเภทนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือปล่อยเธอไป ไม่สนใจเป็นการกระทำที่ดีที่สุด

แต่ว่าหวางทิงเสว่นั้นรับไม่ได้ที่ถูกคนแบบนั้นพูดใส่แบบนี้

“คุณพูดออกมาชัดๆ อย่าคิดนะว่าฉันจะไม่ได้ยิน ฉันจะบอกคุณให้นะ ถ้าไม่ขอโทษฉัน เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่!” หวางทิงเสว่ตะโกน “เจ้าของร้านของพวกคุณล่ะ? ผู้จัดการล่ะ? ฉันต้องการร้องเรียน!”

พนักงานคนอื่นเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย “เธอไม่ได้พูดอะไรจริงๆค่ะ คุณเองก็ไม่ได้ซื้ออะไร รีบออกไปดีกว่านะคะ”

“ฉันไม่ได้ซื้อแล้วยังไง? ไม่ได้ซื้อก็เพราะว่าฉันไม่ชอบ กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้?” หวางทิงเสว่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

พนักงานขายหญิงที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ที่หยิบสร้อยคนมาให้หวางทิงเสว่ดู จ้องหวางทิงเสว่ “หรือว่าฉันพูดอะไรผิดไป? คุณซื้อไหวเหรอ? ถ้าคุณซื้อตอนนี้ ฉันจะรีบขอโทษคุณทันที!” พนักงานขายหญิงมั่นใจว่าหวางทิงเสว่ซื้อไม่ได้เลยกล้ากำเริบเสิบสานแบบนี้

หวางทิงเสว่ฟังจนลนลาน สีหน้าแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ

“ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?”พนักงานหญิงมองแล้วก็รู้ว่าตัวเองนั้นเดาถูกแล้ว ยิ่งกำเริบเสิบสานเข้าไปอีก “ซื้อไม่ไหวก็ซื้อไม่ไหว จะพูดทำไมว่าไม่ชอบ? สมัยนี้หญิงสาวหยิ่งยโสนี่มันเยอะขึ้นเรื่อยๆจริงๆ”

สีหน้าของหวางทิงเสว่คล้ำจนกลายเป็นสีเลือดหมูไปแล้ว น้ำตาลก็ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

“ซางหยู?”หลินซินเหยียนยืนอยู่หน้าประตู เธอเดินผ่านที่ประตูร้านนี้ เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านในคล้ายซางหยู เลยเดินเข้ามาดู เหมือนจะใช่เธอจริงๆด้วย

ไม่ใช่ว่าเสิ่นเผยซวนบอกว่าเธอมีเรียนหนักอย่างนั้นเหรอ?ทำไมตอนนี้มาเจอในห้างสรรพสินค้าได้ล่ะ?

ซางหยูหันกลับไปพบกับหลินซินเหยียนที่กำลังเดินเข้ามาหา “พี่สะใภ้”

หลินซินเหยียนพยักหน้าเบาๆ มองไปตรงเข้าไปด้านในส่งสายตาถาม “คุณมาซื้อของเหรอ?”

ซางหยูส่ายศีรษะ “มาเป็นเพื่อนเฉยๆ”

“โอ้ คุณไม่มีเรียนเหรอ?”หลินซินเหยียนหยั่งเชิง

ซางหยูพูด “ไม่มีค่ะ”

ในใจของหลินซินเหยียนถอนหายใจออกมา นี่คงแกล้งงอนกันกับเสิ่นเผยซวน?เลยหลอกเขาว่ายุ่ง?